ΣΕΠ 2026ΕΚΔΟΣΗ ΒΗΤΑ
μιά ἀπόπειρα ἀναζητήσιμης κειμενικῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ περιοδικοῦ ΔΑΥΛΟΣ
297 ΤΕΥΧΗ · 23.063 ΣΕΛΙΔΕΣ · 9.618.609 ΛΕΞΕΙΣ · 6.129 ΑΡΘΡΑ · 1.187 ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ
137ΜΑΙΟΣ 1993
Ἄρθρα πού ξεκινοῦν σέ αὐτό τό φύλλο
- ΑΙΣΙΜΑ ΚΑΙ ΑΔΗΡΙΤΑ — χωρίς ὄνομα στόν κατάλογο
Πρωτογενές κείμενο, χωρίς καμία ἐπέμβαση
ΑΙΣΙΜΑΝ ΦΙΡΑΔΗΡΙΤΑ
Σκόπιμη ἀπουσία
Ἢ “Ελλὰς εἶναι µία χώρα μὲ κατ᾽ ἐξογὴν σπουδαῖο ἱστορικὸ παρελ-
θόν. ΄Ὅμως στὰ τηλεοπτικὰ προγράµµατα ἀπουσιάζουν οἱ ἐκπομπὲς μὲ θέ-
μα τὴν ᾿Ελληνικὴ “Ἱστορία. "Ἔχομε τόσους πολλοὺς ἱστορικοὺς σταθ-
μούς, τοὺς ὁποίους σκοπίμως τὸ κατεστημένο κατεδίκασε στὴν ἀποσιώπη-
σι. Τὸ κατεστημένο δὲν θέλει νὰ πληροφορηθοῦν οἱ νεώτερες γενιὲς τὰ ἔρ-
γα καὶ τὸ μεγαλεῖο τῶν προγόνων μας. Ἔτσι ἀκολουθεῖται ἡ «γραμμὴ» τῆς
μὴ ἀναφορᾶς στὴν ᾿Ελληνικὴ ἱστορία, ἰδίως στὴν ἀρχαία.
Βλέπομε λοιπόν, ὅτι οἱ ἐπέτειοι τῆς ναυμαχίας τῆς Σαλαμῖνος, τῶν μα-
χῶν τοῦ Μαραθῶνος, τῶν Θερμοπυλῶν, τῶν Πλαταιῶν κ.τ.λ. παρέρχονται
ἀπαρατήρητοι. Οὐδεὶς τὶς τιμᾶ, οὐδείς τὶς ἑορτάζει, ἐνῶ ὅλοι παραδέχονται
ὅτι πρόκειται περὶ σταθμῶν τῆς παγκοσμίου ἱστορίας. Καὶ ὁ πλέον ἀμφι-
σβητίας θὰ ὁμολογήση, ὅτι ἡ παραγκώνισις τῆς ᾿Αρχαιοελληνικῆς ἱστο-
ρίας δὲν γίνεται τυχαῖα. Εἶναι μέρος τῆς συνωμοσίας κατὰ τοῦ Ἓλληνι-
σμοῦ.
Ἢ ἀπουσία ἑνός ἐθνικοῦ ἑορτολογίου εἶναι σκόπιμη παράλειψις. Τὸ
κράτος εὐθύνεται. Εἶναι συνένοχο. Καὶ μαζί του ὁ πνευματικὸς καὶ πολιτι-
κὸς κόσμος, πού, ἀντὶ νὰ προβάλη συνεχῶς τὴν ἱστορία μας, τὴν ρίχνει
στὴν λήθη.
«Ἄξιον τοῖς πολιτικοῖς ἀπελθεῖν πᾶσι...»
Ὃ φοινικιστής «δημοσιογράφος», ποὺ χαρακτήρισε τὸν Μ. ᾿Αλέξαν-
ὃρο «ἄθλιο σφάχτη τῶν λαῶν», προσεκλήθη ἀπὸ τὸ «Νέο Κανάλι» νὰ συ-
ζητήσει τὸ θέµα μὲ τρεῖς βουλευτές µας, καὶ νὰ αἰτιολογήση τὴν ὅλως
πρωτότυπη καὶ ἀνιστόρητη ἄποψή του. Οἱ βουλευτές µας ὅμως, ἀντὶ νὰ ἐ-
παναφέρουν στὴν τάξη τὸν συκοφάντη καὶ ὑβριστὴ τῶν ἑλληνικῶν προτύ-
πων καὶ τῆς ᾿Ελλάδος, βρέθηκαν ἀπολογούμενοι, καὶ ὄχι µόνον: δέχθηκαν
καὶ καταιγισμὸ ὕβρεων ἀπὸ ἄλλον φοινικιστὴ δημοσιογράφο, πού ᾽χε προ-
σκληθεῖ πρὸς ἐνίσχυσιν τοῦ πρώτου. «Σ πολλά ᾽ τη τους», θὰ λέγαμε!
Ὅμως γιατὶ κάθονται στὴ θέση αὐτή, ἀφοῦ εἶναι ἀνεπαρκεῖς καὶ ἆκα-
τάλληλοι, ᾿Αφοῦ «ἑαυτοὺς οὐ δύνανται σῶσαι», γιατὶ ἀναλαμβάνουν τὴν
διακυβέρνηση καὶ τὴν σωτηρία τοῦ ἔθνους; Τὸ θέµα ἦταν ἁπλὸ καὶ τὸ δί-
καιο ἦταν καθ᾿ ὁλοκληρίαν μὲ τὸ µέρος τους. Η ἱστορία βοᾶ, οἱ δὲ µεγά-
λοι ἄνδρες ὅλων τῶν ἐποχῶν (᾿ Ισοκράτης, Αἰσχίνης, Γυμµμνοσοφιστές,
Πλούταρχος, Ρ. Βαπιπι, Ἠ/Παπιον/ήΖ, Μοπίεσαφει, 6Π8(ευδτγίαπᾶ, Ηερε], ΤΗ.
Βιίγι, Α. Ἰγείσα] καὶ ἄλλοι, ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμὸς) δὲν ἐφείσθησαν ὕμνων
γιὰ τὸν «Ὡραῖο Τροµερό», ποὺ τὸν κόσµο ὅλον ἐφώτισε καὶ ἐλευθέρωσε,
ἐκτὸς βεβαίως ἀπ᾽ τοὺς φοινικιστές, ποὺ μὲ τίποτα δὲν θεραπεύονται, γι᾿
αὐτὸ καὶ τοὺς εἶχε ἀπομονώσει... ᾿ Αλήθεια, τί θὰ συνέβαινε --καὶ συνήθως
---