ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΚΟΥΤΟΥΛΑΣ Παλαιὰ Διαθήκη καὶ ᾿Ελληνισμὸς Η ΠΡΩΤΗ ΠΛΑΣΤΟΓΡΑΦΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ Α. ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ Ζοῦμε σὲ μιὰ ἐποχὴ ἀντιφάσεων, διαστρεβλώσεων καὶ ὑποχρισίας ἀπὸ τοὺς ἰ- σχυροὺς τῆς βίας καὶ τῆς τεχνολογίας. Οἱ ἐξουσιαστὲς τῶν διεθνῶν µέσων ἐνημέ- ρωσης, τῶν εταιρικῶν συγχροτηµάτων τῶν πετρελαίων καὶ τοῦ χρυσοῦ ὑπὸ τὴν πνευματικὴ καθοδήγηση τῶν γνωστῶν- ἀγνώστων διεθνῶν συνωμοτῶν ἐξαπολύουν ἀπὸ τὰ ἐλεγχόμενα «ἔγχυρα» ἔντυπα ἐπιχειρήσεις ἀνθελληνικῆς προπαγάνδας (βλ. ἄρθρο Ρ. Χιούζ, στὸ «Τάιμ» τεῦχος ᾿Ιανουαρίου ᾿93 χκ.λπ.). Δὲν εἶναι βέβαια ἡ πρώτη φορά, ποὺ ὁ ᾿Ελληνισμὸς γίνεται στόχος παραχάραξης, ἐμπάθειας καὶ ὑπο- νόµευσης. Κι ἄλλες φορὲς στὸ παρελθὸν ἡ ἑλληνικὴ ἱστορία, τὸ ἑλληνικὸ πνεῦμα, ἣ ἑλληνικὴ γλῶσσα ἔχουν πολεμηθεῖ μὲ σφοδρότητα καὶ ὕπουλα μέσα ἀπὸ τὸν σχοτα- δισμό. "Αν σήμερα ἀμφισβητεῖται ὁ Ίθχτινος ἥλιος τῶν Μακεδόνων βασιλέων, στὸ παρελθὸν ἔχει ἀμφισβητηθεῖ ὁλόκληρη ἡ ἑλληνικὴ προϊστορία. «Μόλις τὸ 2.000 π.Χ. κατέβηκαν ἀπὸ τὸν Βορρᾶ οἱ “ἔλληνες...», «οἱ Μινωΐτες καὶ οἱ Κυκλαδῖτες ᾱ- νήκουν σὲ μιὰ ἄγνωστη μεσογειακή, προελληνικὴ φυλή...», «...τᾶ προελλγνικᾶ φῦλα τῶν Πελασγῶν εἶχαν ἀναπτύξει πρὶν τὸ 2. 000 π.Χ. ἕναν λαμπρὸ πολιτισµό...». Αὐ- τὰ τὰ ἀνθελληνικα καὶ ἀντιεπιστημονικὰ ψεύδη δίδασχαν (καὶ διδάσκουν) οἱ πνευ- ματιχὲς σκιὲς τοῦ παγκόσμιου (καὶ ἑλληνικοῦ!) πανεπιστημιακοῦ κατεστημένου (βλ. «Ἱστορία ᾿Αρχαίων Χρόνων» Α΄ Λυχείου ΟΕΔΒ). Γίνεται (ἀκόμα στὶς μέρες μας) μιὰ τιτάνια προσπάθεια παγχοσμίως, ν᾿ ἀπο- σιωπηθοῦν ἀρχαιολογικές, ἀνθρωπολογικὲς καὶ ἄλλες φιλολογικὲς ἀνακαλύψεις, ποὺ γχρεμίζουν ἐκ βάθρων τὴν «᾿Ινδοευρωπαϊκὴ» ἀπάτη, ποὺ συντηρήθηκε ἔντεχνα ἕναν καὶ πλέον αἰῶνα, γιὰ νὰ βεβαιώσει τὴ διήγηση περὶ Νῶε (βλ. «...καὶ ἐγέννησεν Νῶε τρεῖς υἱούς, τὸν Σήμ, τὸν Χάμ, τὸν ᾿Ιάφεθ...»: Γέν. 5,32). ᾿Εργασίες ἀνθρω- Μισελληνικὰ καὶ ἀπάνθρωπα Εἶναι ἀπορίας ἄξιον, πῶς οἱ Χριστιανοὶ ὅλου τοῦ κόσμου -- καὶ ἰδιαί- τερα οἱ Ἕλληνες Χριστιανοὶ --- ἐξαπατῶνται ἐπὶ δύο χιλιετίες, θεωρώντας τὰ βιβλία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ὡς ἱερὰ καὶ θεόπνευστα. «᾿Εξηπάτηνται», ἄραγε, «οἱ ἄνθρωποι ὡς πρὸς τὴν γνῶσιν τῶν φανερῶν», καθὼς μᾶς πληρο- φορεῖ ὁ Ἡράκλειτος, ἢ μήπως οἱ πνευματικοί μας ταγοί, «οἱ εἰδότες φῶ- τα», ἐξαναγκάζονται σὲ σιγὴ εἴτε μὲ ἀνάλογες πρὸς τὴν «Ἱερὰν ᾿Εξέτα- σιν» μεθόδους εἴτε διὰ τῆς ἐξαγορᾶς; “Ὅπως κι ἂν ἔχη τὸ πρᾶγμα, ἕνα εἶναι τὸ βέβαιο, ὅτι δηλαδὴ ὁ χριστιανισμὸς διέρχεται κρίση: κρίση, ποὺ ὀφεί- λεται στὸ κλονισμὸ τῶν χριστιανῶν ἔναντι αὐτῶν τῶν ἀντιφατικῶν κι ἀλ- ληλοσυγκρουόμενων θεωριῶν Παλαιᾶς καὶ Καινῆς Διαθήκης... Πράγματι τὰ βιβλία τῆς Γ.Δ. κάθε ἄλλο παρὰ ἱερὰ μποροῦν νὰ χαρα- κτηρισθοῦν’ διότι δὲν σχετίζονται μὲ τὴν ἱερότητα τὰ ἐγκλήματα, οἱ πολι- ----