ΔΑΥΛΟΣ/ 137, Μάιος 1993 7943 Κάτι περίπου χειρότερο ἀπὸ τὴ μεσογειακἡ ἀναιμία ἢ τὸ ΑΙΌ5! Τί, ἀλήθεια, θὰ μποροῦσε νὰ κάνει ἡ ὁποιαδήποτε ἑλληνικὴ κυβέρνηση; Ἴσως μόνο νὰ περιμέ- νει! Διατελῶ μὲ τιμὴ Λάζαρος Πολυμενάκος Γεωλόγος 'Ἑσπέρου Ι9, 175 61] Π. ΦΑΛΗΡΟ ΣΗΜΕΙΩΣΗ «ΔΑΥΛΟΥ»: Προφανῶς ὁ κ. Λ. Π. ταυτίζει τὴν ἔννοια ᾿Ελλὰς μὲ τὸν κρατικὀ ὀργα- νισµό «Ελλάς» καὶ τὴν κυβέρνησή του" τὴν ἔννοια Ἕλληνες μὲ τοὺς ὑπη- κόους τῆς κυβερνήσεως αὐτῆς' τὴν ἔννοια Σκοπιανοὶ μὲ τὴν κυβέρνησή τους κ.ο.κ., ὅπως ἀκριβῶς πράττουν οἱ δύο αὐτὲς κυβερνήσεις. Αν ὁ κ. Π. ἁπαλλαγῆ ἀπὸ τὴν κρατικιστική-ἐξουσιαστικὴ αὐτὴ θεώρηση τῆς πραγµα- τικότητας, θὰ βρῆ, εἴμεθα βέβαιοι, ἀπαντήσεις σ᾽ ὅλα τὰ ἐρωτήματα ποὺ διατυπώνει στὴν ἐπιστολή του, ἀλλὰ καὶ θὰ ἔχη διαυγῆ ἀντίληψη περὶ τῆς ἀκολουθητέας ἀπὸ τὸν ᾿Ελληνισμὸ πολιτικῆς στρατηγικῆς --- ἀντίληψη, ἡ ὁποία τώρα προφανῶς εἶναι γι᾿ αὐτὸν ἀπολύτως συγκεχυμένη. Ὃ «Δαυ- λὸς» ἔχει ἀναλύσει ἐξονυχιστικῶς τὸ θέμα στὰ ἄρθρα ποὺ ἀναφέρει ὁ κ. Λ.Π. καὶ σὲ πολλὰ ἄλλα ποὺ δὲν ἀναφέρει --- καὶ συνεπῶς ἡ ἐπανάληψη τῆς ἀναλύσεώς μας ἐδῶ πλεονάζει. “Ἑλλὰς καὶ Ἕλληνες; βαιης καταγωγῆς, γλοιώδη, ληστρικό, «ὤγεεςο καὶ Οτροῖκς ἢ Κύριε διευθυντά, Στὸ ὑπ᾽ ἀρ. 134 τεῦχος τοῦ «Δαυλοῦ» δημοσιεύθηκε ἐπιστολὴ τοῦ κ. Δημήτρη Ε. Μπότσαρη, στὴν ὁποία διατυπώνεται ἡ ἄ- ποψη ὅτι οἱ ὀνομασίες «τεεοε καὶ (τέεκς, ὡς δηλωτικὲς τῆς ᾿ Ελλάδος καὶ τῶν 'Ελλή- νων ἀντίστοιχα, «... εἶναι ἐντελῶς ξένες μὲ τὶς ἔννοιες ποὺ διατυπώνουν...», ὅτι «... ᾱ- ποδόθηκαν στὸ νεοσύστατο Ελληνικὸ κράτος τοῦ 1830 ἀπὸ τοὺς ρυθμιστὲς τῆς νεοελληνικῆς μίζερης μοίρας...» καὶ ὅτι συνεπῶς πρέπει νὰ ἀπορριφθοῦν, καὶ ἡ ἐ- πίσημη χρήση τους νὰ ἀποφεύγεται. "Αν καὶ ἀναγνωρίζω ἐκ προοιμίου τὴν ἀγαθὴ πρόθεση τοῦ ἐπιστολογράφου, πρέπει νὰ σημειώσω, ὅτι οἱ ἀπόψεις του στὸ προκεί- μενο θέμα ἀντανακλοῦν τὴν πλήρη σύγχυ- ση καὶ παρεξήγηση ποὺ ἐπικρατεῖ μεταξὺ τῶν περισσότερων ᾿Ελλήνων σχετικά μὲ τὴν προέλευση καὶ τὴν ἔννοια τῶν ὀνομα- σιῶν (ὤτεεοσε καὶ Οτεεκϑ. Ἢ ἀπέχθεια τῶν νεοελλήνων πρὸς τὴν ὀνομασία Γραικὸς καὶ τὰ παράγωγά της βασίζεται στὴν πεπλανημένη ἀντίληψη (ποὺ καὶ ὁ γράφων εἶχα μέχρι πρὶν μερικὰ χρόνια ἀπὸ ἄγνοια τῆς ἀλήθειας), ὅτι ἡ ὁ- νομασία αὐτὴ εἶναι ἐφεύρημα τῶν δυτικο- ευρωπαίων, τὸ ὁποῖο ὑποδήλωνε μὲ τρόπο περιφρονητικὸ καὶ ὑβριστικὸ λαὸ ἀβέ- στερούμενο ὁποιουδήποτε δεσμοῦ φυλετι- κοῦ ἢ πολιτιστικοῦ μὲ τὴν ᾿Αρχαία ᾿Ελλά- δα κ.λπ. Ὅμως ἡ πραγματικότητα γιὰ τὴν ὀνομασία Γραικός, τὴν προέλευσή της καὶ τὸ τὶ ἀκριβῶς ὑποδηλώνει εἶναι ἐντελῶς διαφορετική, ὅπως προκύπτει καὶ ἀπὸ τὴν ἐγκυκλοπαίδεια ΔΟΜΗ, ὅπου ὑπὸ τὴ σχετι- κὴ λέξη τεκμηριωμένα καὶ μὲ παραπομπὴ σὲ σχετικὴ ἀρχαία. βυζαντινὴ καὶ νεώτερη βιβλιογραφία πληροφορούμεθα τὰ ἑξῆς: «Γραικοί. Μὲ τὸ ὄνομα αὐτὸ εἶναι γνωστοὶ οἱ Ἕλληνες στὴ Λατινικὴ γραμματεία καὶ ἔτσι τοὺς ὀνομάζουν ὡς τώρα ὅλοι οἱ εὐ- ῥρωπαϊκοὶ λαοί... “Ὅπως καὶ τὸ ὄνομα “Ελ- λην, ἔτσι καὶ αὐτὸ προέρχεται ἀπὸ τὴν πρώτη κοιτίδα τῶν "Ελλήνων στὴν "Ηπει- ρο, τὴν ᾿Ἑλλοπία, κοντὰ στὴ Δωδώνη. Γιὰ πρώτη φορά ἀναφέρει τὸν ὅρο Γραικοὶ ὁ ᾿Αριστοτέλης: προσπαθώντας νὰ προσδιο- ῥίσει ποῦ ἔγινε ὁ κατακλυσμὸς τοῦ Δευκα- λίωνος, βρίσκει πὼς πρέπει νὰ ἔγινε “περὶ τὴν ᾿Ελλάδα τὴν ἀρχαίαν. Αὕτη δ᾽ ἐστίν ἡ περὶ τὴν Δωδώνην καὶ τὸν ᾿Αχελῷον -- οὔ- τος γὰρ πολλαχοῦ τὸ ρεῦμα μεταβέβληκεν - κουν γὰρ οἱ Σελλοὶ ἐνταῦθα καὶ οἱ κα- λούμενοι τότε μὲν Γραικοί...’. ᾿Αργότερα (2ος π.Χ. αἰὼν) ὁ ᾿Απολλόδωρος λέγει: - αὐτὸς (Ἕλλην) μὲν οὖν ἀπ᾿ αὐτοῦ τοὺς