ΜΕΤΑΞΥ ΣΟΒΑΡΟΥ ΚΑΙ ΑΣΤΕΙΟΥ Τοῦ ᾿Αριστοφάνη Καρφιᾶ Ες τὰς ἀρχὰς τοῦ παρελθόντος αἰῶ- νος ἔδρα εἰς τὴν περιοχὴν τῆς Μάνης μία ὁμὰς πειρατῶν μὲ ἐπικεφαλῆς κάποιον Νικολακέαν. Οἱ Νικολακέοι οὗτο' ὡς ὠὦ- νομάζοντο, μὲ ὀλίγους γκράδες ἐξηρχοντο ἐπιβαίνοντες μιᾶς λέμβου εἰς τὴν θάλασ- σαν καὶ ἐκούρσευαν τὰ παραπλέοντα τὸν Μαλέαν ἱστιοφόρα. Κάποτε, ἔλαχεν νὰ διέρχεται ἐκεῖθεν μία ἀγγλικὴ φρεγάτα, τὴν ὁποίαν οἱ Νικολακέοι, μὴ ἀναγνωρίσαντες λόγω τοῦ πυκνοῦ σκότους, ἐπλεύρισαν διὰ πλιάτσικον. Οἱ ”Αγγλοι ἔρριψαν γάντζους καὶ ἀνέβασαν εἰς τὸ κατάστρωμα τῆς φρε- γάτας τὴν λέμβον μὲ ὁλόκληρον τὸ περιε- χόμενόν της. ᾿Αφώπλισαν τοὺς πειρατάς, τοὺς ἐγύμνωσαν καὶ ἀφοῦ τοὺς ἔδωσαν καὶ ἕνα αὐτοκρατορικὸν ξύλον, τοὺς ἐπανετο- ποθέτησαν εἰς τὴν λέμβον γυμνοὺς καὶ τοὺς ἄφησαν εἰς τὴν θάλασσαν. Ὅταν ἡ φρεγάτα ἀπεμακρύνθη ἀρκούντως, ὁ Νικο- λακέας ὕψωσεν τὸν γρόνθον πρὸς τὴν κα- τεύθυνσιν τῶν ἼΑγγλων ἐκτοξεύων τὴν ἀ- πειλήν: «Πουτάνα ᾿Αγγλία, μὲ τοὺς Νικο- λακέους τὰ ἔβαλες, ἔ; Θὰ σοῦ δείξουμε...» Τὸ γλαφυρὸν συμβάν, τὸ ὁποῖον διηγοῦν- ται ἀκόμη εἰς τὴν Μάνην, μοῦ διηγήθη φί- λος, σχολιάζων τὰ ἐσχάτως διαλαμβανό- μενα εἰς τὸν φαιδροπορτοκαλεῶνα μας, ὅ- σον ἀφορᾶ τοὺς «παληκαρισμούς» µας ἔ- ναντι τῶν ἐκεῖθεν τοῦ ᾿Ατλαντικοῦ προ- στατῶν μας. Εν τούτοις, ὅσον κι’ ἄν «λόγια εἶναι κουτὰ καὶ θεατρικά», ὡς θὰ ἔλεγεν ὁ Καβάφης, γεγονὸς εἶναι ὅτι τὸ ἱστιοφόρον «Ἑλλάς» --διὰ νὰ συνεχίσω μὲ ναυτικὴν ὁρολογίαν--- τρίζει ἐπικινδύνως, βαῖνον ᾱ- κάθεκτον πρὸς τὰς συμπληγάδας. Βεβαίως, οἱ κρότοι τῶν πασχαλινῶν βα- ρελότων ἀναμὶξ μὲ τοὺς κρότους ἐκρηγνυ- ομένων λεβήτων καὶ αἱ κραυγαὶ τῶν ἀξιω- ματικῶν καὶ τοῦ πληρώματος ἐπισκιάζουν τοὺς τριγμούς. Οἱ ἔχοντες ὅμως, ἀκόμη, ὦ- τα εἰς τὸν τόπον αὐτόν, τοὺς ἀκούουν. Ὅ- πὼς ἀκούουν καὶ τὸν ἀπόηχον τοῦ ἄσμα- τος ποὺ ἄδεται ἐκεῖθεν τοῦ Αἰγαίου. Εἶναι ὁ νέος θούριος τῶν τουρκικῶν ἐνόπλων δυ- νάμεων, ποὺ λέγει: Τὴν Κύπρο τὴν ἀναφέρει ἡ Ἱστορία μας καὶ τὴ γνω- ρίζουμε. Τὰ νησιὰ τοῦ Αἰγαίου θὰ τὰ κατακτήσουμε. Θὰ μποῦμε στὴ γενέθλια πόλη τοῦ ᾿Ατατούρκ, τὴ Θεσ- σαλονίκη. Ἤ Κύπρος μας ἦταν ὁ οὔριος ἄνεμος... οὔ διηγήθησαν, ὅτι διάσημος ἑ- βραϊκῆς καταγωγῆς ἐπιστήμων, ἐπι- σκεπτόμενος κάποτε τοὺς Δελφοