ΚΑΛΛΙΜΑΧΟΣ ΔΙΟΓΕΝΟΥΣ Γραφὴ Όραπι, ̓Ογμία Πύλη, Ὄγμιος Ἡρακλῆς Κατὰ τὶς ἱρλανδικὲς παραδόσεις ἡἣ γραφὴ Όραπι (βλ. «Δαυλόν», τ. 135) δὲν ᾱποτελοῦσε μόνον τρόπο διατύπωσης γραπτοῦ λόγου. 'Η ἰρλανδικὴ φιλολογία ὁμιλεῖ γιὰ μυστιχὲς ἰδιότητες στὴ γραφὴ Όραπι. Δυστυχῶς δὲν ἔχουν διατηρηθεῖ ξύλινες ἐπιγραφὲς Όρθαπι, γιὰ νὰ συναγάγουμε ἀσφαλῆ συμπεράσματα. Τὸ ὑγρὸ ἀγγλοσαξωνικὸ χλῖμα δὲν βοήθησε στὴ διατήρησή τους. "Εχει λεχθεῖ, ὅτι ἡ γραφὴ Όραπι ἀπετυπώνετο σὲ ξύλο, ἐφ ̓ ὅσον τοῦτο ἀφθονοῦσε στὸ περιβάλλον. Κατ ̓ ἄλλους ἡ χρήση τοῦ ξύλου ὀφείλετο στὴ σχέση του μὲ ἀνθρώπινες δραστηριότητες (κατασχευὴ κατοικίας, ἐργαλείων, ὅπλων, μεταφορικῶν μέσων, θέρμανσης καὶ φωτισμοῦ κ.λπ.). ̓Επειδὴ τὸ ξύλο ἐκπροσωποῦσε τὴν ἴδια τὴ ζωή, ἡ χάραξη γραφῆς σὲ ξύλο ἐθεωρεῖτο ἀπότιση τιμῆς στὴ φύση. Οἱ μύθοι ποὺ ἔχουν διατηρηθεῖ σὲ πολλοὺς λαοὓς γιὰ ἱερὰ δάση, ἄλση καὶ κήπους θεῶν, δίνουν τὸ μέτρο τῆς ἀντίληψης αὐτῆς. Τέτοιες ἀντιλήψεις ὑποδηλοῦν σεβασμὸ τῶν ἀρχαίων στὸ περιβάλλον, κάτι ποὺ στὶς μέρες μας ἀπουσιάζει μὲ ἐξαίρεση τὰ κηρύγματα τῶν οἰκολόγων γιὰ διατήρηση τοῦ πρασίνου. “Ορισμένοι ἐπιστήμονες ὑποστηρίζουν, ὅτι ἡ γραφὴ Όραπῃ κάνει ἀναφορὲς στὸν κόσμο τῶν νεχρῶν, ἐπειδὴ κατ ̓ αὐτοὺς α) συναντᾶται σὲ ταφικὰ μνημεῖα καὶ β) σύμφωνα μὲ μία κελτικὴ παράδοση οἱ ψυχὲς μετὰ τὸν θάνατο εἰσέρχονται σὲ δένδρα, καὶ ἑπομένως τὰ δάση εἶναι ἡ νέα κατοικία τους. 'Ο ἰσχυρισμὸς αὐτός, πέρα τοῦ ὅτι ὑποχρύπτει σκοπιμότητες, ἡ ἀνάλυση τῶν ὁποίων ἐχφεύγει τοῦ παρόντος, εἶναι ἀβάσιμος, διότι οἱ ὀπαδοί του: α) παραβλέπουν, ὅτι ἡ Όραπι διετηρήθη στοὺς βράχους, ἀπὸ τοὺς ὁποίους κατεσκευάζοντο οἱ τάφοι, ἐνῶ οἱ χλιματολογιχὲς συνθῆκες (ὑγρασία) συνετέλεσαν στὴν καταστροφὴ ἐκείνων ποὺ ἔγιναν σὲ ξύλο, β) συγχέουν παρεφθαρμένους τύπους τῆς λέξης Όραπα, Υ) δὲν ἀντιλαμβάνονται τὴν σχέση τοῦ ξύλου μὲ τὸν Διόνυσο καὶ τὸν Δία, πρᾶγμα ποὺ προκύπτει ἀπὸ παραβολὴ τῶν ἑλληνικῶν μὲ τοὺς κελτιχοὺς μύθους. Στὴ λέξη Όραπῃ κάποιοι ἐντόπισαν ἀναγραμματισμὸ τῆς λέξης “πιβρο” καὶ ᾱφησαν αἰχμὲς γιὰ μάγους καὶ μαγεία. “Ὅμως ἀγνόησαν τὴν ἑλληνικὴ ἐτυμολογία τῆς λέξεως "Όρπια”, περὶ τῆς ὁποίας βλέπε στὸ προηγούμενο {350 τεῦχος τοῦ «Δαυλοῦ» (« Ὄγμιος» Ἡρακλῆς, ποὺ πέρασε τὴν ἱερὴ πύλη « ̓Ογμία» τῆς θεᾶς τῆς Σοφίας, τῆς ̓Αθηνᾶς, στὶς Θῆβες Ξ μυημένος). “ἕνας ἐρευνητὴς (1. Υεπάτγες) πιστεύει, ὅτι «ἡ χάραξη γραμμῶν κατὰ τὸ πρότυπο Όραπι μετεβλήθη σὲ ἀλφάβητο ύστερα ἀπὸ υἱοθέτησγ τῶν συμβόλων γιὰ κάποιο λόγο». "Αλλοι ἐπιμένουν, ὅτι «εἷναι δύσκολο νὰ δεχθοῦμε, πὼς ὑπ]ρχαν προηγμένες γνώσεις στοὺς Κέλτες πρὶν ἀπὸ τὴν ἄφιξγ τῶν Ῥωμαίων». Οἱ τελευταῖοι ἔχουν προσκολληθεῖ στὴ θεωρία περὶ φετιχισμοῦ τῶν Κελτῶν, «οἱ ὁποῖοι ἀπέδιδαν ἰδιαίτερη σημασία στὰ δένδρα, πρᾶγμα ποὺ χατοπτρίζεται στὴ χρήσγ ὀνομάτων δένδρων ὡς βάσης τῆς ἀκροφωνίας καὶ ἄρθρωσης στὴν ἐρλανδωὴ) γλῶσσα». Οἱ ὑποστηρίζοντες τὸν «πρωτόγονο» χαρακτῆρα τῶν Κελτῶν πρὶν ἀπὸ τὴν ἄφιἔη τῶν Ρωμαίων α) δὲν ἀναγνωρίζουν συνάφεια μεταξὺ τῶν γραφῶν Βωπατ (βλ. «Δαυλόν», τ. 133 καὶ 194) καὶ Όραπι, παρ ̓ ὅλο ποὺ οἱ σημειώσεις τοῦ Ρωμαίου ἱστορικοῦ Τακίτου ἀφήνουν νὰ ἐννοηθεῖ κάτι τέτοιο λόγω ὁμοιοτήτων (χάραξη σὲ