ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ να “Ὑπόθεση Σκοπίων: " ́Αποψη κρατικιστικὴ καὶ μὴ ̓Αξιότιμε κ. Λάμπρου, Παρακολουθῶ τὴν ἀρθρογραφία τοῦ «Δαυλοῦ» τὴ σχετικὴ μὲ τὸ θέμα τῶν Σκοπίων, ἀπό ὅταν αὐτὴ ἄρχισε στοὺς πρώτους μῆνες τοῦ 1992. ̓Οφείλω νὰ τονίσω, ὅτι, πολὺ πρὶν ἐμφανισθεῖ τὸ πολὺ σημαντικὸ ἄρθρο τοῦ «Μετέωρου) στὸ τεῦχος 123, ἀλλὰ καὶ μετέπειτα, εἶχα σχηματίσει τὴν ἄποψη ὅτι ἡ σωστὴ θέση τῆς χώρας μας θὰ ἔπρεπε νὰ περιλαμβάνει τὸ ὄνομα, τὸ σύνταγμα κλπ. παράλληλα μὲ κάποια προσπάθεια διαλόγου μὲ τὴν ἡγεσία τοῦ γειτονικοῦ κράτους. Ὅμως ἐξ ἀρχῆς ἡ θέση τῶν γειτόνων μας ἦταν παράξενη καὶ ἐν πολλοῖς ἀδικαιολόγητη. Η ἔννοια «Μακεδονία» πῆρε στὰ χέρια τους τὴ μορφὴ ὅπλου πολιορκητικοῦ. "Αλλωστε δὲν ἄργησαν νὰ κάνουν τὴν ἐμφάνισή τους δηλώσεις καὶ κινήσεις ἀφ ̓ ἑαυτῶν προκλητικές, ὅπως οἱ χάρτες, ἡ ἀναφορὰ στὴ Θεσσαλονίκη κ.ᾱ. ̓Εκείνη τὴν περίοδο ἡ ἀρθρογραφία στὸ «Δαυλὸ» μὲ προβλημάτισε, ἰδιαίτερα δὲ ἐκεῖνο τὸ κομμάτι ὅπου ἐπροτείνετο ἀμέριστη συμπαράσταση στά αἰτήματα τῶν γειτόνων μας καὶ ἰδιαίτερα στὸ δικαίωμα νὰ λέγονται ὅπως θέλουν καὶ νὰ ἔπικαλοῦνται ὅποιους θέλουν γιὰ προγόνους. Σήμερα κατανοῶ καὶ ἀποδέχομαι τὴν προσέγγιση καὶ τὴ ζωηρὴ συμπαράσταση στοὺς ὁποιουσδήποτε γείτονές μας καὶ βεβαίως τὸ δικαίωμά τους νὰ θεωροῦν σὰν προγόνους τους τὸν "Όμηρο ἢ τὸν ̓Αριστοτέλη. "Ὑπάρχουν ὅμως μερικὰ πράγματα, στὰ ὁποῖα θὰ ἤθελα νὰ ἀναφερθῶ καὶ συνακόλουθα νὰ ζητήσω τὴ γνώμη τοῦ «Δαυλοῦ». Πῶς μόνο κατὰ τὰ τελευταῖα χρόνια ἔχει καταλάβει μιά μανία τοὺς γείτονές μας νὰ ἰσχυρίζονται ὅτι ἔχουν προγόνους τὸν τάδε ἢ τὸν δεῖνα καὶ ὅτι τοὺς ἀνήκει ἡ τάδε ἢ δεῖνα ἱστορία; Γιατί ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἱστορία θέλουν ὁπωσδήποτε νὰ βγάλουν ἔξω τούς «Ἕλληνες», κάνοντας