ΗΛ ΛΡΟΝ/Λ Νύχτα «Μαραμένα τὰ γιούλια κι οἱ βιόλες», τὸ ἀνθρώπινο δυναμικὸ τοῦ κρατιδίου μας καὶ μὲ τὸ δίκιο του ἀνησυχεῖ ὁ κ. Μιχαὴλ Μηνιώτης («Δαυλὸς» τ. 1.34, σελ. 7756-9) - ἐγὼ νὰ δεῖς ---, ἀλλὰ τί μπορεῖ νὰ γίνει μὲ τὸν καλογερισμό; Ἔφαγε ἡ μύγα σίδερο καὶ τὸ κουνούπι ἀτσάλι στὸν πόλεμο κατὰ τῆς γενετήσιας ὁρμῆς, σὲ σημεῖο νὰ χάσουν αὐτοὶ ὅλη τὴ φαιὰ οὐσία τοῦ ἐγκεφάλου τους κι ἐτοῦτος ὁ τόπος νὰ διαβρωθεῖ μὲ ἐνοχὲς καὶ μπερδέματα τῆς συμφορᾶς. Δὲν ὑπάρχει περίπτωσι ν ̓ ἀφήσουν τοὺς εὐάερους κι εὐήλιους ἐξῶστες τῆς σωτηρίας τῆς ψυχῆς γιὰ τὰ ἀνθυγιεινὰ ὑπόγεια «τοῦ κόσμου τούτου». ̓Αλλὰ τί σόϊ λαὸς εἴμαστε μεῖς, γιὰ νὰ ἐκτρέφουμε στοὺς κόλπους μας μὲ ἰκμάδες ἑλληνικὲς τὰ στοιχειὰ καὶ τὰ τελώνια τῆς μεσαιωνικῆς νύχτας, ποὺ καταβρόχθισαν τὸν πολιτισμό μας; Ραγιᾶδες τῆς ντροπῆς φοβισμένοι, προσκυνᾶμε τὰ μπαϊράκια τους, ποὺ θρασεύουν πάνω στὴν τραγικὴ ἑλληνίδα γῆ, ἐνῶ οἱ μάρτυρες τοῦ ̓Ελληνισμοῦ, τὰ ἀθῶα θύματά τους, περιμένουν ἀκόμα στὰ σκοτάδια -. κατάρα, ποὺ πληρώνουμε πολὺ ἀκριβὰ καὶ πάει νὰ μᾶς ἀφανίσει. Εἶναι ὅμως σίγουρο, πὼς ἔτσι καὶ σκάσουν μύτη κατὰ δῶ οἱ ἄσπονδοι γείτονές μας - - σὲ τριάντα χρόνια θὰ ἔχουν διπλασιαστεῖ---, αὐτοὶ θὰ τὰ βροῦν καὶ πάλι μὲ τὸ κοράνι κι ἐμᾶς θὰ μᾶς πετάξουνε στὴ θάλασσα, ποὺ δὲν ἀποκλείεται νὰ μᾶς συνεφέρει. Παληκάρια στὸν ἔρωτα οἱ ἕλληνες, ἀλλὰ ...ἄσφαιρα πυρά. ̓Αν ὅμως οἱ γεννήσεις ἦταν ἀνάλογες μὲ τὶς ἐρωτικές μας δραστηριότητες, θὰ εἴχαμε σαρώσει κι αὐτοὺς ἀκόμα τοὺς μουσουλμάνους τῆς Θράκης -- ξεχάστε την... Οἱ ἑλληνίδες πάλι εἶδαν κι ἔπαθαν πολλὰ καὶ ξύπνησαν πολὺ πιά, γιὰ νὰ παίζουν τὴ ζωή τους κορῶναγράμματα μὲ τὸ γάμο-«ἀποκατάστασι» κλεισμένες στούς τέσσερις τοίχους μ ̓ ἕνα τσοῦρμο παιδιά, στὸ ἔλεος ἑνὸς συζύγου μὲ τὶς ὅποιες δυνατότητες, προθέσεις, ἐπίπεδο καὶ αἴσθημα εὐθύνης. Ἔμαθαν ἀπ ̓ ἔξω κι ἀνακατωτὰ τὸ μάθημα «τῶν προη}γμένων χωρῶν», «κάνετε ἔρωτα καὶ ὄχι παιδιά», ἔδωσαν πέντε φάσκελα στὸ «βασίλειό τους», τὸ μόνο βασίλειο γιὰ τὸ ὁποῖο δὲν ἔγινε ποτὲ πόλεμος, καὶ κυττᾶνε τὴ δουλειά τους. Φορτώθηκαν ἴσως περισσότερα βάρη, ἀλλὰ δὲν γινόταν ἀλλιῶς, καὶ γιὰ νὰ διευκολυνθεῖ ἡ κατάστασι, ἡ Μήδεια σφάζει καὶ πάλι τὰ παιδιά της. « ἀρχέγονη ἱερὴ ΜΑ, μήτηρ, ἡ πρώτη μοῦσα», ὅπως μὲ μοναδικὸ τρόπο μᾶς τὴ δίνει ὁ Η. Τσατσόμοιρος στὸ βιβλίο του «Ἱστορία Γενέσεως τῆς ̓Ελληνικῆς Γλώσσας» (σελ. 54-55, 212-214), ἔχει πάει περίπατο μαζὶ μὲ τὴν «πρώτη διδάξασα φύσι». Η ̓Ατροπος βέβαια δὲ χολοσκάει. Σημείωσε Χ πάνω στὴν ὑπόθεσι «ἄνθρωπος» καὶ περιμένει τὸν ἑπόμενο. Καὶ ἐπειδὴ καὶ τὰ σχολεῖα μας εἶναι καὶ ...--- ἄντε, δὲ λέω κακὰ λόγια -, οἱ νέοι μας, ποὺ ἀρχίζουν τὴν ἐρωτική τους σταδιοδρομία μὲ τὸ ἔμπα τῆς δεύτερης δεκαετίας καὶ εἶναι ξεφτέρια στὴν ἀντισύλληψι, στὶς δέκα λέξεις ποὺ χρησιμοποιοῦν οἱ ἑφτὰ εἶναι ἡ ἑξῆς μία, ἡ γνωστὴ καὶ διάσημη, ποὺ ἀρχίζει μὲ τὸ γράμμα «μ». Πῶς ν ̓ ἀκουστοῦν οἱ ψίθυροι τῆς ἱερῆς ΜΑ μέσα σ ̓ ἕναν κόσμο μηχανοκίνητο, ποὺ τρέχει ἀφηνιασμένο ἄλογο πίσω ἀπὸ τὸ κυνήγι τοῦ κέρδους; Οἱ νερομάνες στερεύουν μέρα τὴ μέρα. Ἢ ζωοποιὸς δύναμή της διαλύεται μέσα στὴν πρόκλησι καὶ τὴν ἀλαζονία τῆς ἐκτροπῆς. Τὸ σύστημα ξέρει καλὰ τὴ δουλειά του. ὌὌργανα τῆς ὑπερκατανάλωσης καὶ οἱ ἴδιοι, γεννᾶμε τερατάκια μ ̓ ἕνα «θέλω» στὸ στόμα, ἀφήνουμε τὸ σπίτι μας καὶ τρέχουμε νὰ προλάβουμε κουβαλῶντας νερὸ μὲ τὸ κόσκινο, τὸ ἀφήνουν καὶ τὰ παιδιά μας καὶ στὴ στροφἡ καραδοκεῖ «τὸ ξωτικό». ̓Αλλὰ γιὰ ποιό σπίτι μιλᾶμε πιά; ̓Εκεῖ ἡ μητέρα ἁπλῶς μαγειρεύει, ὁ πατέρας οὔτε κἂν «ἁπλῶς προεδρεύει», «τὰ ἔφ-ἔμ καὶ τὰ κανάλια ἔχουν σφίξει σὰν τανάλια», ὁ λόγος ἔχει καταργηθεῖ καὶ τὸ βιβλίο πεταχτεῖ ἀπὸ τὸ παράθυρο. Μικρογραφία ἔενο---ὦ-;»ν