Περὶ τῆς διδασκαλίας τῶν ἀρχαίων Καὶ νὰ κάθεται ὁ κύριος καθηγητὴς μὲ τὸ κρανίο στὸ χέρι, δίκην ̓Αμμλέτου, καὶ νὰ φιλοσοφῇ περὶ τοῦ πρακτέου: Νὰ διδάσκονται τὰ ἀρχαῖα ̓Ελληνικὰ σὲ Γυμνάσια καὶ Λύκεια ἢ νὰ μὴ διδάσκονται, Τριγύρω του σύμβουλοι σοφοί, εἰδικοὶ καὶ παρατρεχάμενοι νὰ μαδοῦν ἀγωνιωδῶς μαργαρίτες, νὰ τρέχουν σὲ καφετζοῦδες ἢ νὰ ὀμφαλοσκοποῦν ἐπικαλούμενοι τὴν ἐπιφοίτηση τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Μὰ τὸ ἐρώτημα βαθαίνει: καὶ ἂν διδάσκονται, πῶς θὰ διδάσκονται, ̓Ολίγον ἀπὸ ἀρχαῖα (ὅπως λέμε ὀλίγον ἀπὸ γιουῤβέτσι) ἢ ἀρχαῖα ἐνισχυμένα; Γιατὶ βέβαια, ἂν εἶναι ὀλίγον ἀπὸ ἀρχαῖα, ἐντάξει. Δὲν εἶναι καὶ δύσπεπτα. Τὰ ἀντέχουν οἱ μαθητές. Μπορεῖ νὰ μὴν ἀνήκουν στὶς ἡρωικὲς καὶ τιτάνιες γενιές, ποὺ μάθαιναν ἀπ ̓ ἔξω τὸν "Όμηρο καὶ τὸν Ξενοφῶντα, ἀλλὰ ἐν πάσῃ περιπτώσει σὲ μικρὲς δόσεις, ὅπως τὸ μμουρουνέλαιο, θὰ τὰ ἀντέξουν. Κι ἂν βάλῃς τώρα κάτι γιορτάδες, κάτι ἐκδρομές, κάτι ἀπεργίες καὶ κάτι καταλήψεις, ποιός προλαβαίνει νὰ μάθῃ γιὰ τὸ σύστοιχο ἀντικείμενο, τὴν προεξαγγελτικὴ παράθεση καὶ τὸν πλάγιο λόγο; Γιὰ τὰ ἐνισχυμένα ἀρχαῖα οὔτε λόγος νὰ γίνεται! ”Αλλως τε νὰ τὰ κάνουν τί; Υπάρχει τώρα καιρὸς γιὰ χάσιμο; Τί νὰ τὴν κάνουν τὰ παιδιὰ τὴν συξυγία τῶν εἰς -μι ρημάτων, τὴν ὥρα ποὺ μποροῦν νὰ μάθουν ἄνετα ̓Αγγλικά, Γαλλικά, Σουαχίλι καὶ Λαπωνέζικα; Στὸ κάτω-κάτω πῶς νὰ προσελκύσῃς ἀρχαϊστὶ νεαρὰν καὶ εὐειδεστάτην ὕπαρξιν τῆς ἀλλοδαπῆς μὲ κεῖνο τὸ ἀντιαισθητικὸ « ̓Ω/ ̓Εμὴ μεγίστη πλαγγὼν» (Ξ κουκλάρα μου); ̓Αστεῖα πράγματα! Εἴπαμε νὰ τὸ παίξουμε τὰ γκαρσόνια τῆς Εὐρώπης. Ὄχι νὰ πουλᾶμε κουλτούρα καὶ νὰ διώχνουμε τοὺς τουρίστες... ̓Αλλὰ καὶ ποιόν ἀρχαῖο συγγραφέα νὰ διδάξης; Τὸν ́Ομηρο; Χμ! αὐτὸς θυμίζει τὴν "Ελληνική ἐπικράτηση ἐπὶ τῶν ̓Ανατολιτῶν καὶ τὸν πανάρχαιο ̓Ελληνικὸ πολιτισμό. Ξέχνα τον. Τραγωδία; Τί λέτε τώρα; Αὐτὴ διδάσκει ἦθος! Πῶς θὰ βγοῦν τὰ παιδιὰ νὰ κατακτήσουν τὴν κοινωνία; Ἴσως ̓Ισοκράτη; Μὰ αὐτὸς εἶναι ἀνὴρ πανελληνίων αἰσθημάτων. Γιὰ τέτοια εἴμαστε τώρα, Ηρόδοτος, Θουκυδίδης, Ξενοφῶν ἀποκλείονται. Φασίστες τοῦ κερατᾶ καὶ πολεμοκάπηλοι. ̓Εδῶ κυττᾶμε νὰ πουλήσουμε ὅσο-ὅσο Μακεδονία, Θράκη, Βόρειο "Ἤπειρο καὶ Κύπρο. Θὲς νὰ δημιουργήσουμε πολεμικοὺς συνειρμοὺς στὴν ἀθώα ψυχὴ τῆς νεολαίας; Τίποτε! ̓Αποκλείονται ὅλοι. Θὰ γράψουμε καινούργιο βιβλίο, τὸ ἴδιο ἐμβριθὲς μὲ τὸ παλιό. Μὲ τέτοια πάνω-κάτω κείμενα: «Πιστεύω τῷ φίλῳ. Πιστὸν φίλον ἐν κινδύνοις καὶ πόνοις γιγνώσεις», ἢ τὸ ἄλλο, τὸ ἐπαναστατικό: «ἔλαφος δίΨῃ πιεζομένη...» κ.λπ. Κάπως ἔτσι σκέπτονται οἳ σοφοὶ παιδαγωγοὶ καὶ οἱ εἰδικοὶ ἐπὶ τοῦ ᾱντικειμένου. Καὶ ὅποιος γράψει, ὅτι δὲν ἀγαποῦν τ ̓ ἀρχαῖα ̓Ελληνικὰ ἢ δὲν φροντίζουν γιὰ τὴν ἠθικὴ καὶ ἐθνικὴ διαπαιδαγώγηση τῶν "Ελληνοπαίδων, νὰ καταγγελθῇ ὡς χιτλερικός, ποὺ ἀπειλεῖ τὸν "Ελληνισμὸ ἀλλὰ καὶ τοὺς ἑπτὰ προεδρικοὺς θώκους καὶ τοὺς ἰσάριθμους μισθοὺς ποὺ στηρίζουν τὴν ἔδρα τοῦ κ. καθηγητοῦ καὶ τῶν ὁμοίων του. ἧ Γιῶργος Πετρόπουλος