ΚΑΛΛΙΜΑΧΟΣ ΔΙΟΓΕΝΟΥΣ Γραφὴ Όραπι, ᾿Ογμία Πύλη, Ὄγμιος Ἡρακλῆς Κατὰ τὶς ἱρλανδικὲς παραδόσεις ἡἣ γραφὴ Όραπι (βλ. «Δαυλόν», τ. 135) δὲν ᾱ- ποτελοῦσε µόνον τρόπο διατύπωσης γραπτοῦ λόγου. 'Η ἰρλανδικὴ φιλολογία ὁμιλεῖ γιὰ μυστιχὲς ἰδιότητες στὴ γραφὴ Όραπι. Δυστυχῶς δὲν ἔχουν διατηρηθεῖ ξύλινες ἐ- πιγραφὲς Όρθαπι, γιὰ νὰ συναγάγουµε ἀσφαλῆ συμπεράσματα. Τὸ ὑγρὸ ἀγγλοσα- ξωνικὸ χλῖμα δὲν βοήθησε στὴ διατήρησή τους. "Εχει λεχθεῖ, ὅτι ἡ γραφὴ Όραπι ἀ- πετυπώνετο σὲ ξύλο, ἐφ᾽ ὅσον τοῦτο ἀφθονοῦσε στὸ περιβάλλον. Κατ᾽ ἄλλους ἡ χρήση τοῦ ξύλου ὀφείλετο στὴ σχέση του μὲ ἀνθρώπινες δραστηριότητες (κατα- σχευὴ κατοικίας, ἐργαλείων, ὅπλων, μεταφορικῶν µέσων, θέρμανσης καὶ φωτισμοῦ κ.λπ.). ᾿Επειδὴ τὸ ξύλο ἐκπροσωποῦσε τὴν ἴδια τὴ ζωή, ἡ χάραξη γραφῆς σὲ ξύλο ἐθεωρεῖτο ἀπότιση τιμῆς στὴ φύση. Οἱ μύθοι ποὺ ἔχουν διατηρηθεῖ σὲ πολλοὺς λα- οὓς γιὰ ἱερὰ δάση, ἄλση καὶ κήπους θεῶν, δίνουν τὸ μέτρο τῆς ἀντίληψης αὐτῆς. Τέ- τοιες ἀντιλήψεις ὑποδηλοῦν σεβασμὸ τῶν ἀρχαίων στὸ περιβάλλον, κάτι ποὺ στὶς μέρες μας ἀπουσιάζει μὲ ἐξαίρεση τὰ κηρύγματα τῶν οἰκολόγων γιὰ διατήρηση τοῦ πρασίνου. “Ορισμένοι ἐπιστήμονες ὑποστηρίζουν, ὅτι ἡ γραφὴ Όραπῃ κάνει ἀναφορὲς στὸν κόσμο τῶν νεχρῶν, ἐπειδὴ κατ᾽ αὐτοὺς α) συναντᾶται σὲ ταφικὰ μνημεῖα καὶ β) σύμφωνα μὲ μία κελτικὴ παράδοση οἱ ψυχὲς μετὰ τὸν θάνατο εἰσέρχονται σὲ δέν- δρα, καὶ ἑπομένως τὰ δάση εἶναι ἡ νέα κατοικία τους. 'Ο ἰσχυρισμὸς αὐτός, πέρα τοῦ ὅτι ὑποχρύπτει σκοπιμότητες, ἡ ἀνάλυση τῶν ὁποίων ἐχφεύγει τοῦ παρόντος, εἶναι ἀβάσιμος, διότι οἱ ὀπαδοί του: α) παραβλέπουν, ὅτι ἡ Όραπι διετηρήθη στοὺς βράχους, ἀπὸ τοὺς ὁποίους κατεσκευάζοντο οἱ τάφοι, ἐνῶ οἱ χλιματολογιχὲς συνθῆ- κες (ὑγρασία) συνετέλεσαν στὴν καταστροφὴ ἐκείνων ποὺ ἔγιναν σὲ ξύλο, β) συγχέ- ουν παρεφθαρμένους τύπους τῆς λέξης Όραπα, Υ) δὲν ἀντιλαμβάνονται τὴν σχέση τοῦ ξύλου μὲ τὸν Διόνυσο καὶ τὸν Δία, πρᾶγμα ποὺ προκύπτει ἀπὸ παραβολὴ τῶν ἑλληνικῶν μὲ τοὺς κελτιχοὺς μύθους. Στὴ λέξη Όραπῃ κάποιοι ἐντόπισαν ἀναγραμματισμὸ τῆς λέξης “πιβρο” καὶ ᾱ- φησαν αἰχμὲς γιὰ μάγους καὶ μαγεία. “Ὅμως ἀγνόησαν τὴν ἑλληνικὴ ἐτυμολογία τῆς λέξεως "Όρπια”, περὶ τῆς ὁποίας βλέπε στὸ προηγούμενο {350 τεῦχος τοῦ «Δαυλοῦ» (« Ὄγμιος» Ἡρακλῆς, ποὺ πέρασε τὴν ἱερὴ πύλη «᾿Ογµία» τῆς θεᾶς τῆς Σοφίας, τῆς ᾿Αθηνᾶς, στὶς Θῆβες Ξ μυημένος). “ἕνας ἐρευνητὴς (1. Υεπάτγες) πιστεύει, ὅτι «ἡ χάραξη γραμμῶν κατὰ τὸ πρότυπο Όραπι μετεβλήθη σὲ ἀλφάβητο ύστερα ἀπὸ υἱοθέτησγ τῶν συμβόλων γιὰ κάποιο λόγο». "Αλλοι ἐπιμένουν, ὅτι «εἷ- ναι δύσκολο νὰ δεχθοῦμε, πὼς ὑπ]ρχαν προηγμένες γνώσεις στοὺς Κέλτες πρὶν ἀπὸ τὴν ἄφιξγ τῶν Ῥωμαίων». Οἱ τελευταῖοι ἔχουν προσκολληθεῖ στὴ θεωρία περὶ φετι- χισμοῦ τῶν Κελτῶν, «οἱ ὁποῖοι ἀπέδιδαν ἰδιαίτερη σημασία στὰ δένδρα, πρᾶγμα ποὺ χατοπτρίζεται στὴ χρήσγ ὀνομάτων δένδρων ὡς βάσης τῆς ἀκροφωνίας καὶ ἄρ- θρωσης στὴν ἐρλανδωὴ) γλῶσσα». Οἱ ὑποστηρίζοντες τὸν «πρωτόγονο» χαρακτῆρα τῶν Κελτῶν πρὶν ἀπὸ τὴν ἄφι- ἔη τῶν Ρωμαίων α) δὲν ἀναγνωρίζουν συνάφεια μεταξὺ τῶν γραφῶν Βωπατ (βλ. «Δαυλόν», τ. 133 καὶ 194) καὶ Όραπι, παρ᾽ ὅλο ποὺ οἱ σημειώσεις τοῦ Ρωμαίου ἱστορικοῦ Τακίτου ἀφήνουν νὰ ἐννοηθεῖ κάτι τέτοιο λόγω ὁμοιοτήτων (χάραξη σὲ