ΗΛ ΛΡΟΝ/Λ Νύχτα «Μαραμένα τὰ γιούλια κι οἱ βιόλες», τὸ ἀνθρώπινο δυναμικὸ τοῦ κρατιδίου µας καὶ μὲ τὸ δίκιο του ἀνησυχεῖ ὁ κ. Μιχαὴλ Μηνιώτης («Δαυλὸς» τ. 1.34, σελ. 7756-9) - ἐγὼ νὰ δεῖς ---, ἀλλὰ τί μπορεῖ νὰ γίνει μὲ τὸν καλογερισµό; Ἔφαγε ἡ μύγα σί- δερο καὶ τὸ κουνούπι ἀτσάλι στὸν πόλεμο κατὰ τῆς γενετήσιας ὁρμῆς, σὲ σημεῖο νὰ χάσουν αὐτοὶ ὅλη τὴ φαιὰ οὐσία τοῦ ἐγκεφάλου τους κι ἐτοῦτος ὁ τόπος νὰ δια- βρωθεῖ μὲ ἐνοχὲς καὶ µπερδέµατα τῆς συμφορᾶς. Δὲν ὑπάρχει περίπτωσι ν᾿ ἀφή- σουν τοὺς εὐάερους κι εὐήλιους ἐξῶστες τῆς σωτηρίας τῆς ψυχῆς γιὰ τὰ ἀνθυγιεινὰ ὑπόγεια «τοῦ κόσμου τούτου». ᾿Αλλὰ τί σόϊ λαὸς εἴμαστε μεῖς, γιὰ νὰ ἐκτρέφουμε στοὺς κόλπους µας μὲ ἰκμάδες ἑλληνικὲς τὰ στοιχειὰ καὶ τὰ τελώνια τῆς μεσαιωνι- κῆς νύχτας, ποὺ καταβρόχθισαν τὸν πολιτισμό μας; Ραγιᾶδες τῆς ντροπῆς φοβισμέ- νοι, προσκυνᾶμε τὰ μπαϊράκια τους, ποὺ θρασεύουν πάνω στὴν τραγικὴ ἑλληνίδα γῆ, ἐνῶ οἱ μάρτυρες τοῦ ᾿Ελληνισμοῦ, τὰ ἀθῶα θύματά τους, περιμένουν ἀκόμα στὰ σκοτάδια -. κατάρα, ποὺ πληρώνουμε πολὺ ἀκριβὰ καὶ πάει νὰ μᾶς ἀφανίσει. Εἶναι ὅμως σίγουρο, πὼς ἔτσι καὶ σκάσουν μύτη κατὰ δῶ οἱ ἄσπονδοι γείτονές µας - - σὲ τριάντα χρόνια θὰ ἔχουν διπλασιαστεῖ---, αὐτοὶ θὰ τὰ βροῦν καὶ πάλι μὲ τὸ κοράνι κι ἐμᾶς θὰ μᾶς πετάξουνε στὴ θάλασσα, ποὺ δὲν ἀποκλείεται νὰ μᾶς συνεφέρει. Παληκάρια στὸν ἔρωτα οἱ ἕλληνες, ἀλλὰ ...ἄσφαιρα πυρά. ᾿Αν ὅμως οἱ γεννή- σεις ἦταν ἀνάλογες μὲ τὶς ἐρωτικές μας δραστηριότητες, θὰ εἴχαμε σαρώσει κι αὐ- τοὺς ἀκόμα τοὺς μουσουλμάνους τῆς Θράκης -- ξεχάστε την... Οἱ ἑλληνίδες πάλι εἶδαν κι ἔπαθαν πολλὰ καὶ ξύπνησαν πολὺ πιά, γιὰ νὰ παίζουν τὴ ζωή τους κορῶνα- γράμματα μὲ τὸ γάμο-«ἀποκατάστασι» κλεισμένες στούς τέσσερις τοίχους μ᾽ ἕνα τσοῦρμο παιδιά, στὸ ἔλεος ἑνὸς συζύγου μὲ τὶς ὅποιες δυνατότητες, προθέσεις, ἐπί- πεδο καὶ αἴσθημα εὐθύνης. Ἔμαθαν ἀπ᾿ ἔξω κι ἀνακατωτὰ τὸ μάθημα «τῶν προη}γ- μένων χωρῶν», «κάνετε ἔρωτα καὶ ὄχι παιδιά», ἔδωσαν πέντε φάσκελα στὸ «βασί- λειό τους», τὸ μόνο βασίλειο γιὰ τὸ ὁποῖο δὲν ἔγινε ποτὲ πόλεμος, καὶ κυττᾶνε τὴ δουλειά τους. Φορτώθηκαν ἴσως περισσότερα βάρη, ἀλλὰ δὲν γινόταν ἀλλιῶς, καὶ γιὰ νὰ διευκολυνθεῖ ἡ κατάστασι, ἡ Μήδεια σφάζει καὶ πάλι τὰ παιδιά της. « ἀρ- χέγονη ἱερὴ ΜΑ, μήτηρ, ἡ πρώτη μοῦσα», ὅπως μὲ μοναδικὸ τρόπο μᾶς τὴ δίνει ὁ Η. Τσατσόμοιρος στὸ βιβλίο του «Ἱστορία Γενέσεως τῆς ᾿Ελληνικῆς Γλώσσας» (σελ. 54-55, 212-214), ἔχει πάει περίπατο μαζὶ μὲ τὴν «πρώτη διδάξασα φύσι». Η ᾿Ατρο- πος βέβαια δὲ χολοσκάει. Σημείωσε Χ πάνω στὴν ὑπόθεσι «ἄνθρωπος» καὶ περιμέ- νει τὸν ἑπόμενο. Καὶ ἐπειδὴ καὶ τὰ σχολεῖα µας εἶναι καὶ ...--- ἄντε, δὲ λέω κακὰ λό- για -, οἱ νέοι μας, ποὺ ἀρχίζουν τὴν ἐρωτική τους σταδιοδρομία μὲ τὸ ἔμπα τῆς δεύ- τερης δεκαετίας καὶ εἶναι ξεφτέρια στὴν ἀντισύλληψι, στὶς δέκα λέξεις ποὺ χρησι- μοποιοῦν οἱ ἑφτὰ εἶναι ἡ ἑξῆς μία, ἡ γνωστὴ καὶ διάσημη, ποὺ ἀρχίζει μὲ τὸ γράμ- μα «μ». Πῶς ν᾿ ἀκουστοῦν οἱ ψίθυροι τῆς ἱερῆς ΜΑ μέσα σ᾽ ἕναν κόσμο μηχανο- κίνητο, ποὺ τρέχει ἀφηνιασμένο ἄλογο πίσω ἀπὸ τὸ κυνήγι τοῦ κέρδους; Οἱ νερομά- νες στερεύουν μέρα τὴ μέρα. Ἢ ζωοποιὸς δύναμή της διαλύεται μέσα στὴν πρό- κλησι καὶ τὴν ἀλαζονία τῆς ἐκτροπῆς. Τὸ σύστημα ξέρει καλὰ τὴ δουλειά του. ὌὌργανα τῆς ὑπερκατανάλωσης καὶ οἱ ἴδιοι, γεννᾶμε τερατάκια μ᾽ ἕνα «θέλω» στὸ στόμα, ἀφήνουμε τὸ σπίτι µας καὶ τρέχουμε νὰ προλάβουμε κουβαλῶντας νερὸ μὲ τὸ κόσκινο, τὸ ἀφήνουν καὶ τὰ παιδιά µας καὶ στὴ στροφἡ καραδοκεῖ «τὸ ξωτικό». ᾿Αλλὰ γιὰ ποιό σπίτι μιλᾶμε πιά; ᾿Εκεῖ ἡ μητέρα ἁπλῶς μαγειρεύει, ὁ πατέρας οὔτε κἂν «ἁπλῶς προεδρεύει», «τὰ ἔφ-ἔμ καὶ τὰ κανάλια ἔχουν σφίξει σὰν τανάλια», ὁ λό- γος ἔχει καταργηθεῖ καὶ τὸ βιβλίο πεταχτεῖ ἀπὸ τὸ παράθυρο. Μικρογραφία ἔενο- ---ὦ-;»ν