̓Ισραελληνικὰ «Μὴ νομίσητε ὅτι ἦλθον καταλῦσαι τοὺς νόμους ἢ τοὺς προφήτας" οὐκ ἤλθον καταλῦσαι ἀλλὰ πληρῶσαι» (Ματθαῖος Ε 17). Σήμερα οἱ εἰδωλολάτρες Ἕλληνες θέλουν, λέει, νὰ ἀποδείξουν ὅτι ὁ Μεσσιανισμὸς εἶναι δική μας, τοῦ περιούσιου λαοῦ, ἐπινόηση καὶ ὅτι ὁ ἐρχομός του σήμανε καὶ τὸ τέλος τῆς δικῆς τους εἰδωλολατρικῆς αὐτοκρατορίας τοῦ αἴσχους καὶ τῆς παρακμῆς. Μὰ ποιοί ἦταν τέλος πάντων αὐτοὶ οἱ Ἕλληνες, ποὺ θὰ ἐδικαιοῦντο νὰ μονοπωλήσουν τὸν Μεσσιανισμό μας; Θὰ μποροῦσε ποτὲ νὰ μιλήσει γιὰ πρωτεῖα ἕνας λαός, ὁ ἀρχαιοελληνικός, μὲ ἕνα τόσο μεγάλο ποσοστὸ ἀγραμματοσύνης καὶ βλακείας καὶ νὰ ἀπαιτήσει τὴν εὔνοια τῶν υἱῶν τοῦ Δαβίδ; ̓Ισχυρίζονται ἀκόμα, ὅτι τὰ Εὐαγγέλια γράφτηκαν στὴν μιαρή τους γλῶσσα. ̓Αλλὰ ἐσεῖς δὲν πιστεύω νὰ δίνετε βάσεις στὶς διαδόσεις, ποὺ μιλᾶνε γιὰ οἰκουμενικότητα τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης στὰ χρόνια τῆς ἐλεύσεως τοῦ ̓Ιησοῦ; Μυθεύματα. Θὰ μποροῦσε ποτὲ νὰ γραφτεῖ ἡ ἱστορία ἑνὸς γνήσιου τέκνου τοῦ ̓Ισραὴλ σ ̓ αὐτὴ τὴν βάρβαρη γλῶσσα; Πῶς θὰ γινόταν ἀντιληπτὰ τὰ διδάγματά του καλύτερα, ἂν δὲν ἦταν γραμμένα στὴν ὑπέροχη ἑβραϊκή μας γλῶσσα; Οχι. Οἱ Ἕλληνες δὲν εἶχαν προσφέρει σχεδὸν τίποτε μέχρι τότε στὸν κόσμο σὲ σύγκριση μ ̓ ἐμᾶς τοὺς περιούσιους. ̓Εμεῖς πλημμυρίσαμε τὴν οἰκουμένη μὲ τὰ θαυμαστά μας ἔργα τέχνης, ποὺ μέχρι σήμερα παραμένουν ἀξεπέραστα, ὅπως ἐκεῖνα τοῦ Πραξιτέλγκολντ, τοῦ Φειδίαμπεργκ, ἀνακαλύψαμε τὴν δημοκρατία (στὴν γλῶσσα μας «χάβρα»), τὴν φιλοσοφία μὲ τὸν Πλατωναϊ, τὴν ἱστορικὴ ἐπιστήμη μὲ τὸν 'Ηροδοτοστάϊν καθὼς ἐπίσης καὶ τὴν ἰατρικὴ μὲ τὸν Μπενσκληπιό, τὴν κωμωδία μὲ τὸν ̓Αριστοφάϊν, τὴν λογικὴ μὲ. τὸν Μπέν- ̓Αριστοτ- Ἔλ, τὴν Γεωμετρία μὲ τὸν ̓Ελ-Εὐκλίντ, τὴν τραγωδία μὲ τὸν ̓Εσκυλστάϊν... Γνήσια τέκνα τοῦ ̓Ισραὴλ θὰ δόξαζαν γιὰ πάντα τὸ ὄνομα τῆς Σιών. Θὰ μποροῦσε λοιπὸν νὰ ἐπιλέξει ὁ ̓Ιεχωβᾶς ἀλλοῦ λαὸν ὑψηλότερου πνευματικοῦ ἐπιπέδου, γιὰ νὰ στείλει τὸν Μεσσία του; Αὐτοὶ ἀπομονωμένοι στὶς ἐρήμους τῆς ̓Αθήνας, τῆς Σπάρτης καὶ στ’ ἄλλα χωριουδάκια τους, περιπλανώμενοι βουκόλοι, ρακένδυτοι, οἱ μισοὶ νὰ πάσχουν ἀπὸ δερματικὲς νόσους, ἀνήμποροι νὰ θεραπευτοῦν (βλέπετε δὲν εἶχαν τὸν Μπενσκληπιὸ) καὶ οἱ ἄλλοι μισοὶ νὰ ἔχουν χαθεῖ μέσα στὴν ἔρημο καὶ νὰ κάνουν 40 χρόνια γιὰ νὰ βροῦν τελικὰ τὸν ὀρόμο καὶ νὰ ῥγοὺν ἀπ ̓ αὑτὴν καὶ νὰ φτάσουν στὴν γὴ τῆς ἐπαγγελίας, ὅπως τοὺς ὅριζαν τὰ ἱερά τους βιβλία, τί θὰ μποροῦσαν νὰ προσφέρουν στὸ θεόπνευστο ἔργο τοῦ Μεσσιανισμοῦ. Βέβαια ἀργότερα προσπάθησαν νὰ παρουσιάσουν αὐτὸ τὸ βιβλίο τους τὸ γεμᾶτο ἀνακρίβειες, μῖσος, αἱμομιξίες, μαστροπίες καὶ φανατισμὸ ὡς δικό μας δημιούργημα. Μὰ ἦταν ποτὲ δυνατόν; Θὰ μποροῦσε ἕνας λαὸς σὰν τὸν δικό μας, τὸν “Εβραΐϊκό, ποὺ ἀπεχθάνεται τὸ ψέμα, τὴν ὑποκρισία, τὸν φανατισμό, τὸ χρῆμα καὶ τὴν κακία, νὰ δημιουργήσει ποτὲ ἕνα τέτοιο βδέλυγμα; Θὰ μποροῦσε ποτὲ ἕνας λαὸς τόσο προοδευτικός, ποὺ ἔδινε τόσο ὑψηλὴ θέση στὴν γυναῖκα, νὰ γράψη τέτοιο βιβλίο; Γι ̓ αὐτὸ καὶ τὴν ἔπλασε τελευταία, ἀφοῦ πλέον εἶχε δημιουργήσει καὶ ὅλα τὰ ἄλλα κτήνη ἐπὶ τῆς γῆς. Ὄχι, δὲν τὸ ἔκανε γιὰ νὰ τὴν μειώσει, ἀλλὰ γιὰ νὰ τὴν προστατεύσει ἀπ ̓ τὴν ἁμαρτία, ἂν καὶ δὲν τὸ πέτυχε, καὶ δυστυχῶς ἡ γυναῖκα Εὔα ἔγινε ἀπὸ τότε συνώνυμο τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος, ποὺ οἱ ἄνθρωποι κουβαλᾶνε ἀπ ̓ τὴν γέννησή τους. ̓Η αἰτία τοῦ κακοῦ. ̓Ο πειρασμός. Στὴν ̓Ελλάδα οἱ εἰδωλολάτρες ἁμαρτωλοὶ πίστευαν σὲ ό θεὲς καὶ σὲ 6 θεοὺς ἀποδεικνύοντας ἔτσι σὲ πόσο χαμηλὀ ἐπίπεδο τοποθετοῦσαν τὴν γυναῖκα (χωρὶς νὰ ὑπολογίζουμε καὶ τὸ πλῆθος τῶν κατωτέρων γυναικείων θεοτήτων). ̓Επίσης εἶχαν καὶ γυναῖκες ἱέρειες. Τὴν ἐξαντλοῦσαν μὲ τὸ νὰ παίρνει ἀποφάσεις καὶ νὰ καθορίζει τὶς τύχες τοῦ κόσμου. ̓Ενῶ ἐμεῖς τὴν ξεκουράσαμε. Πατήρ, υἱὸς καὶ ἅγιο πνεῦμα. Καὶ ἄσε τὶς γυναῖκες νὰ γεννᾶνε καὶ νὰ παίζουν μὲ τὰ φιδάκια καὶ τὰ μῆλα. Τί εὐτυχία μεγαλύτερη μποροῦν νὰ προσδοκοῦν; "Οσο γιὰ θυσίες, μὴν νομίζετε ὅτι θυσιάζαμε σὲ κανένα ἄλλο θεό. Μόνο στὸν δικό μας, τὸν ̓Ιεχωβᾶ. Ἔ, αὐτὸ κι ἂν δὲν εἶναι ἀνωτερότητα. Μήπως μᾶς περάσατε γιὰ τίποτα εἰδωλολάτρες; Αὐτὰ τὰ κατσίκια, τὰ ἀρνιὰ καὶ τὰ βόδια τὰ σφάζαμε μόνο τῶν