᾿Ανοικτὴ ἐπιστολὴ πρὸς τὴν Ἱερὰ Σύνοδο τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς ᾿Ελλάδος Μακαριώτατε, Σεβασμιώτατοι, Στὶς σελίδες τοῦ Περιοδικοῦ αὐτοῦ ἔχει διατυπὠθῆ ἡ οὐσι- ώδης καθ᾽ ἡμᾶς παρατήρηση, ὅτι ὁ 'Ελληνισμὸς εἶναι τὸ µό- νο Ἔθνος ἀπὸ τοὺς σημερινοὺς χριστιανικοὺς λαούς, ποὺ ὄχι µόνο προὐπῆρξε τοῦ Χριστιανισμοῦ ἱστορικά, ἀλλὰ καὶ ἐμε- γαλούργησε ὡς πολιτικὴ ὑπόσταση, ὡς πνεῦμα καὶ ὡς πολιτι- σμὸς πολὺ πρὸ τῆς ἐμφανίσεως τῆς θρησκείας τοῦ ᾿[ησοῦ. ᾿Αναγκαστικἠ συνέπεια τῆς ἀλήθειας αὐτῆς εἶναι, ὅτι, ἂν δε- χθοῦμε ὅτι ὁποιοδήποτε χριστιανικὸ ἔθνος ταυτίζει τὴ συνει- δητὴ ἱστορικὴ ζωή του μὲ τὴν παρουσία τοῦ Χριστιανισμοῦ, ὁ ᾿Ελληνισμὸς ὡς διαχρονικὴ συνέχεια, ὡς σημερινὸ ἱστορικὸ μέγεθος καὶ ὥς ὑπερχρονικὸς τρόπος ἀντιλήψεως τῆς ζωῆς καὶ τοῦ κόσμου διαφοροποιεῖται ἐξ ἀντικειμένου καὶ οὐσιωδῶς ἀ- πὸ τὸν κανόνα αὐτόν. Ἢ διαφοροποίηση αὐτὴ ἀπεδείχθη διὰ μέσου τῶν αἰώνων καὶ ἀποδεικνύεται καὶ τώρα στὴν πράξη μὲ πολλοὺς τρόπους. Δὲν θὰ σταθοῦμε ἐδῶ στὴν σφοδρὴ ἱστορικὴ σύγκρουση Ελ- ληνισμοῦ - Χριστιανισμοῦ οὔτε ἀφ᾽ ἑτέρου στὴν ἱστορικὴ σύ- ζευξη μεταξύ των. Θὰ ἐπισημάνουμε ὅμως, ὅτι στὰ ἐπίσημα κείμενα, ποὺ ὁρίζουν καὶ σήμερα τὶς θεολογικές, ἰδεολογικὲς καὶ θρησκευτικὲς «συντεταγμένες» τῆς θρησκείας τοῦ ᾿Ελλη- νικοῦ Ἔθνους, ὄχι μόνον ἀπηχεῖται ἀκόμη μὲ ἐμφανέστατο τρόπο τὸ ἱστορικῶς ἀταύτιστον τοῦ Χριστιανισμοῦ μὲ τὸν “ΕἘλληνισμό, ἀλλὰ ἐξακολουθεῖ νὰ ὑπάρχη σ᾽ αὐτὰ καὶ ἡ πα- λαιὰ αἰτία τῆς ἐχθρικῆς στάσεως τοῦ πρώτου ἐναντίον τοῦ δευτέρου. ᾿Αναφερόμεθα στὰ κείμενα τῆς «Παλαιᾶς Διαθήκης» (ποὺ ἀποτελοῦν τὸ συμπλήρωμα τῆς Καινῆς Διαθήκης), ποὺ εἶναι ἐ- πίσης «ἱερὰ βιβλία» τῆς θρησκείας τῶν ᾿Ελλήνων. Ὅπως ἀ- ποδεικνύεται μὲ τὶς ἔρευνες ποὺ δημοσιεύονται στὸ Περιοδικὸ αὐτό, ἀλλὰ καὶ ὅπως ἀμέσως γίνεται ἀντιληπτὸ ἀπὸ μιὰ ἁπλῆ ἀνάγνωση τῆς «Παλαιᾶς Διαθήκης», στὰ βιβλία της α) ἰχνηλατεῖται σχεδὸν παντοῦ ἡ προσπάθεια διαστρεβλώ- σεως ἢ σφετερισμοῦ ἢ χρονικῆς συρρικνώσεως τῆς ἱστορίας μας, τῆς ᾿Ελληνικῆς “Ιστορίας ---πρᾶγμα ποὺ φυσικὰ δὲν γί- νεται εἰς βάρος τῆς ἱστορίας οἱουδήποτε (τότε ἀνυπάρκτου ἵ- στορικὰ ἄλλωστε) σημερινοῦ χριστιανικοῦ λαοῦ, β) γίνεται ἄμεση καί «ὀνομαστὶ» πολιτικὴ ἐπίθεση ἐναντίον τοῦ ᾿Ελληνισμοῦ, τῆς "Ελλάδος καὶ τῆς ᾿Ελληνικότητος γε- νικῶς σὲ πλεῖστα ὅσα χωρία μὲ ἐκπλήσσοντα φανατισμό, κα- κότητα καὶ µῖσος--- πρᾶγμα ποὺ ἐπίσης δὲν γίνεται φυσικὰ εἰς »--»