τὸ διαχωρισμὸ σὲ «Μακεδόνες», «Ίωνες» καὶ ποιὸς ξέρει τί ἄλλο ἀκόμη; Γιατί σὲ καμμία περίπτωση δὲν ἀναφέρονται στὸ «Ἑλληνικὸ» στοιχεῖο ἢ στὸν «ἑλληνικὸ» πολιτισμό, ὅταν μιλοῦν γιὰ «Μακεδονία» ἢ ὁτιδήποτε ἄλλο; Γιατὶ δὲν βγαίνουν νὰ δηλώσουν ἀνοιχτά, ὅτι εἶναι συγγενεῖς μὲ τοὺς Ἕλληνες ἢ ἀδέλφια ἢ κοινῆς προέλευσης καὶ ὅτι ἔχουν κοινὴ ἱστορία; Τί ἢ ποιός τοὺς ἔμποδίζει νὰ δείξουν, ὅτι εἶναι πράγματι ἀδελφὸς (-οἱ) λαός (-οἱ): Μήπως τοὺς τὸ ᾱπαγορεύει ἡ “Ἑλλάδα; Μήπως, ἂν ὑποστήριζαν ὅτι τὰ ἐρείπια ποὺ εἶναι θαμμένα στὰ ἐδάφη τους εἶναι ἑλληνικά, θὰ τοὺς ἔλεγε ἡ Ἑλλαδικὴ κυβέρνηση ὅτι «ὄχι, εἶναι ἑλλαδικά!»; Καὶ οἱ ̓Αλβανοὶ καὶ οἱ Σέρβοι τῶν Σκοπίων τί λένε; “Οτι εἶναι καὶ αὐτοὶ ἀπόγονοι τοῦ Μ. ̓Αλεξάνδρου ἢ ὅτι εἶναι καὶ αὐτοὶ ἀδέλφια μας; Μήπως ὅμως δὲν εἶναι τόσο ἀδελφοί μας ὅσο θὰ ἤθελαν; ̓ Απὸ τὴν ἄλλη μεριὰ γιατί οἱ Τοῦρκοι δὲν λένε, ὅτι ὁ Ὅμηρος ἦταν Ἕλληνας καὶ ὅτι ζοῦσε ἐκεῖ ὅπου πολύ ἀργότερα ἔφτασαν ἐκεῖνοι; Ποιός ἀρνεῖται ὅτι ὑπάρχουν Τοῦρκοι ἀπόγονοι τοῦ 'Ομήρου; "Οχι ὅμως τοῦ Τούρκου Ομήρου! Κατὰ συνέπεια ποιὸς ἀρνεῖται ὅτι ὑπάρχουν Σλάβοι ἀπόγονοι τοῦ Μ. ̓Αλεξάνδρου; "Οχι ὅμως τοῦ Σλάβου Μ. ̓Αλεξάνδρου! Αὐτὰ καὶ ἄλλα ἐρωτήματα θὰ ἔπρεπε νὰ ἀπαντηθοῦν πρὶν ἀπὸ ὁποιονδήποτε διάλογο. Χωρὶς βέβαια αὐτὸ νὰ σημαίνει, ὅτι οἱ ἐπιλογὲς τῆς ἑλλαδικῆς κυβέρνησης εἶναι καὶ οἱ καλύτερες. Ὅμως τὸ γεγονὸς καὶ μόνο ὅτι καμμία πλευρὰ δὲν ἀναλαμβάνει πρωτοβουλία ἀπευθείας ἐπαφῶν δείχνει τὸ βάθος τοῦ προβλήματος καὶ τὸ ὅτι αὐτὸ πηγάζει ἔξω τῶν Βαλκανίων, στὰ βαλτωμένα καὶ δύσοσμα μυαλὰ τῶν «Εὐρωπαίων» (καὶ ὄχι μόνο) ταγῶν μας. Καὶ ἀκριβῶς γι ̓ αὐτὸ δὲν τολμᾶ κανεὶς νὰ μιλήσει γιὰ «συγγένεια» ἢ «ἀδελφικὴ» σχέση ἢ ἔστω κοινοὺς προγόνους, πολὺ περισσότερο ὅταν αὐτοὶ τυχαίνει νὰ ἔχουν τὸ φοβερὸ στῖγμα: Ἕλληνες!