ΚΩΣΤΑΣ ΠΛΕΥΡΗΣ Πιλᾶτος. Χριστὸς καὶ ̓Εβραϊΐῖοι Πολὺ ἐνωρὶς στὸ σχολεῖο πληροφορούμεθα τὴν δραματικὴ συνάντησι τοῦ ̓Ιησοῦ μὲ τὸν Πόντιο Πιλᾶτο. 'Η σκηνὴ ποὺ ὁ Πιλᾶτος ἔνιψε τὰς χεῖρας του εἷναι τόσο «κλασσική», ὥστε κατέληξε τὸ «νίπτω τᾶς χεῖρας μου» νὰ σημαίνει, ὅτι δὲν ἔχω εὐθύνη γι ̓ αὐτὸ ποὺ θὰ γίνει. Πέρα ὅμως ἀπὸ τὴν θρησκευτικἡ ὑπάρχει καὶ ἡ ἱστορικὴ πραγματικότης. 'Ο Πιλᾶτος διωρίσθη ὑπὸ τοῦ αὐτοκράτορος Τιβερίου δος ἐπίτροπος τῆς ̓Ιουδαίας. Οὐσιαστικῶς ἐπρόκειτο περὶ στρατιωτικοῦ καὶ πολιτικοῦ διοικητοῦ μὲ ἀποστολή, νὰ ἔπιβάλη τὴν «ρωμαϊκὴ εἰρήνη» (Ραχ Εοπιαηα). Καθῆκον του ἦτο ἡ τάξις καὶ ἡ τήρησις τῶν ρωμαϊκῶν νόμων, ποὺ ἐξασφάλιζαν τὴν κυριαρχία τῆς Ρώμης. Τὴν ἀποστολή του αὐτὴ ὁ Πιλᾶτος τὴν ἔφερε εἰς πέρας μὲ ἐπιτυχία. ̓Επιδεικτικῶς κατεφρόνει τοὺς ὑποδούλους του ἕβραίους καὶ ὁσάκις τοῦ ἐδημιούργουν προβλήματα, τοὺς ἐπεβάλλετο διὰ τῆς βίας καὶ μὲ σφαγὲς πρὸς παραδειγματισμόν. Τὰ τέσσερα Εὐαγγέλια τῆς Καινῆς Διαθήκης περιορίζονται στὴν δραματικὴ περιγραφὴ τῶν γεγονότων, ποὺ προηγήθησαν τῆς ἐπικυρώσεως ἀπὸ τὸν Πιλᾶτο τῆς θανατικῆς καταδίκης τοῦ ̓Ιησοῦ, τὴν ὁποίαν ἀπεφάσισε τὸ ἑβραϊκὸ συνέδριο. Αὐτὸς δὲν ἐπίστευε στὴν ἐνοχὴ τοῦ Χριστοῦ καὶ τρεῖς φορὲς ἠρνήθη νὰ ἐπικυρώση τὴν καταδίκη, ἐνῶ περισσότερες προσεπάθησε νὰ ἀποτρέψη τὴν σταύρωσι τοῦ ̓]ησοῦ ἀντιδικῶν μὲ τοὺς ἰουδαίους. Τί θὰ ἔχανε ὁ Πιλᾶτος, ἂν συγκατένευε στὸν φόνο τοῦ ̓]ησοῦ; Τίποτε. Καθαρῶς λοιπὸν γιὰ λόγους δικαιοσύνης δὲν ἐδέχετο νὰ θανατωθεῖ ὁ Χριστός, ἀφοῦ δὲν εὕρισκε κάτι εἰς βάρος του. ̓Αποδεικνύεται ἑπομένως, ὅτι ὁ Πιλᾶτος ἦτο δίκαιος, ἀλλὰ καὶ γενναῖος, ἐπειδὴ χάριν τῆς δικαιοσύνης προτίμησε νὰ συγκρουσθῆ μὲ τὸ φανατικὸ ἑβραϊκὸ ἱερατεῖο καὶ μὲ ὁλόκληρο τὸν ἰουδαϊκὸ λαό. Εἶναι ἱστορικῶς ἐξηκριβωμένον, ὅτι οἱ ἑβραῖοι ἐσυκοφάντησαν