ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ να “Ὑπόθεση Σκοπίων: "΄Αποψη κρατικιστικὴ καὶ μὴ ᾿Αξιότιμε κ. Λάμπρου, Παρακολουθῶ τὴν ἀρθρογραφία τοῦ «Δαυλοῦ» τὴ σχετικὴ μὲ τὸ θέµα τῶν Σκοπίων, ἀπό ὅταν αὐτὴ ἄρχισε στοὺς πρώτους μῆνες τοῦ 1992. ᾿Οφείλω νὰ το- νίσω, ὅτι, πολὺ πρὶν ἐμφανισθεῖ τὸ πολὺ σημαντικὸ ἄρθρο τοῦ «Μετέωρου) στὸ τεῦχος 123, ἀλλὰ καὶ μετέπειτα, εἶχα σχηματίσει τὴν ἄποψη ὅτι ἡ σωστὴ θέση τῆς χώρας µας θὰ ἔπρεπε νὰ περιλαμβάνει τὸ ὄνομα, τὸ σύνταγμα κλπ. παράλλη- λα μὲ κάποια προσπάθεια διαλόγου μὲ τὴν ἡγεσία τοῦ γειτονικοῦ κράτους. Ὅ- µως ἐξ ἀρχῆς ἡ θέση τῶν γειτόνων µας ἦταν παράξενη καὶ ἐν πολλοῖς ἀδικαιολό- γητη. Η ἔννοια «Μακεδονία» πῆρε στὰ χέρια τους τὴ μορφὴ ὅπλου πολιορκη- τικοῦ. "Αλλωστε δὲν ἄργησαν νὰ κάνουν τὴν ἐμφάνισή τους δηλώσεις καὶ κινή- σεις ἀφ᾽ ἑαυτῶν προκλητικές, ὅπως οἱ χάρτες, ἡ ἀναφορὰ στὴ Θεσσαλονίκη κ.ᾱ. ᾿Εκείνη τὴν περίοδο ἡ ἀρθρογραφία στὸ «Δαυλὸ» μὲ προβληµάτισε, ἰδιαίτερα δὲ ἐκεῖνο τὸ κομμάτι ὅπου ἐπροτείνετο ἀμέριστη συμπαράσταση στά αἰτήματα τῶν γειτόνων µας καὶ ἰδιαίτερα στὸ δικαίωµα νὰ λέγονται ὅπως θέλουν καὶ νὰ ἔπικα- λοῦνται ὅποιους θέλουν γιὰ προγόνους. Σήµερα κατανοῶ καὶ ἀποδέχομαι τὴν προσέγγιση καὶ τὴ ζωηρὴ συμπαράσταση στοὺς ὁποιουσδήποτε γείτονές µας καὶ βεβαίως τὸ δικαίωµά τους νὰ θεωροῦν σὰν προγόνους τους τὸν "Όμηρο ἢ τὸν ᾿Αριστοτέλη. "Ὑπάρχουν ὅμως μερικὰ πράγματα, στὰ ὁποῖα θὰ ἤθελα νὰ ἀναφερθῶ καὶ συ- νακόλουθα νὰ ζητήσω τὴ γνώμη τοῦ «Δαυλοῦ». Πῶς µόνο κατὰ τὰ τελευταῖα χρό- νια ἔχει καταλάβει µιά µανία τοὺς γείτονές µας νὰ ἰσχυρίζονται ὅτι ἔχουν προγό- νους τὸν τάδε ἢ τὸν δεῖνα καὶ ὅτι τοὺς ἀνήκει ἡ τάδε ἢ δεῖνα ἱστορία; Γιατί ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἱστορία θέλουν ὁπωσδήποτε νὰ βγάλουν ἔξω τούς «Ἕλληνες», κάνο- ντας