ΣΕΠ 2026ΕΚΔΟΣΗ ΒΗΤΑ
μιά ἀπόπειρα ἀναζητήσιμης κειμενικῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ περιοδικοῦ ΔΑΥΛΟΣ
297 ΤΕΥΧΗ · 23.063 ΣΕΛΙΔΕΣ · 9.618.609 ΛΕΞΕΙΣ · 6.129 ΑΡΘΡΑ · 1.187 ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ
137ΜΑΙΟΣ 1993
Ἄρθρα πού ξεκινοῦν σέ αὐτό τό φύλλο
- Έργο του 1.000 - 10.000 π.Χ. είναι τα "Αργοναυτικά" του Ορφέως — ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ, ΓΙΩΡΓΟΣ
Κείμενο φύλλου
ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ
Ἔνργο τοῦ 11.000 - 10.000 πρὸ Χριστοῦ
εἶναι τὰ « ̓Αργοναυτικᾶ» τοῦ ̓Ορφέως
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΥΨΗΛΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ
Ι. .Η χαμένη στὴν ἀχλὺ τοῦ χρόνου ἐποχὴ τῆς ̓ Αργοναυτικῆς ἐκστρατείας καὶ
ἡ σαγήνη τῆς προσωπικότητος τοῦ ̓Ορφέως πάντοτε μμαγνήτιζαν τοὺς καλλιτέχνες
καὶ ἐξῆπτον τὴν φαντασία τῶν ἁπλῶν ἀνθρώπων. Λόγω τῆς ἐλλείψεως τῶν
ἀπαραιτήτων τεχνικῶν γνώσεων, ἀλλὰ κυρίως λόγω τῆς συστηματικῆς ἀποπληροφόρησης,
ἐπὶ μεγάλο χρονικὸ διάστημα τὰ « ̓Αργοναυτικᾶ») γιὰ τὸν πολὺ κόσμο
ἀλλὰ καὶ γιά σημαντικὴ μερίδα τῶν διανοουμένων μας δὲν ἦταν παρὰ ἕνας
τερπνὸς μύθος. ̓Η συστηματικὴ ὅμως ἐργασία τῶν ̓Ιωάννου Πασσᾶ καὶ Κωνστ.
Χασάπη «Τὰ ̓Ορφικὰ» (ἀπ ̓ ὅπου ἡ παροῦσα ἔρευνα ἀντλεῖ τὰ στοιχεῖα της) ἀπέδειξαν
τὴν ἀλήθεια τῶν γεγονότων.
Π. 'Ο ̓Ορφεὺς ἦταν γιὸς τοῦ Θρακικοῦ ποταμοῦ Οἰάγρου καὶ τῆς Μούσης Καλλιόπης.
Κατ ̓ ἄλλους μητέρα του ὑπῆρξεν ἡ Μελπομένη, ἡ Κλειώ ἢ ἡ Μενίππη.
̓Ασαφὴς ἀκόμη παραμένει καὶ ὁ τόπος ὅπου βασίλευσε, καθώς ἄλλοι ἐκ τῶν μυθογράφων
τὸν θέλουν βασιλέα τῶν Βιστώνων, ἄλλοι τῶν ̓Οδρυσῶν καὶ ἄλλοι
τῶν Μακεδόνων. Στὴν ἱστορία πάντως ἔγινε γνωστὸς σὰν ποιητής, μουσικός, ἰερέας
καὶ ἱδρυτὴς μυστηριακῶν τελετῶν. ̓Απὸ τοὺς ἄθλους του γνωρίζουμε τὴν
συμμετοχὴ του στὴν ̓Αργοναυτικὴ ἐκστρατεία καὶ τὴν κατάβασή του στὸν ”Αδη,
προκειμένου νὰ ἐπαναφέρει στὴν ζωὴ τὴν γυναῖκα του Εὐρυδίκη. Σχετικὰ δὲ
μὲ τὸν θάνατό του μαρτυρεῖται, ὅτι ἐδολοφονήθη ἀπὸ γυναῖκες γιὰ αἰτίες ποὺ
ποικίλλουν κατὰ παράδοσιν.
ΠΙ. "Αξιες παρατηρήσεως εἶναι κάποιες ὁμοιότητες τῆς ζωῆς τοῦ ̓Ορφέως καὶ
τοῦ Χριστοῦ, ποὺ πρέπει νὰ τὶς ἐξετάζουμε μὲ ἀρκετὴ περίσκεψη, ἀφοῦ καὶ ὁ
̓Ορφεύς κατέβηκε στὸν ἴΑδη, ἐδίδαξε θρησκευτικές/μυστηριακές τελετὲς καὶ
κυρίως δολοφονήθηκε, ἴσως ἐπειδὴ περιεφρόνησε τὴν τότε κρατοῦσα θρησκεία,
κατὰ τὴν κρατοῦσαν ἄποψιν τοῦ θανάτου του. Τὸν προβληματισμὸ μας πρέπει ᾱκόμη
νὰ ἐπιτείνῃ καὶ ἡ ὕπαρξις σφραγιδοκυλίνδρου τοῦ 2ου ἢ τοῦ 4ου μ.Χ. αἰῶνος,
ὁ ὁποῖος παριστάνει τὸν ̓Ορφέα σταυρωμένο (Ιωάννου Πασσᾶ, «Τὰ ̓Ορφικᾶ»,
σελ. 196. ὅπου καὶ ἡ ἑρμηνεία τοῦ συμβάντος). ̓Εκκινοῦντες ἀπὸ τὴν ὕπαρξη
τῶν τριῶν σταυρωμένων (Προμηθεύς, ̓Ορφεύς, Χριστός), οἱ ὁποῖοι εὑρῆκαν
τὸν φρικτὸν αὐτὸν θάνατο γιὰ ἀσέβεια πρὸς τὴν κατεστημένην τάξιν τῶν
θρησκευτικῶν πραγμάτων, δὲν μποροῦμε παρὰ νὰ θαυμάσουμε τὴν περιοδικἠ αὖτὴ
ἀνακύκληση προσώπων καὶ γεγονότων, ποὺ εἶναι φανερὸ ὅτι συνέβησαν σὲ
τρεῖς διαφορετικὲς χρονικὲς στιγμές, ἀλλὰ καὶ πολιτισμικὰ ἐπίπεδα, μὲ σαφῶς
μεταγενέστερη τὴν ἐκδοχὴ τῆς Ρωμαϊκῆς ἐποχῆς.
ΙΥ. Ἢ ἰδιαιτερότητα τοῦ κειμένου τῶν ̓Ορφικῶν ἔγκειται στὸ γεγονὸς ὅτι στὸ
κείμενον τοὐλάχιστον τῆς Λειψίας (ἀπ ̓ ὅπου καὶ τὸ βιβλίο τοῦ Πασσᾶ) ὑπάρχουν
ἀρκετὰ κενά, σημεῖον ὅτι τὸ ἔργο ἔφθασε «φιλτραρισμένο) μέχρις ἡμῶν ἀπὸ
κάποιους ποὺ εἶχαν προφανεῖς λόγους νὰ μὴ ἐπιθυμοῦν ἰδιαίτερα τὴν ἀποκάλυψη
σημαντικῶν πραγμάτων. Καὶ προφανῶς εἶναι οἱ ἴδιοι ἐκεῖνοι, ποὺ ἀργότερα
φρόντισαν νὰ ἐξαφανισθῆ καὶ τὸ στερεότυπον τοῦ 1829 καί, φυσικά, νὰ μὴν
ἐπανεκδοθῆ ἔκτοτε, ἀφοῦ ἡ πρόοδος τῆς ἐπιστήμης καθιστοῦσε ἐπικίνδυνα τέτοια
κείμενα, ποὺ ἔτεσναν νὰ ἀποδείξουν ἀρχικὰ σπουδαῖες τεχνολογικὲς γνώσεις
τῶν ἀρχαίων "Ἑλλήνων, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀέναον ὕπαρξιν τοῦ "Ελληνισμοῦ μέσα
στὸν χρόνο, ὅπως θὰ δοῦμε παρακάτω. Καὶ αὐτοὶ εἶναι οἱ μόνιμοι ἐχθροὶ τοῦ ἔθνους
μας: οἱ ἀνὰ τὸν κόσμον σιῶνιστές, ποὺ θέλουν ἑαυτοὺς μέν ἐκλεκτοὺς τοῦ
Θεοῦ καὶ τὴν ἀρχὴ τοῦ κόσμου ἀπὸ τὴν Γένεσιν τῆς Βίβλου.