Εὐοῖ εὐὰν Κατέβαζε τὴν Πούλια σὲ κροντήρι καὶ μοῦ ᾿δινε νὰ πιῶ. Μ᾿ ἔβγαζε σεργιάνι στοὺς γαλαξίες, σὲ μυθικοὺς ᾿Ελικῶνες μὲ φανταστικὰ θεσπέσια πλάσματα, σὲ ἄλση σκιερὰ μὲ θεὲς εἰδωλολατρικές, ἁμαρτωλές, ἐξαίσιες. ᾿ Ὅλ Ἰ αὐτὰ τ᾽ ὄνομά μου, ἡ µεγάλη εὔνοια τῆς τύχης µου. Στὴν προσπάθεια ὅμως νὰ ἐξαγνιστεῖ κουτσουρεύτηκε' κόψε-κόψε, τοῦ ᾽μεινε μονάχα ἡ οὐ- ρᾶ: «Νία». Τί ἀνοστιά, Θεέ μου! Ν᾽ ἀνεβαίνεις -- ποὺ λέει ὁ λόγος -- σὰ Νία ἢ Νούλα, μὲ τὴν οὐρά σου νὰ σπαρταράει, χωρὶς νὰ τό ᾿χει κατὰ νοῦ νὰ ψοφήσει, ἀποζητώντας μιὰ ζωὴ τ᾿ ἀποκομμένο σῶμα τῆς. Σταύρωσι: σκέτη, χωρὶς καμμιὰ γοητεία, σκηνοθετικὰ εὑρήματα, παρενέργειες καὶ θυγατέρες τοῦ ᾿Ισραήλ. Γι’ αὐτὸ γιορτάζω κάθε Μ. Παρασκευή, ποὺ φεύ- γουν ὅλοι γιὰ τὸν ᾿Επιτάφιο καὶ βρίσκω ἐπὶ τέλους τὴν ἡσυχία μου. Εἶναι καὶ ἡ εὐεργετικὴ ἔξοδος στὰ βουνὰ καὶ τὰ καταρράχια, τὴ Φραγκιὰ καὶ τὴν ἐπικράτεια τοῦ Βούδδα, ποὺ σὲ κάνει νὰ λές: Στὸ ...καλό. Κι ἔχει ὁ Θεις. Τὸ βράδυ τῆς Μ. Παρασκευῆς συμβαίνουν περίεργα πράγματα. Πέ- φτουν ὅλα τὰ προσχήματα, μένουν ὅλοι ἀνυπεράσπιστοι, κι ἐγὼ μοιάζω μὲ τσουκνίδα. Τὰ στίφη τῶν πιστῶν ἀναλύονται σὲ κροκοδείλια’ μόνον ἡ οὐ- ρά μου βρίσκει τὴν ἰσορροπία της. ᾿Ανασαίνει τὴ δικαίωσί της σὲ μυστικὴ εὐδαιμονία καὶ περιμένει τὴν ᾿Ανάστασι γιὰ τὸ φαγοπότι, ὅπως ὅλος ὁ κα- λὸς κόσμος. Στὸ ἅψε-σβῆσε τοῦ φωτὸς καὶ στὸ πρῶτο μπὰμ οἱ ἐκκλησίες ἀδειάζουν κι ἀπομένει ὁ παπᾶς, τρεῖς κι ὁ κοῦκκος μὲ τὸν "Αϊ-Γιάννη τὸ Χρυσόστομο σύξυλο, ἐνῶ «νηστεύσαντες καὶ μὴ νηστεύσαντες» τό ᾽χουν κιόλας ρίξει στὰ εὐοῖ εὐάν. Δὲν ξεχνιοῦνται τὰ Χριστιανικὰ βιώματα. Τὸ εἶπε καὶ ἡ κ. ᾿Αρβελέρ, ποὺ εἶναι ἐπιστήμων πολύξερη κι ὄχι χαμίνι τοῦ ξεπεσμοῦ σὰν ἐμένα. Πουρνάρι τοῦ γερο-Μοριᾶ ἐγώ, ἔτσι καὶ μ᾽ ἔβαλαν νὰ «σολάρω» στὸν ἸΕ- πιτάφιο, ἄφησα τὴν οὐρά µου νὰ τοὺς τὰ ψάλει, κι᾿ ἐκείνη ἔβγαλε τόσο ἀ- πωθημένο, ποὺ προβλημάτισε τὶς ἅγιες εἰκόνες. --- Καὶ τοῦ χρόνου, βαϊζού- λα μου, μᾶς ἔκανες ὅλες νὰ κλάψουμε. --- Γιᾶ ποιό πρᾶγμα, γιαγιούλα; -- Γιὰ τὸ Χριστούλη μας, ζάβαλε. --- Γιὰ τὸ Χριστούλη μας ἢ γιὰ «τῆς ᾧρα- γκογιαννοῦς τὰ πάθη»; Κατακαημένη μου γιαγιούλα, σὲ εἶδα στὴν ᾿Επί- δαυρο ἀνάμεσα στὶς μαυροφόρες-μυροφόρες τοῦ χοροῦ κι ἄρχισα νὰ μετ- ράω ἀνάποδα. Στὸν τόπο ποὺ γεννήθηκα δὲν ὑπάρχουν χειμῶνες ἀλλὰ αἰώνια "Ανοιξι μὲ πολλὲς βροχές. 'Ο Φλεβάρης πνίγεται κιόλας στὰ λουλούδια κι ὁ ᾿Α- πρίλης κι ὁ Μάης φτάνουν ὧς τὸν ἔσχατο παροξυσμό. Σὲ μιὰ τέτοια ὥρα δὲν ἔχει θέσι ὁ θάνατος. Ὅλα κινοῦνται καὶ στροβιλίζονται στοὺς ἐαρι- νοὺς ρυθμούς, λειτουργοῦν καὶ λειτουργοῦνται στὴν ἱεροτελεστία τῆς "Α- νοιξης. Τὸ βράδυ τῆς Μ. Παρασκευῆς οἱ νέοι ντύνονται φανταχτερὰ σήμα- τα κι ἐφωδιασμένοι μὲ κάθε λογῆς μουσικὰ ὄργανα, ἀπὸ σάλπιγγες μέχρι φλογέρες, ἀνεβοκατεβαίνουν τὴν πομπὴ τοῦ ἐπιταφίου μέσα σὲ πανδαιμό- νιο ἀπὸ ἤχους, μὲ ὕφος καὶ ἀέρα πολεμιστῆ. Στὴν πλατεῖα τὴν ὥρα ποὺ σμίγουν οἱ δυὸ ἐπιτάφιοι, ᾿Αηγωργίταροι καὶ Παναγίταροι, ὁ Ὄλυμπος κι ὁ Κίσσαβος, ἡ θηλυκὴ χορωδία τοῦ “Αἰ-Γιώργη καὶ ἡ ἀρσενικὴ τῆς Πα- ναγίας, θὰ πολεμήσουν μὲ ὅ,τι καλύτερο διαθέτει ὁ τόπος: Τὶς φωνές. Στὴν ἀλαφροϊσκιωτὴ ἐτούτη γωνίτσα τοῦ κόσμου ἡ φωτιὰ τῆς γῆς γίνεται τρα- ----ν.