ΕΜΜ. Γ. ΚΑΡΑΜΑΝΟΛΗΣ Ἑλληνες ἤ Ελινες; Εἴμαστε ἀπόγονοι τῶν ̓ ̓Αρχαίων 'Ελλήφωνήεντα» ---παντοῦ, βλέπετε, τὸ ψηφίον, νων. Αὐτὸ μέχρι πρὶν λίγα χρόνια τουλάχιδηλ. ὁ ἀριθμός, τὸ νούμερο) καὶ ἀμέσως στον δὲν ἔπαυε νὰ λέγεται. Κάτι ἦταν κι ̓ κατόπιν, λόγω συγχρονισμοῦ μὲ τοὺς εὐαὐτό. Λέγε-λέγε, εἶχε δημιουργήσει μιὰ συρωπαίους,ή γραφὴ μὲ λατινικὰ στοιχεῖα νείδηση καὶ ἕνα βίωμα. (ἄρχισε καὶ αὐτή, ἰδίως μὲ τὰ τέλεξ, τὰ τηΤελευταίως ὅμως ἔπαυσε καὶ αὐτὴ ἀκόλεγραφήματα καὶ ἐμπορικὰ ἔγγραφα). μη ἡ φραστικὴ σύνδεση μὲ τὸ παρελθόν Σὲ μία εἰκοσαετία, ἐδῶ νὰ εἶστε νὰ ἰδῆτε, μας, γιὰ νὰ φθάσουμε, τώρα μὲ τὶς πράξεις ὅποιος μπορεῖ νὰ διαβάζη τὰ σημερινά μας μας. στὴν ἀποκοπὴ κάθε δεσμοῦ μὲ τὴν γραπτὰ θὰ θεωρεῖται γνώστης τῆς... ἀῤΑρχαία ̓Ελλάδα. ̓Αφοῦ διώξαμε, πρὶν λίχαίας ἑλληνικῆς! γα χρόνια, τ ̓ ἀρχαῖα κείμενα ἀπὸ τὰ σχοΟἱ γραφομηχανές, τὰ τυπογραφεῖα, οἱ ἐλεῖα, περιορίσαμε ἀργότερα (ποσοτικὰἁ καὶ φημερίδες ἔχουν πλέον μεταβάλει τὴν στοιχρονικὰ) καὶ τὰ μεταφρασμένα. Ἐκθρέψαχειοθέτησή τους, ὥστε, καὶ νὰ θέλης νὰ με ἔτσι τὴν ἐντύπωση, ὅτι τ ̓ ἀρχαῖα ἑλληνιγράψης ἀλλοιῶς, δὲν μπορεῖς πλέον, ἐλλείκὰ ἀποτελοῦν τροχοπέδη, εἶναι σπατάλη ψει ἐκτυπωτικῶν μέσων. Τὸ χειρόγραφο ποὺ γράφεται ἀκόμη μὲ τόνους, διφθόγγους χρόνου καὶ εἶναι ἄχρηστα στὴν μόρφωση τῶν παιδιῶν. Ενῶ σ ̓ ἄλλες χῶρες διδάκαὶ ὀρθογραφία, ἄρχισε νὰ ἀλλοιώνεται σκονται τ ̓ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ (καὶ μάλιστα στὰ τυπογραφεῖα. (Ἐπιστολή μου σὲ ἐφηστὸ πρωτότυπο κείμενο: δὲν εἶναι ἄσχετο μερίδα τυπώθηκε χωρὶς τόνους καὶ τρόματὸ γεγονὸς ὅτι οἱ διασημότεροι ἑλληνισταὶ ξα νὰ τὴν γνωρίσω). εἶναι ἐκτὸς Ελλάδος) σὰν ἀπαραίτητη παιδαγωγικὴ καὶ μορφωτικὴ ὕλη, ἐμεῖς ἐἜτσι οἱ νέοι δὲν θὰ μποροῦν νὰ διαβάδῶ τὰ βάλαμε στὸ περιθώριο. ́Η προτίμησουν ὄχι