“Ἡ ἄνοδος τῶν Δωριέων Ι. ΛΛΥΡΙΟΙ Ἢ στήλη ἐν ὄψει τῶν τεχταινομένων στὴν περίμετρο τῆς ἑλληνικῆς χοιτίδος δὲν θὰ παύσει νὰ ἀναφέρεται στὸν σχεδιαζόμενο ἐμφύλιο, ποὺ ὑποχινεῖται καὶ πάλι κατὰ τοῦ εὐρύτερου πανάρχαιου χώρου τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Καὶ δὲν θὰ παύσει νὰ τονίζει, ὅτι οἱ νέοι θλιβεροὶ Βαλκάνιοι μονομάχοι, ποὺ προορίζονται γιὰ θέαμα στὶς νεορρωμαϊχές ἀρένες, θὰ εἶναι ὅλοι τους αὐτόχθονες συγγενεῖς τῶν "Ελλήνων. Ἢ στήλη αὐτὴ δὲν θὰ παύσει νὰ μνημονεύει στοὺς Ἕλληνες ἀναγνῶστες τοῦ «Δαυλοῦ», ὅτι ὁ χῶρος τῆς Αἰγηΐδας, «ὁ χῶρος ποὺ λειτουργεῖ μὲ καρδιὰ τὸ Αἰγαῖο καὶ πνεύμονες τὴν Βαλκανικὴ καὶ Μ. ̓Ασία» (ὁ χαρακτηρισμὸς ἀνήκει στὸν Δ. Κιτσίκη), κατοικεῖται ἀπὸ τὴν βαθειὰ προϊστορία ἐχρι σήμερα ἀπὸ δύο πανάρχαιους, αὐτόχθονες ἀνθρωπολογικοὺς τύπους. ὥτα δυτικὰ τοῦ χώρου ἐπικρατεῖ ὁ « ̓ Ηπειρωτικὸς-Δειναριχὸς» καὶ στὰ ἀνατολικὰ ὁ (πολυπληθέστερος) «Αἰγαιακός». Οἱ δύο αὐτοὶ τύποι ἀναμιγνύονται ἐπὶ πάμπολλες χιλιετίες, ἀπὸ τὴν ἐποχὴ ποὺ οἱ δύο χερσόνῆσοι συνδέονταν μὲ στεριά, ἀλλὰ καὶ ἀργότερα, ὅταν ἀναχαλύφθηχε ἡ ναυτιλία. 'Η πρωιμότατη πολιτιστικὴ ζωὴ τοῦ χώρου προκάλεσε καὶ τὴν πρωιμότατη ετακίνηση καὶ ἀνακύχλωση μικρῶν πληθυσμιακῶν ὁμάδων, ὀργανωμένων σε πατριές, συντεχνίες ἣ συμμορίες (ἂς μᾶς συγχωρήσουν οἱ ἀρχαῖοι βασιλικοὶ οἴκοι) κυρίως μέσα στὰ ὅρια τοῦ χώρου, ἀλλὰ καὶ πολὺ μακρύτερα, ἀπ ̓ ὅπου τὰ ἴχνη τῶν ὁμάδων αὐτῶν ξαναστέλνανε στὸν χῶρο τους ψήγματα πατρογονικῆς γλώσσας καὶ πολιτισμοῦ σὰν μαχρυνὸ ἀντίλαλο --- σὰν «αντιδάνειο». ̓Ομάδων ὅμως, ποὺ λόγω κοινοῦ γένους ἀνῆγαν ὅλες τὴν καταγωγή τους σὲ κοινοὺς προγόνους - θεοὺς - ἡμιθέους - ἥρωες (πρᾶγμα ποὺ δὲν συμβαίνει σήμερα παρὰ τὴν «ἀνάπτυξη τῆς πληροφορικῆς»). Προσφυέστατα ἀναφέρθηκε ὁ «Δαυλὸς» (τ. 133) στὸ τεράστιο