ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΚΟΥΤΟΥΛΑΣ Παλαιὰ Διαθήκη καὶ ̓Ελληνισμὸς Η ΠΡΩΤΗ ΠΛΑΣΤΟΓΡΑΦΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ Α. ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ Ζοῦμε σὲ μιὰ ἐποχὴ ἀντιφάσεων, διαστρεβλώσεων καὶ ὑποχρισίας ἀπὸ τοὺς ἰσχυροὺς τῆς βίας καὶ τῆς τεχνολογίας. Οἱ ἐξουσιαστὲς τῶν διεθνῶν μέσων ἐνημέρωσης, τῶν εταιρικῶν συγχροτημάτων τῶν πετρελαίων καὶ τοῦ χρυσοῦ ὑπὸ τὴν πνευματικὴ καθοδήγηση τῶν γνωστῶν- ἀγνώστων διεθνῶν συνωμοτῶν ἐξαπολύουν ἀπὸ τὰ ἐλεγχόμενα «ἔγχυρα» ἔντυπα ἐπιχειρήσεις ἀνθελληνικῆς προπαγάνδας (βλ. ἄρθρο Ρ. Χιούζ, στὸ «Τάιμ» τεῦχος ̓Ιανουαρίου ̓93 χκ.λπ.). Δὲν εἶναι βέβαια ἡ πρώτη φορά, ποὺ ὁ ̓Ελληνισμὸς γίνεται στόχος παραχάραξης, ἐμπάθειας καὶ ὑπονόμευσης. Κι ἄλλες φορὲς στὸ παρελθὸν ἡ ἑλληνικὴ ἱστορία, τὸ ἑλληνικὸ πνεῦμα, ἣ ἑλληνικὴ γλῶσσα ἔχουν πολεμηθεῖ μὲ σφοδρότητα καὶ ὕπουλα μέσα ἀπὸ τὸν σχοταδισμό. "Αν σήμερα ἀμφισβητεῖται ὁ Ίθχτινος ἥλιος τῶν Μακεδόνων βασιλέων, στὸ παρελθὸν ἔχει ἀμφισβητηθεῖ ὁλόκληρη ἡ ἑλληνικὴ προϊστορία. «Μόλις τὸ 2.000 π.Χ. κατέβηκαν ἀπὸ τὸν Βορρᾶ οἱ “ἔλληνες...», «οἱ Μινωΐτες καὶ οἱ Κυκλαδῖτες ᾱνήκουν σὲ μιὰ ἄγνωστη μεσογειακή, προελληνικὴ φυλή...», «...τᾶ προελλγνικᾶ φῦλα τῶν Πελασγῶν εἶχαν ἀναπτύξει πρὶν τὸ 2. 000 π.Χ. ἕναν λαμπρὸ πολιτισμό...». Αὐτὰ τὰ ἀνθελληνικα καὶ ἀντιεπιστημονικὰ ψεύδη δίδασχαν (καὶ διδάσκουν) οἱ πνευματιχὲς σκιὲς τοῦ παγκόσμιου (καὶ ἑλληνικοῦ!) πανεπιστημιακοῦ κατεστημένου (βλ. «Ἱστορία ̓Αρχαίων Χρόνων» Α ́ Λυχείου ΟΕΔΒ). Γίνεται (ἀκόμα στὶς μέρες μας) μιὰ τιτάνια προσπάθεια παγχοσμίως, ν ̓ ἀποσιωπηθοῦν ἀρχαιολογικές, ἀνθρωπολογικὲς καὶ ἄλλες φιλολογικὲς ἀνακαλύψεις, ποὺ γχρεμίζουν ἐκ βάθρων τὴν « ̓Ινδοευρωπαϊκὴ» ἀπάτη, ποὺ συντηρήθηκε ἔντεχνα ἕναν καὶ πλέον αἰῶνα, γιὰ νὰ βεβαιώσει τὴ διήγηση περὶ Νῶε (βλ. «...καὶ ἐγέννησεν Νῶε τρεῖς υἱούς, τὸν Σήμ, τὸν Χάμ, τὸν ̓Ιάφεθ...»: Γέν. 5,32). ̓Εργασίες ἀνθρω- Μισελληνικὰ καὶ ἀπάνθρωπα Εἶναι ἀπορίας ἄξιον, πῶς οἱ Χριστιανοὶ ὅλου τοῦ κόσμου -- καὶ ἰδιαίτερα οἱ Ἕλληνες Χριστιανοὶ --- ἐξαπατῶνται ἐπὶ δύο χιλιετίες, θεωρώντας τὰ βιβλία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ὡς ἱερὰ καὶ θεόπνευστα. « ̓Εξηπάτηνται», ἄραγε, «οἱ ἄνθρωποι ὡς πρὸς τὴν γνῶσιν τῶν φανερῶν», καθὼς μᾶς πληροφορεῖ ὁ Ἡράκλειτος, ἢ μήπως οἱ πνευματικοί μας ταγοί, «οἱ εἰδότες φῶτα», ἐξαναγκάζονται σὲ σιγὴ εἴτε μὲ ἀνάλογες πρὸς τὴν «Ἱερὰν ̓Εξέτασιν» μεθόδους εἴτε διὰ τῆς ἐξαγορᾶς; “Ὅπως κι ἂν ἔχη τὸ πρᾶγμα, ἕνα εἶναι τὸ βέβαιο, ὅτι δηλαδὴ ὁ χριστιανισμὸς διέρχεται κρίση: κρίση, ποὺ ὀφείλεται στὸ κλονισμὸ τῶν χριστιανῶν ἔναντι αὐτῶν τῶν ἀντιφατικῶν κι ἀλληλοσυγκρουόμενων θεωριῶν Παλαιᾶς καὶ Καινῆς Διαθήκης... Πράγματι τὰ βιβλία τῆς Γ.Δ. κάθε ἄλλο παρὰ ἱερὰ μποροῦν νὰ χαρακτηρισθοῦν’ διότι δὲν σχετίζονται μὲ τὴν ἱερότητα τὰ ἐγκλήματα, οἱ πολι----