κὰν ἀρχαῖο κείμενο ἀλλὰ οὔτε τὶς ὑκδόσεις βιβλίων τοῦ 1980, διότι θὰ ἔχουν ση στράφηκε σὲ ὅ,τι μπορεῖ νὰ θεωρηθῆ ᾱμεσα ὠφέλιμο, ἐνῶ «τ ̓ ἀρχαῖα δὲν θὰ μᾶς διαφορετικἡ γραφή. Ἐκτὸς ἀπὸ τὴν μετάδώσουν νὰ φᾶμε». Μέτρον συγκρίσεως Φραση ἔχουμε πλέον τὴν μεταγλώττιση καὶ σὲ λίγο θὰ ἔχουμε μετα-γραφή, δηλαδὴ γραπάντων ἡ ποσότητα τοῦ φαγητοῦ. Ἔν ὀνόμάτι τῆς καταναλωτικῆς ἀντιλήψεως τῆς φὴ τοῦ κειμένου μὲ νέα στοιχεῖα (ὁ Παπαζωῆς καὶ τῆς βιομηχανοποιημένης κοινωδιαμάντης, ὁ Κάλβος κ.λ.π. εἶναι ἀνάγκη νίας μας στρέψαμε περιφρονητικὰ τὰ νῶτα πλέον νὰ μεταγλωττισθοῦν, ἀλλὰ καὶ οἱ ἐκστὴν ἀρχαία μας κληρονομιά. δόσεις Καζαντζάκη, Σεφέρη κλπ. τοῦ 1980 Τὸ κακὸ ξεκίνησε ἀπ ̓ αὐτὴ τὴ νοοτροθὰ πρέπει νὰ «μετα-γραφοῦν», ὥστε νὰ πία καὶ θὰ ἦταν ἴσως εὐτύχημα, ἄν σταμαμποροῦν οἱ ἑπόμενες γενιὲς νὰ τοὺς διαβάτοῦσε μέχρι ἐκεῖ. Δυστυχῶς ὅμως, ἅμα ἀρζουν). χίση τὸ ξήλωμα, εἶναι δύσκολο νὰ σταμα[ἵμαστε κληρονόμοι ὄχι μιᾶς γλώσσας τήση. Πανὶ ποὺ ἔέφτισε στὸ τέλος σφουγγαἀλλὰ μιᾶς μοναδικῆς γλώσσας. Καὶ ἐνῶ, ὅρόπανο, ὅπως λέγει ὁ ̓Αποστολίδης. ποιὸς ἔχει κάτι τὸ μοναδικό, τὸ ἰδιαίτερο, τὸ ἀνεπανάληπτο, τὸ διακριτικὸ καὶ τὸ Ἔτσι ἑπόμενο βῆμα ἦταν ἡ γραφή. Μετὰ τὴν ἀπομόνωση τῆς ἀρχαίας σπάνιο φροντίζει νὰ τὸ διαφυλάσσει, ἐμεῖς γλώσσας ἦλθε καὶ ἡ σειρὰ τῆς γραφῆς μας. τὸ ξεπουλᾶμε. Φτωχύναμε καὶ παραμορἘν ὀνόματι τῆς ἁπλοποίησης καὶ τῆς ταφώσαμε τὴν γλώσσα μας, σπεύδουμε δὲ χύτητας, καταργοῦνται τὰ πνεύματα καὶ οἱ τώρα νὰ ἀπογυμνώσουμε καὶ νὰ ἀποσυνθέτόνοι. Επόμενο στάδιο (ἄρχισε κιόλας νὰ σουμε καὶ τὴν γραφή μας. ̓Αντὶ ν ̓ ἀνεβάἐφαρμόζεται ἀπὸ πολλοὺς «προοδευτισουμε τὸν λαὸ στὴν σωστὴ χρήση τῆς κούς») εἶναι ἡ κατάργησις τῶν ὠ,η,ὺ καὶ γλώσσας καὶ τῆς γραφῆς, τὶς κατεβάσαμε τῶν διφθόγγων (τώρα λέγονται «δίψηφα στὶς ἀπαιτήσεις τοῦ ὄχλου.