ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΟΥΔΕΛΗΣ, Ἢ ἐρωτικὴ φιλία τῶν ἀρχαίων "Ελλήνων “Ο Πλάτων, ὁ φιλόσοφος ποὺ θεοποίησε τὸν παιδαγωγικὸ ἔρωτα, θίγοντας τὸ ζήτημα ὡς κύριο θέμα στὸ «Συμπόσιο» καὶ στὸν «Φαῖδρο» ἢ ἐν παρόδῳ στὸν «Κριτία», στὴν «Πολιτεία», στὸν «Τίμαιο», στὸν « ̓ Αλκιβιάδη» καὶ ἀλλαχοῦ, λέγει τὰ ἑξῆς: «Ἔρως λέγεται ἡ ἐπιθυμία τῆς ἰδεατῆς καὶ μόνον διὰ τῆς νοήσεως συλλαμβανομένης ὡραιότητος, ποὺ εἶναι ξένη πρὸς τὴν ὑλικὴν ὡραιότητα" ἔρως ἐπίσης λέγεται καὶ ἡ πνευματικὴ ἐκείνη ὁρμή, ποὺ ὑπερίσχυσεν καὶ κυριάρχησεν σὲ μᾶς... ἔλαβε δὲ τὸ ὄνομα ἔρως ἀπ ̓ τὴν λέξη ῥώμη» («Φαἴδρος», 238). 'Ο μορφωτικο-παιδαγωγικὸς αὐτὸς θεσμὸς --- ἀκατανόητος στὸν σημερινὸ παρακμιακὸὀ κι ἀσιομαθημένο κόσμο μας -- εἶχε τὶς ῥίζες του στὴν προομηρικὴ ἀρχαιότητα. ̓ Αφοροῦσε σὲ Ἕλληνες, δηλαδὴ εἰς «αἰδομένους καὶ ἀγαθὰ φρονέοντας ἄνδρας» καὶ ἀπέβλεπε στὴ δημιουργία «αἰδομένων ἀνδρῶν, ῥητήρων τ ̓ ἐπέων καὶ πρηκτήρων τε ἔργων», καθὼς μᾶς πληροφορεῖ ὁ "Όμηρος (« ̓Ιλιὰς» Ζ 480 καὶ Ι 437). Οἱ Περσικοὶ Πόλεμοι χάρισαν βέβαια στοὺς Ἕλληνες «κλέος ἀέναον»' εἶχαν ὅμως καὶ τὶς κακὲς συνέπειές τους: ' Εκατοντάδες ὑπέροχοι καὶ δαΐφρονες ἄνδρες σκοτώθηκαν, ἐνῶ πολλὲς χιλιάδες Γεφυραῖοι καὶ Φοίνικες ἔμειναν στὴν ̓ Ελλάδα εἴτε μὲ τὴν ἰδιότητα τοῦ ἐμπορο-βιοτέχνου εἴτε τοῦ δούλου. Γνωστὲς εἶναι ὡστόσο οἱ συνήθειες τῶν «ἀπεψωλημένων» αὐτῶν λαῶν, τοὺς ὁποίους ὁ ̓Αριστοφάνης ἀποκαλεῖ «καταπύγονας» καὶ «λαικαστάς», «κιναιδολόγους» καὶ «εὐτρησίους», «εὐρυπρώκτους» καὶ «λακκοπρώκτους». Αὐτοὶ λοιπὸν εὐτέλισαν καὶ συκοφάντησαν σὺν τοῖς ἄλλοις καὶ τὸν πανάρχαιο τοῦτο θεσμὸ τοῦ παιδαγωγικοῦ ἔρωτος, ἐνῶ παράλληλα διέφθειραν τὰ ἤθη καὶ ἔθιμα τῶν νέων, οἱ ὁποῖοι σταδιακὰ ἐξασθένισαν καὶ ὑποδουλώθηκαν στὰ βαρβαρικὰ ἤθη καὶ στοὺς βαρβάρους... ̓Εξυπακούεται, ὅτι οἱ «δεφεσταὶ» αὐτοὶ γέμιζαν τοὺς τοίχους, καὶ τὰ ἀγάλματα, καὶ τοὺς βράχους, καὶ τὶς πλάκες τῶν τάφων, καὶ τὰ ἀγγεῖα μὲ λιβελλογραφήματα καὶ τὰ Ἢ ὝΡβρις τοῦ Λόγου Σήμερα στὸ χῶρο τῆς λογοτεχνίας ἐκτὸς ὀλίγων ἐξαιρέσεων τίποτα δὲν ἀξίζει. “Ὅλα ἐπαναλαμβανόμενα, χιλιοειπωμένα πράγματα καὶ λόγια, λόγια πολλά. Ὅσα πληρώνεις, τόσα δημοσιεύεις. Τὰ πάντα πουλιοῦνται, τὰ πάντα ἀγοράζονται. “Η «οἰκονομία» τοῦ Λόγου ἀνύπαρκτη. Ὅσο γιὰ κριτικὲς καὶ δοκίμια πάνω σὲ ἔργα λογοτεχνῶν, αὐτὸ εἶναι καὶ παρὰ εἶναι. Λιβάνισμα, λιβάνισμα μέχρις ἐμετό. Ὅποια πέτρα κι ἂν σηκώσεις, ἀπὸ κάτω οἱ «εἰδικοί». Ὅλα τὰ ξέρουν, ὅλα τὰ κρίνουν, ποὺ πολλὲς φορὲς δὲν κάνουν ἄλλο (ὄχι νὰ λύνουν) παρὰ νὰ μπερδεύουν τὸ ἤδη λελυμένο (οὐσιῶδες) πρόβλημα ἀπὸ τὸν δημιουργό. ̓Ασέρβεια, ἀσέβεια. Σβῆστε τα ὅλα. Δὲν βγαίνουν πουθενά. Τὸ πνεῦμα κατάντησε τὸ πιὸ φτηνὸ προϊόν. "Όλα εἶναι ᾱποκριάτικα, γιορταστικά, κωμικὰ σὰν τοὺς λόγους, τὶς δεξιώσεις, τὰ πλούσια γεύματα, τὶς ἀμφιέσεις καὶ τὰ λουλούδια τῶν πολιτικῶν, ποὺ ἐπιμένουν ...νὰ σώσουν τὴν οἰκουμένη. --- Εἴχαμε δὲν εἴχαμε, φορέσαμε καὶ στὸ πνεῦμα τὴν Βυζαντινὴ μεγαλοπρέπεια τῶν δεσποτάδων καὶ καρδιναλίων. Κανονικά πρέπει νὰ θεσπιστεῖ νόμος: γιὰ ὅποιο κατάντημα, ὅποιο λιβάνισμα, ὅποιες παρλᾶτες γι ̓ ἀσήμαντες προβολὲς καὶ παρουσιάσεις ἀνύπαρκτων ἔργων, ὅποια ἀσέβεια Λόγου γιὰ κάθε χρηματισμό, συναλλαγὴ κρατική, ἰδιωτική, κομματικὴ οἱ κύριοι αὐτοὶ νὰ ραπίζονται (κα---