τὸν Πιλᾶτο στὸν διοικητἡ τῆς Συρίας Βιτέλλιον, ὁ ὁποῖος διέταξε τὴν σύλληψι τοῦ Πιλάτου καὶ τὴν μεταφορά του στὴν Ρώμη, γιὰ νὰ τὸν τιμωρήση ὁ αὐτοκράτωρ. Κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ ταξιδίου πρὸς Ρώμην ἀπέθανε ὁ Τιβέριος, καὶ τὸν διεδέχθη ὁ Καλλιγούλας, ποὺ ἔστειλε τὸν Πιλᾶτο ἑξορία. ̓Η ἔρευνα τῶν ἱστορικῶν χάνει τὰ ἵχνη τοῦ Πιλάτου. Πιθανολογεῖται, ὅτι ἀπεβίωσε τὸ 39 μ.Χ., κατ ̓ ἄλλους ηὐτοκτόνησε στὴν Γαλατία, κατ ̓ ἄλλους ἐπνίγη στὴν λίμνη Λουκέρνη τῆς 'Ελβετίας. .Η Αἰθιοπικὴ ἐκκλησία, ποὺ πιστεύει ὅτι ὁ Πιλᾶτος ἐβαπτίσθη Χριστιανὸς καὶ ἐθανατώθη γι ̓ αὐτό, τὸν ἀνεκήρυξε ἅγιον καὶ ἑορτάζει τὴν μνήμη του. Οἱ ἓβραῖοι καὶ γιὰ λογαριασμό τῶν οἱ Χριστιανοὶ τῶν πρώτων χρόνων συστηματικῶς ἐξηφάνισαν βιογραφικὰ στοιχεῖα τοῦ Πιλάτου, διότι ἐπεθύμουν νὰ κρύψουν, ὅτι ὁ Πιλᾶτος ἦτο ἑλληνικῆς καταγωγῆς ἐκ τοῦ Πόντου, ὅπως ἑλληνὶς ἦτο ἡ σύζυγός του Πρόκλη, ἡ ὁποία ὑπεστήριξε τὸν Χριστὸ καὶ ἄλλα πολλά, ποὺ δὲν εἷναι τοῦ παρόντος. Τὰ «Εὐαγγέλια» παρέρχονται κάπως μὲ συντομία τὴν προσπάθεια τοῦ Πιλάτου νὰ σώση τὸν ̓Ιησοῦ. ̓Ασφαλῶς δὲν ἀφήνουν τὴν παραμικρὰ ἀμφιβολία, ὅτι ὁ Πιλᾶτος ἔκανε ὁλόκληρον ἀγῶνα ἐναντίον τῶν ἑβραίων, γιὰ νὰ μὴ θανατωθῆ ὁ Χριστός. Χάριν ὅμως τῆς ἱστορικῆς ἀλήθειας θεωρῷ ἀναγκαῖο, νὰ περιγραφοῦν λεπτομερέστερα τὰ γεγονότα. "Ως πηγὴν πληροφοριῶν, ἐκτὸς ἀπὸ τὰ τέσσαρα Εὐαγγέλια τῆς Καινῆς Διαθήκης, ἔχω καὶ τὰς περιγραφὰς τοῦ Νικοδήμου (Ενδηδε 1π| Νίοοάεπιὴ, τὴν ἀναφορὰν τοῦ Ποντίου Πιλάτου (ΑπΠπαρΜΠοτα Ρήαι) πρὸς τὸν Καίσαρα Τιβέριον, τὴν παράδοσιν τοῦ Πιλάτου (Ραταᾶοσίς Ρα), ὅπως τὰ ἀνωτέρω κείμενα ἐξεδόθησαν ἀπὸ τὸν Γερμανὸ καθηγητὴ θεολογίας Κωνσταντῖνο Τίσεντορφ ((οηκίδηίζηι5 ΤίςοπεπάοΓβ) βάσει τῶν σχετικῶν ἑλληνικῶν καὶ λατινικῶν κωδίκων τῶν ἐκδόσεων Λειψίας.