τὸ διαχωρισμὸ σὲ «Μακεδόνες», «Ίωνες» καὶ ποιὸς ξέρει τί ἄλλο ἀκόμη; Γιατί σὲ καμμία περίπτωση δὲν ἀναφέρονται στὸ «Ἑλληνικὸ» στοιχεῖο ἢ στὸν «ἑλληνικὸ» πολιτισμό, ὅταν μιλοῦν γιὰ «Μακεδονία» ἢ ὁτιδήποτε ἄλλο; Γιατὶ δὲν βγαίνουν νὰ δηλώσουν ἀνοιχτά, ὅτι εἶναι συγγενεῖς μὲ τοὺς Ἕλληνες ἢ ἀ- δέλφια ἢ κοινῆς προέλευσης καὶ ὅτι ἔχουν κοινὴ ἱστορία; Τί ἢ ποιός τοὺς ἔμπο- δίζει νὰ δείξουν, ὅτι εἶναι πράγματι ἀδελφὸς (-οἱ) λαός (-οἱ): Μήπως τοὺς τὸ ᾱ- παγορεύει ἡ “Ἑλλάδα; Μήπως, ἂν ὑποστήριζαν ὅτι τὰ ἐρείπια ποὺ εἶναι θαμμένα στὰ ἐδάφη τους εἶναι ἑλληνικά, θὰ τοὺς ἔλεγε ἡ Ἑλλαδικὴ κυβέρνηση ὅτι «ὄχι, εἶναι ἑλλαδικά!»; Καὶ οἱ ᾿Αλβανοὶ καὶ οἱ Σέρβοι τῶν Σκοπίων τί λένε; “Οτι εἶναι καὶ αὐτοὶ ἀπόγονοι τοῦ Μ. ᾿Αλεξάνδρου ἢ ὅτι εἶναι καὶ αὐτοὶ ἀδέλφια µας; Μή- πως ὅμως δὲν εἶναι τόσο ἀδελφοί µας ὅσο θὰ ἤθελαν; ᾿ Απὸ τὴν ἄλλη μεριὰ γιατί οἱ Τοῦρκοι δὲν λένε, ὅτι ὁ Ὅμηρος ἦταν Ἕλληνας καὶ ὅτι ζοῦσε ἐκεῖ ὅπου πο- λύ ἀργότερα ἔφτασαν ἐκεῖνοι; Ποιός ἀρνεῖται ὅτι ὑπάρχουν Τοῦρκοι ἀπόγονοι τοῦ 'Οµήρου; "Οχι ὅμως τοῦ Τούρκου Ομήρου! Κατὰ συνέπεια ποιὸς ἀρνεῖται ὅτι ὑπάρχουν Σλάβοι ἀπόγονοι τοῦ Μ. ᾿Αλεξάνδρου; "Οχι ὅμως τοῦ Σλάβου Μ. ᾿Αλεξάνδρου! Αὐτὰ καὶ ἄλλα ἐρωτήματα θὰ ἔπρεπε νὰ ἀπαντηθοῦν πρὶν ἀπὸ ὁποιονδήποτε διάλογο. Χωρὶς βέβαια αὐτὸ νὰ σημαίνει, ὅτι οἱ ἐπιλογὲς τῆς ἑλλαδικῆς κυβέρ- νησης εἶναι καὶ οἱ καλύτερες. Ὅμως τὸ γεγονὸς καὶ μόνο ὅτι καμμία πλευρὰ δὲν ἀναλαμβάνει πρωτοβουλία ἀπευθείας ἐπαφῶν δείχνει τὸ βάθος τοῦ προβλήματος καὶ τὸ ὅτι αὐτὸ πηγάζει ἔξω τῶν Βαλκανίων, στὰ βαλτωμένα καὶ δύσοσμα μυαλὰ τῶν «Εὐρωπαίων» (καὶ ὄχι μόνο) ταγῶν μας. Καὶ ἀκριβῶς γι᾿ αὐτὸ δὲν τολμᾶ κα- νεὶς νὰ μιλήσει γιὰ «συγγένεια» ἢ «ἀδελφικὴ» σχέση ἢ ἔστω κοινοὺς προγόνους, πολὺ περισσότερο ὅταν αὐτοὶ τυχαίνει νὰ ἔχουν τὸ φοβερὸ στῖγμα: Ἕλληνες!