᾿Ισραελληνικὰ «Μὴ νομίσητε ὅτι ἦλθον καταλῦσαι τοὺς νόμους ἢ τοὺς προφήτας" οὐκ ἤλ- θον καταλῦσαι ἀλλὰ πληρῶσαι» (Ματθαῖος Ε 17). Σήμερα οἱ εἰδωλολάτρες Ἕλληνες θέλουν, λέει, νὰ ἀποδείξουν ὅτι ὁ Μεσσιανι- σμὸς εἶναι δική µας, τοῦ περιούσιου λαοῦ, ἐπινόηση καὶ ὅτι ὁ ἐρχομός του σήμανε καὶ τὸ τέλος τῆς δικῆς τους εἰδωλολατρικῆς αὐτοκρατορίας τοῦ αἴσχους καὶ τῆς παρακμῆς. Μὰ ποιοί ἦταν τέλος πάντων αὐτοὶ οἱ Ἕλληνες, ποὺ θὰ ἐδικαιοῦντο νὰ μονοπωλήσουν τὸν Μεσσιανισµό µας; Θὰ μποροῦσε ποτὲ νὰ μιλήσει γιὰ πρωτεῖα ἕ- νας λαός, ὁ ἀρχαιοελληνικός, μὲ ἕνα τόσο µεγάλο ποσοστὸ ἀγραμματοσύνης καὶ βλακείας καὶ νὰ ἀπαιτήσει τὴν εὔνοια τῶν υἱῶν τοῦ Δαβίδ; ᾿Ισχυρίζονται ἀκόμα, ὅτι τὰ Εὐαγγέλια γράφτηκαν στὴν µιαρή τους γλῶσσα. ᾿Αλλὰ ἐσεῖς δὲν πιστεύω νὰ δίνετε βάσεις στὶς διαδόσεις, ποὺ μιλᾶνε γιὰ οἰκουμε- νικότητα τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης στὰ χρόνια τῆς ἐλεύσεως τοῦ ᾿Ιησοῦ; Μυθεύμα- τα. Θὰ μποροῦσε ποτὲ νὰ γραφτεῖ ἡ ἱστορία ἑνὸς γνήσιου τέκνου τοῦ ᾿Ισραὴλ σ᾽ αὐτὴ τὴν βάρβαρη γλῶσσα; Πῶς θὰ γινόταν ἀντιληπτὰ τὰ διδάγµατά του καλύτερα, ἂν δὲν ἦταν γραμμένα στὴν ὑπέροχη ἑβραϊκή µας γλῶσσα; Οχι. Οἱ Ἕλληνες δὲν εἶχαν προσφέρει σχεδὸν τίποτε µέχρι τότε στὸν κόσµο σὲ σύγκριση μ᾽ ἐμᾶς τοὺς περιούσιους. ᾿Εμεῖς πλημμυρίσαμε τὴν οἰκουμένη μὲ τὰ θαυμαστά µας ἔργα τέχνης, ποὺ μέχρι σήµερα παραμένουν ἀξεπέραστα, ὅπως ἐκεῖνα τοῦ Πραξιτέλγκολντ, τοῦ Φειδία- µπεργκ, ἀνακαλύψαμε τὴν δημοκρατία (στὴν γλῶσσα µας «χάβρα»), τὴν φιλοσοφία μὲ τὸν Πλατωναϊ, τὴν ἱστορικὴ ἐπιστήμη μὲ τὸν 'Ηροδοτοστάϊν καθὼς ἐπίσης καὶ τὴν ἰατρικὴ μὲ τὸν Μπενσκληπιό, τὴν κωμωδία μὲ τὸν ᾿Αριστοφάϊν, τὴν λογικὴ μὲ. τὸν Μπέν-᾿Αριστοτ- Ἔλ, τὴν Γεωμετρία μὲ τὸν ᾿Ελ-Εὐκλίντ, τὴν τραγωδία μὲ τὸν ᾿Εσκυλστάϊν... Γνήσια τέκνα τοῦ ᾿Ισραὴλ θὰ δόξαζαν γιὰ πάντα τὸ ὄνομα τῆς Σι- ών. Θὰ μποροῦσε λοιπὸν νὰ ἐπιλέξει ὁ ᾿Ιεχωβᾶς ἀλλοῦ λαὸν ὑψηλότερου πνευµα- τικοῦ ἐπιπέδου, γιὰ νὰ στείλει τὸν Μεσσία του; Αὐτοὶ ἀπομονωμένοι στὶς ἐρήμους τῆς ᾿Αθήνας, τῆς Σπάρτης καὶ στ’ ἄλλα χω- ριουδάκια τους, περιπλανώμενοι βουκόλοι, ρακένδυτοι, οἱ μισοὶ νὰ πάσχουν ἀπὸ δερματικὲς νόσους, ἀνήμποροι νὰ θεραπευτοῦν (βλέπετε δὲν εἶχαν τὸν Μπενσκλη- πιὸ) καὶ οἱ ἄλλοι μισοὶ νὰ ἔχουν χαθεῖ μέσα στὴν ἔρημο καὶ νὰ κάνουν 40 χρόνια γιὰ νὰ βροῦν τελικὰ τὸν ὀρόμο καὶ νὰ ῥγοὺν ἀπ᾿ αὑτὴν καὶ νὰ φτάσουν στὴν γὴ τῆς ἐπαγγελίας, ὅπως τοὺς ὅριζαν τὰ ἱερά τους βιβλία, τί θὰ μποροῦσαν νὰ προσφέρουν στὸ θεόπνευστο ἔργο τοῦ Μεσσιανισμοῦ. Βέβαια ἀργότερα προσπάθησαν νὰ πα- ρουσιάσουν αὐτὸ τὸ βιβλίο τους τὸ γεμᾶτο ἀνακρίβειες, μῖσος, αἱμομιξίες, μαστρο- πίες καὶ φανατισμὸ ὡς δικό μας δημιούργημα. Μὰ ἦταν ποτὲ δυνατόν; Θὰ μποροῦσε ἕνας λαὸς σὰν τὸν δικό μας, τὸν “Εβραΐϊ- κό, ποὺ ἀπεχθάνεται τὸ ψέμα, τὴν ὑποκρισία, τὸν φανατισμό, τὸ χρῆμα καὶ τὴν κα- κία, νὰ δημιουργήσει ποτὲ ἕνα τέτοιο βδέλυγμα; Θὰ μποροῦσε ποτὲ ἕνας λαὸς τόσο προοδευτικός, ποὺ ἔδινε τόσο ὑψηλὴ θέση στὴν γυναῖκα, νὰ γράψη τέτοιο βιβλίο; Γι᾿ αὐτὸ καὶ τὴν ἔπλασε τελευταία, ἀφοῦ πλέον εἶχε δημιουργήσει καὶ ὅλα τὰ ἄλλα κτήνη ἐπὶ τῆς γῆς. Ὄχι, δὲν τὸ ἔκανε γιὰ νὰ τὴν μειώσει, ἀλλὰ γιὰ νὰ τὴν προστα- τεύσει ἀπ᾿ τὴν ἁμαρτία, ἂν καὶ δὲν τὸ πέτυχε, καὶ δυστυχῶς ἡ γυναῖκα Εὔα ἔγινε ἀ- πὸ τότε συνώνυμο τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος, ποὺ οἱ ἄνθρω- ποι κουβαλᾶνε ἀπ᾿ τὴν γέννησή τους. ᾿Η αἰτία τοῦ κακοῦ. ᾿Ο πειρασμός. Στὴν ᾿Ελλάδα οἱ εἰδωλολάτρες ἁμαρτωλοὶ πίστευαν σὲ ό θεὲς καὶ σὲ 6 θεοὺς ἀ- ποδεικνύοντας ἔτσι σὲ πόσο χαμηλὀ ἐπίπεδο τοποθετοῦσαν τὴν γυναῖκα (χωρὶς νὰ ὑπολογίζουμε καὶ τὸ πλῆθος τῶν κατωτέρων γυναικείων θεοτήτων). ᾿Επίσης εἶχαν καὶ γυναῖκες ἱέρειες. Τὴν ἐξαντλοῦσαν μὲ τὸ νὰ παίρνει ἀποφάσεις καὶ νὰ καθορί- ζει τὶς τύχες τοῦ κόσμου. ᾿Ενῶ ἐμεῖς τὴν ξεκουράσαμε. Πατήρ, υἱὸς καὶ ἅγιο πνεῦ- μα. Καὶ ἄσε τὶς γυναῖκες νὰ γεννᾶνε καὶ νὰ παίζουν μὲ τὰ φιδάκια καὶ τὰ μῆλα. Τί εὐτυχία μεγαλύτερη μποροῦν νὰ προσδοκοῦν; "Οσο γιὰ θυσίες, μὴν νομίζετε ὅτι θυσιάζαµε σὲ κανένα ἄλλο θεό. Μόνο στὸν δι- κό µας, τὸν ᾿Ιεχωβᾶ. Ἔ, αὐτὸ κι ἂν δὲν εἶναι ἀνωτερότητα. Μήπως μᾶς περάσατε γιὰ τίποτα εἰδωλολάτρες; Αὐτὰ τὰ κατσίκια, τὰ ἀρνιὰ καὶ τὰ βόδια τὰ σφάζαµε µόνο τῶν