ΙΙ ΟΙ Λ.Α ΔΙΑΝΤΙΚΑ Δούρειος ἵππος Ἢ ἑλλαδικὴ ἐκπαίδευση ἔχει ἀναλάβει τὸν ρόλο τῆς δουλοποίησης, ᾱρα τοῦ ἀφελληνισμοῦ τῶν ̓Ελληνοπαίδων. ̓Απὸ τὸ νηπιαγωγεῖο μέχρι καὶ τὸ λύκειο βομβαρδίζει ἀκατάπαυστα τὰ παιδιὰ μὲ ὕποπτες γνώσεις καὶ Ψευδεῖς πληροφορίες, ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ στοχεύουν ἀλλοῦ, ἀπὸ τὸ νὰ κάμψουν τὶς ἠθικο-πνευματικές τους δυνάμεις, να τοὺς δημιουργήσουν αἰσθήματα κατωτερότητος καὶ ἐθνικῆς ἀνεπαρκείας, νὰ τὰ συνηθίσουν τέλος στὴ σκέΨη τῆς δουλείας καὶ τῆς καταφρόνεσης. Δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία, ὅτι τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος ἔμεινε χωρὶς πολιτικὴ ἡγεσία ἐπὶ τετρακόσια ἔτη. 'Ο ἑλληνοπρεπὴς Κωνσταντῖνος Παλαιολόγος ἔπεσε ὑπερασπιζόμενος τὴν Πόλη, ἐνῶ οἱ Ἕλληνες συνέχισαν νὰ μάχωνται μὲ τοὺς κατακτητὲς ἀκατάπαυστα. Οὐδεὶς Ἕλλην καὶ ποτὲ δὲν ὑπέγραψε συμφωνία ὑποταγῆς τοῦ ἔθνους στὸ Σουλτάνο, καὶ τέτοιο ἔγγραφο ποτὲ δὲν βρέθηκε: οὔτε οἱ Τοῦρκοι κἂν δὲν ἰσχυρίσθηκαν κάτι τέτοιο. ̓Ασφαλῶς Ἄπεγράφη μιὰ συμφωνία ἀπὸ τὸν Πατριάρχη Γ. Σχολάριο --- ποὺ δὲν ἦταν Ἕλληνας, ὅπως ὁ ἴδιος μαρτυρεῖ---, ὅμως αὐτὴ ἀφοροῦσε στοὺς διαφόρων ἐθνοτήτων χριστιανούς, ὄχι ὅμως καὶ στοὺς Ἕλληνες, οἱ ὁποῖοι οὐδέποτε ἀποδέχθηκαν κάτι τέτοιο, σύμφωνα μὲ τὸν Κολοκοτρώνη, ποὺ λέγει τὰ ἕξῆς: « ̓Εμεῖς, καπετὰν "Αμιλτον, ποτὲ συμβιβασμὸν δὲν ἑκάμαμε μὲ τοὺς Τούρκους" ἄλλους ἔκοψεν, ἄλλους ἐσκλάβωσε μὲ τὸ σπαθί, κι ἄλλοι, καθὼς ἐμεῖς, ἐζούσαμε ἐλεύθεροι ἀπὸ γενεὰ εἰς γενεάν’ ὁ βασιλεύς μας ἑσκοτώθη!' καμμία συνθήκη δὲν ἑκάμαμε. ́Η φρουρά του --οί λεγόμενοι Κλέφτες --- εἷχεν παντοτινὸν πόλεμον μὲ τοὺς Τούρκους καὶ τὰ φρούριά του -- ἡ Μάνη, τὸ Σούλι καὶ τὰ βουνὰ -- ἦσαν πάντοτε ἀνυπότακτα» (“Διήγησις συμβάντων τῆς ἑλληνικῆς φυλῆς") Ὃ στρατηγὸς Καραϊσκάκης, ποὺ ἀποτελεῖ τὴν ἐνσάρκωση τῆς λεβεντιᾶς καὶ τῆς τιμῆς, ἀρνεῖται κατηγορηματικὰ τὴν ὕπαρξη ̓Ελλήνων δούλων, ἔστω καὶ μὲ τὴν ἰδιότητα τῶν αἰχμαλώτων πολέμου. Ὅταν κάποτε ὁ Κιουταχῆς τοῦ ἐνεφάνισε «ἐπαγγελματίες τουρκοπροσκυνημένους», μὲ σκοπὸ τὴν ἀνταλλαγή τους μὲ Τούρκους αἰχμαλώτους, ὁ στρατηγὸς ἀπάντησε στοὺς ἀπεσταλμένους του: «Κερατάδες! Αὐτουνοὺς ὁποὺ αἰχμαλωτίσατε ἦσαν ἐδικοί σας' ἦσαν Τοῦρκοι, ἦσαν “Ἑβραῖοι. διότι αὐτὸ θὰ εἰπῆ ραγιᾶς. ̓Ιδοὺ οἱ Ἕλληνες! Αὐτοὶ σᾶς χ... καὶ τώρα καὶ πάντα»! (Κασομούλης). Τὴν ἄποψη τοῦ Καραϊσκάκη ἐπιρρωνύει κι ὁ Φιλήμων («Δοκίμιον», τ. 4ος, σελ. 482), κατὰ τὸν ὁποῖο, ὅταν κάποτε ὁ Κ. Μαυρομιχάλης ἐδέχετο ἀπειλὲς αἰχμαλωσίας καὶ βασανιστηρίων ἀπ ̓ τὸν ̓Ιμπραήμ, ἀπάντησε ὡς ἑἑῆς: « ̓Ενδέχεται νὰ πολεμήσωμεν μαζί, ἀλλὰ ζωντανὸν δὲν θὰ μὲ πιάσης, ἂν δὲν σὲ νικήσω»! ̓Εννοεῖται, ὅτι μετὰ τὴν Αλωση τῆς Κώὠνσταντινουπόλεως ἕνας μεγάλος ἀριθμὸς ̓Ελλήνων ἔφυγαν στὸ ἐξωτερικό, κάτι ποὺ δὲν πέρασε ἀπαρατήρητο ἀπὸ τὸν ψαλμωδὸ τῆς ἀρετῆς Κάλβο, ποὺ τοὺς ἐπαινεῖ γι ̓ αὐτὸ μὲ τοῦτα τὰ λόγια: «Τὰ συνήθη χωράφια, ἀφήνοντες ἐφύγατε/ τὸν ζυγόν, προτιμῶντες/ τὴν πικρὴν ξενιτείαν), καὶ τὴν πενίαν» (Ζ ́, ιε ́}. Τὶς παραπάνω ἀπόψεις ἐπισφραγίζει ὁ φυσικὸς ἡγέτης τοῦ ἔθνους, ὁ ̓]. Καποδίστριας, ποὺ περιγράφει τὴν κατάσταση ὡς ἑξῆς: « ̓Ισχυρὰ ἡ ̓Ελλὰς δι ̓ ἐκείνης τῆς ἀπείρου δυνάμεως, διῆλθεν τέσσερις αἰῶνας διαφθορᾶς καὶ παντοίων δυστυχημάτων, χωρὶς νὰ παύση ποτὲ νὰ σχηματίζη ἔθνος... Εἶχεν πάντοτε γενναίους ἄνδρας εἰς τὰ ὄρη της διὰ νὰ τὴν ὑπερασπίζωνται, ὁμοίως εἰς τὰς νήσους τῆς διὰ νὰ τὴν ἀναδεικνύουν εἰς τὸν ἐξευγενισμένον κόσμον, καὶ πεπαιδευμένους διὰ νὰ διατηρῶσι τὰς ἀναφορᾶς τῆς μὲ τὴν Παλαιὰν “Ελλάδα ἐκείνην, τῆς ὁποίας τὸ πνεῦμα ἔφερεν τὸ φῶς τοῦ πολιτισμοῦ καὶ τῶν ἐπιστημῶν εἰς τὴν Εὐρώπην».