“Ἡ ἄνοδος τῶν Δωριέων Ι. ΛΛΥΡΙΟΙ Ἢ στήλη ἐν ὄψει τῶν τεχταινοµένων στὴν περίμετρο τῆς ἑλληνικῆς χοιτί- δος δὲν θὰ παύσει νὰ ἀναφέρεται στὸν σχεδιαζόµενο ἐμφύλιο, ποὺ ὑποχινεῖται καὶ πάλι κατὰ τοῦ εὐρύτερου πανάρχαιου χώρου τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Καὶ δὲν θὰ παύσει νὰ τονίζει, ὅτι οἱ νέοι θλιβεροὶ Βαλκάνιοι μονομάχοι, ποὺ προορίζο- νται γιὰ θέαμα στὶς νεορρωμαϊχές ἀρένες, θὰ εἶναι ὅλοι τους αὐτόχθονες συγ- γενεῖς τῶν "Ελλήνων. Ἢ στήλη αὐτὴ δὲν θὰ παύσει νὰ μνημονεύει στοὺς Ἕλληνες ἀναγνῶστες τοῦ «Δαυλοῦ», ὅτι ὁ χῶρος τῆς Αἰγηΐδας, «ὁ χῶρος ποὺ λειτουργεῖ μὲ καρδιὰ τὸ Αἰγαῖο καὶ πνεύμονες τὴν Βαλκανικὴ καὶ Μ. ᾿Ασία» (ὁ χαρακτηρισμὸς ἀνήκει στὸν Δ. Κιτσίκη), κατοικεῖται ἀπὸ τὴν βα- θειὰ προϊστορία ἐχρι σήμερα ἀπὸ δύο πανάρχαιους, αὐτόχθονες ἀνθρωπολο- γικοὺς τύπους. ὥτα δυτικὰ τοῦ χώρου ἐπικρατεῖ ὁ «᾿ Ηπειρωτικὸς-Δειναρι- χὸς» καὶ στὰ ἀνατολικὰ ὁ (πολυπληθέστερος) «Αἰγαιακός». Οἱ δύο αὐτοὶ τύ- ποι ἀναμιγνύονται ἐπὶ πάμπολλες χιλιετίες, ἀπὸ τὴν ἐποχὴ ποὺ οἱ δύο χερσό- νῆσοι συνδέονταν μὲ στεριά, ἀλλὰ καὶ ἀργότερα, ὅταν ἀναχαλύφθηχε ἡ ναυτι- λία. 'Η πρωιμότατη πολιτιστικὴ ζωὴ τοῦ χώρου προκάλεσε καὶ τὴν πρωιμό- τατη ετακίνηση καὶ ἀνακύχλωση μικρῶν πληθυσμιακῶν ὁμάδων, ὀργανωμέ- νων σε πατριές, συντεχνίες ἣ συμμορίες (ἂς μᾶς συγχωρήσουν οἱ ἀρχαῖοι βα- σιλικοὶ οἴκοι) κυρίως µέσα στὰ ὅρια τοῦ χώρου, ἀλλὰ καὶ πολὺ μακρύτερα, ἀπ᾿ ὅπου τὰ ἴχνη τῶν ὁμάδων αὐτῶν ξαναστέλνανε στὸν χῶρο τους ψήγματα πατρογονικῆς γλώσσας καὶ πολιτισμοῦ σὰν μαχρυνὸ ἀντίλαλο --- σὰν «αντιδά- νειο». ᾿Ομάδων ὅμως, ποὺ λόγω κοινοῦ γένους ἀνῆγαν ὅλες τὴν καταγωγή τους σὲ κοινοὺς προγόνους - θεοὺς - ἡμιθέους - ἥρωες (πρᾶγμα ποὺ δὲν συμ- βαίνει σήμερα παρὰ τὴν «ἀνάπτυξη τῆς πληροφορικῆς»). Προσφυέστατα ἀ- ναφέρθηκε ὁ «Δαυλὸς» (τ. 133) στὸ τεράστιο ποσοστὸ τοῦ σημερινοῦ παγκό- σµιου πληθυσμοῦ ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὴν Αἰγηΐδα. εριπτώσεις μετακινήσεων ὁμάδων (βίαια ἣ εἰρηνικὰ) ἐκτὸς τοῦ συγγε- νοῦς µας χώρου (ἀκόμα καὶ σὰν τὶς «ἀνταλλαγὲς πληθυσμῶν» τοῦ 1916-26) ἧταν φαινόμενα ποὺ κατ᾽ ἐπανάληψιν συνέβησαν στὴν περιοχή µας. “ἔτσι στοιχεῖα τοῦ «᾿Ἠπειρωτικοῦ τύπου» συναντῶνται σὲ ὅλες τὶς ἀπολήξεις τοῦ "Ἑλληνικοῦ ᾿Αρχιπελάγους καὶ βαθειὰ µέσα στὴν ᾿Ανατολία, καὶ στοιχεῖα τοῦ «Αἰγαιακοῦν σὲ ὅλα τὰ κράσπεδα τοῦ ᾽Ιονίου καὶ τὶς κοιλάδες τῶν βαλ- κανικῶν ποταμῶν. Σὲ περασμένο τεῦχος τοῦ «Δαυλοῦ» ἀναφέρθηκε π.χ., ὅτι ὁ πληθυσμὸς τοῦ σχοπιανοῦ καὶ τοῦ βουλγαρικοῦ κράτους παρουσιάζει μία ἀ- ναλογία τῶν δύο τύπων περίπου 3 πρὸς η Οἱ αὐτόχθονες τῆς περιοχῆς µας, ἀφοῦ ἄλλαξαν µέσα στὶς χιλιετίες δεκάδες ὀνομάτων, κατέληξαν νὰ χαρα- χτηρίζονται μὲ τὰ ὀνόματα Ἓλληνες, ᾿Αλβανοί, Φχοπιανοί, Βούλγαροι καὶ Τοῦρχοι. Εἶναι οἱ πανάρχαιοι κάτοικοι τῆς Αἰγηΐδος, ὁ λαὸς ποὺ τὸ αἷμα του καὶ τὸ πνεῦμα του στράγγιξαν στὰ ἑλληνικὰ ἄστεα καὶ λιμάνια καὶ ἀπὸ ἐχεῖ διαπότιζαν τὰ 4 σημεῖα τοῦ ὁρίζοντα. Εἶναι ὁ λαός, στὸν ὁποῖον οἱ φωτισμέ- νοι Εὐρωπαῖοι ἀπέδωσαν καὶ ὀφείλουν τὶς πολιτιστιχές τους ἀξίες. Καὶ ὅμως σήµερα, ἀνατέλλοντος τοῦ 21ου αἰῶνος, οἱ κάτοικοι τῆς περιο- χῆς «καλοῦνται» (ἀπὸ ποιόν;) σὲ νέα ἀλληλοσφαγὴ ἐν ὀνόματι τῶν «ἐθνικῶν διαφορῶν τους». Διαφορῶν τεχμηριουµένων μάλιστα μὲ τὴν «ἐπιστυημονικὴ γνώση» τῶν αἰώνων τῆς Τουρχοκρατίας... 'Η προσβολὴ τῶν «σοφῶν» στὴν γῆ, ποὺ ἄφθονα προσφέρει τὶς ἀποδείξεις τῆς συγγένειας καὶ τῆς αὐτοχθονίας τῶν Βαλκανίων, εἶναι βαρύτατη. Καὶ ἡ “Ύβρις στὴν ἴδια τὴν Φύση, ποὺ κλη- ροδότησε στοὺς κατοίκους τὰ ζῶντα,.τὰ χραυγάζοντα, τὰ βιολογικὰ στοιχεῖα συγγενείας τους, εἶναι ἐγχληματιχή. Τὰ ἑλληνικὰ γένη ὠθοῦνται καὶ πάλι σὲ ---».