ποσοστὸ τοῦ σημερινοῦ παγκόσμιου πληθυσμοῦ ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὴν Αἰγηΐδα. εριπτώσεις μετακινήσεων ὁμάδων (βίαια ἣ εἰρηνικὰ) ἐκτὸς τοῦ συγγενοῦς μας χώρου (ἀκόμα καὶ σὰν τὶς «ἀνταλλαγὲς πληθυσμῶν» τοῦ 1916-26) ἧταν φαινόμενα ποὺ κατ ̓ ἐπανάληψιν συνέβησαν στὴν περιοχή μας. “ἔτσι στοιχεῖα τοῦ « ̓Ἠπειρωτικοῦ τύπου» συναντῶνται σὲ ὅλες τὶς ἀπολήξεις τοῦ "Ἑλληνικοῦ ̓Αρχιπελάγους καὶ βαθειὰ μέσα στὴν ̓Ανατολία, καὶ στοιχεῖα τοῦ «Αἰγαιακοῦν σὲ ὅλα τὰ κράσπεδα τοῦ ̓Ιονίου καὶ τὶς κοιλάδες τῶν βαλκανικῶν ποταμῶν. Σὲ περασμένο τεῦχος τοῦ «Δαυλοῦ» ἀναφέρθηκε π.χ., ὅτι ὁ πληθυσμὸς τοῦ σχοπιανοῦ καὶ τοῦ βουλγαρικοῦ κράτους παρουσιάζει μία ἀναλογία τῶν δύο τύπων περίπου 3 πρὸς η Οἱ αὐτόχθονες τῆς περιοχῆς μας, ἀφοῦ ἄλλαξαν μέσα στὶς χιλιετίες δεκάδες ὀνομάτων, κατέληξαν νὰ χαραχτηρίζονται μὲ τὰ ὀνόματα Ἓλληνες, ̓Αλβανοί, Φχοπιανοί, Βούλγαροι καὶ Τοῦρχοι. Εἶναι οἱ πανάρχαιοι κάτοικοι τῆς Αἰγηΐδος, ὁ λαὸς ποὺ τὸ αἷμα του καὶ τὸ πνεῦμα του στράγγιξαν στὰ ἑλληνικὰ ἄστεα καὶ λιμάνια καὶ ἀπὸ ἐχεῖ διαπότιζαν τὰ 4 σημεῖα τοῦ ὁρίζοντα. Εἶναι ὁ λαός, στὸν ὁποῖον οἱ φωτισμένοι Εὐρωπαῖοι ἀπέδωσαν καὶ ὀφείλουν τὶς πολιτιστιχές τους ἀξίες. Καὶ ὅμως σήμερα, ἀνατέλλοντος τοῦ 21ου αἰῶνος, οἱ κάτοικοι τῆς περιοχῆς «καλοῦνται» (ἀπὸ ποιόν;) σὲ νέα ἀλληλοσφαγὴ ἐν ὀνόματι τῶν «ἐθνικῶν διαφορῶν τους». Διαφορῶν τεχμηριουμένων μάλιστα μὲ τὴν «ἐπιστυημονικὴ γνώση» τῶν αἰώνων τῆς Τουρχοκρατίας... 'Η προσβολὴ τῶν «σοφῶν» στὴν γῆ, ποὺ ἄφθονα προσφέρει τὶς ἀποδείξεις τῆς συγγένειας καὶ τῆς αὐτοχθονίας τῶν Βαλκανίων, εἶναι βαρύτατη. Καὶ ἡ “Ύβρις στὴν ἴδια τὴν Φύση, ποὺ κληροδότησε στοὺς κατοίκους τὰ ζῶντα,.τὰ χραυγάζοντα, τὰ βιολογικὰ στοιχεῖα συγγενείας τους, εἶναι ἐγχληματιχή. Τὰ ἑλληνικὰ γένη ὠθοῦνται καὶ πάλι σὲ ---».