ΜΕΤΑΞΥ ΣΟΒΑΡΟΥ ΚΑΙ ΑΣΤΕΙΟΥ Τοῦ ̓Αριστοφάνη Καρφιᾶ Ες τὰς ἀρχὰς τοῦ παρελθόντος αἰῶνος ἔδρα εἰς τὴν περιοχὴν τῆς Μάνης μία ὁμὰς πειρατῶν μὲ ἐπικεφαλῆς κάποιον Νικολακέαν. Οἱ Νικολακέοι οὗτο' ὡς ὠὦνομάζοντο, μὲ ὀλίγους γκράδες ἐξηρχοντο ἐπιβαίνοντες μιᾶς λέμβου εἰς τὴν θάλασσαν καὶ ἐκούρσευαν τὰ παραπλέοντα τὸν Μαλέαν ἱστιοφόρα. Κάποτε, ἔλαχεν νὰ διέρχεται ἐκεῖθεν μία ἀγγλικὴ φρεγάτα, τὴν ὁποίαν οἱ Νικολακέοι, μὴ ἀναγνωρίσαντες λόγω τοῦ πυκνοῦ σκότους, ἐπλεύρισαν διὰ πλιάτσικον. Οἱ ”Αγγλοι ἔρριψαν γάντζους καὶ ἀνέβασαν εἰς τὸ κατάστρωμα τῆς φρεγάτας τὴν λέμβον μὲ ὁλόκληρον τὸ περιεχόμενόν της. ̓Αφώπλισαν τοὺς πειρατάς, τοὺς ἐγύμνωσαν καὶ ἀφοῦ τοὺς ἔδωσαν καὶ ἕνα αὐτοκρατορικὸν ξύλον, τοὺς ἐπανετοποθέτησαν εἰς τὴν λέμβον γυμνοὺς καὶ τοὺς ἄφησαν εἰς τὴν θάλασσαν. Ὅταν ἡ φρεγάτα ἀπεμακρύνθη ἀρκούντως, ὁ Νικολακέας ὕψωσεν τὸν γρόνθον πρὸς τὴν κατεύθυνσιν τῶν ἼΑγγλων ἐκτοξεύων τὴν ἀπειλήν: «Πουτάνα ̓Αγγλία, μὲ τοὺς Νικολακέους τὰ ἔβαλες, ἔ; Θὰ σοῦ δείξουμε...» Τὸ γλαφυρὸν συμβάν, τὸ ὁποῖον διηγοῦνται ἀκόμη εἰς τὴν Μάνην, μοῦ διηγήθη φίλος, σχολιάζων τὰ ἐσχάτως διαλαμβανόμενα εἰς τὸν φαιδροπορτοκαλεῶνα μας, ὅσον ἀφορᾶ τοὺς «παληκαρισμούς» μας ἔναντι τῶν ἐκεῖθεν τοῦ ̓Ατλαντικοῦ προστατῶν μας. Εν τούτοις, ὅσον κι’ ἄν «λόγια εἶναι κουτὰ καὶ θεατρικά», ὡς θὰ ἔλεγεν ὁ Καβάφης, γεγονὸς εἶναι ὅτι τὸ ἱστιοφόρον «Ἑλλάς» --διὰ νὰ συνεχίσω μὲ ναυτικὴν ὁρολογίαν--- τρίζει ἐπικινδύνως, βαῖνον ᾱκάθεκτον πρὸς τὰς συμπληγάδας. Βεβαίως, οἱ κρότοι τῶν πασχαλινῶν βαρελότων ἀναμὶξ μὲ τοὺς κρότους ἐκρηγνυομένων λεβήτων καὶ αἱ κραυγαὶ τῶν ἀξιωματικῶν καὶ τοῦ πληρώματος ἐπισκιάζουν τοὺς τριγμούς. Οἱ ἔχοντες ὅμως, ἀκόμη, ὦτα εἰς τὸν τόπον αὐτόν, τοὺς ἀκούουν. Ὅπὼς ἀκούουν καὶ τὸν ἀπόηχον τοῦ ἄσματος ποὺ ἄδεται ἐκεῖθεν τοῦ Αἰγαίου. Εἶναι ὁ νέος θούριος τῶν τουρκικῶν ἐνόπλων δυνάμεων, ποὺ λέγει: Τὴν Κύπρο τὴν ἀναφέρει ἡ Ἱστορία μας καὶ τὴ γνωρίζουμε. Τὰ νησιὰ τοῦ Αἰγαίου θὰ τὰ κατακτήσουμε. Θὰ μποῦμε στὴ γενέθλια πόλη τοῦ ̓Ατατούρκ, τὴ Θεσσαλονίκη. Ἤ Κύπρος μας ἦταν ὁ οὔριος ἄνεμος... οὔ διηγήθησαν, ὅτι διάσημος ἑβραϊκῆς καταγωγῆς ἐπιστήμων, ἐπισκεπτόμενος κάποτε τοὺς Δελφοὺς εἶδε τὴν ὑπάρχουσαν ἐκεῖ μαρμαρίνην κολώναν, ἡ ὁποία, κατὰ τὴν παράδοσιν, ἧτο ὁ ὀμφαλὸς τῆς γῆς. « ̓ Ἐὰν ἐδῶ», παρετήρησεν, «εἶναι ὁ ὀμφαλὸς τῆς γῆς, τότε ἡ μήτρα τῆς θὰ πρέπει νὰ εὑρίσκεται ὀλίγον παρὰ-κάτω, περίπου εἰς τὸ ὕψος τοῦ ̓Ἰ1σραήλ». Τὸ ἐπιτυχὲς ὄντως εὐφυολόγημα αὐτὸ ἀποτελεῖ ἴσως καὶ τὴν λυδίαν λίθον, διὰ νὰ ἐξηγηθῆ ἡ διαφορὰ μεταξὺ τῆς ἑλληνικῆς καὶ ἑβραϊκῆς νοοτροπίας. Ὁ ἕλλην ἐνδοσκοπεῖ. Συλλαμβάνει τὴν ἰδέαν, τὴν ἐλέγχει διὰ τὴν ἀλήθειαν καὶ σταματᾶ. Ὁ ἑβραῖος τὴν ὑλοποιεῖ, τὴν χρησιμοποιεῖ ἀνεξαρτήτως συνεπειῶν πρὸς ὄφελός του. Ὁ Δημόκριτος δὲν θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι ποτὲ ἑβραῖος, οὔτε ὁ ̓Αινστάιν ἕλλην. Κο ἐφ ̓ ὅσον περὶ ἰδεῶν καὶ ἰδεολογιῶν ὁ λόγος, κάποια νέα ἰδεολογία θὰ πρέπει νὰ ἐφεύρη συντόμως τὸ παγκόσμιον ἐξουσιαστικὸν κομφόρμ, ἐὰν θέλη νὰ συνεχίση νὰ κυβερνᾶ. Εἰς τὰς παρυφὰς τῆς τρίτης χιλιετίας ἤδη εἰς ἐρείπια ἔχουν σωριασθῆ ὅλαι αἱ θρησκοπολιτικαἰὶ ἰδεολογίαι, αἱ ὁποῖαι ἐπὶ δύο χιλιετίας ἐποίμαναν τὰ πρόβατα τῆς ποίμνης. Καθὼς τὸ βιοτικὸν ἐπίπεδον τῶν δυτικῶν κυρίως κοινωνιῶν ἀνέρχεται ραγδαίως, οἱ ἄνθρωποι δὲν πιστεύουν πιὰ οὔτε εἰς ἐπουρανίους οὔτε εἰς ἐπιγείους παραδείσους. Προτιμοῦν τὰς μικρὰς ἀτομικὰς ἀπολαύσεις τῆς ζωῆς - τὸν ἰδικόν των μικροπαράδεισον, ποὺ τὸν κατασκευάζουν οἱ ἴδιοι. 'Η ἐπικρατοῦσα ἰδεολογικὴ αὐτὴ πενία φαίνεται εἰς τὴν καθημερινὴν πολιτικὴν πρακτικήν. Ὁ Μιττερὰν, διὰ νὰ καταλάβη τὴν ἐξουσίαν, ὑπεσχέθη εἰς τοὺς Γάλλους «εὐτυχίαν», ἐνῶ οἱ ἡμέτεροι σοσιαλισταί, ὡς γνωστόν, ὅ,τι ἔτερπεν τὴν ἀκοὴν καθενὸς --ποικίλα εὔοσμα ἄνθη, εἴτε τοῦ μαρξιστικοῦ εἴτε τοῦ καπιταλιστικοῦ λειμῶνος.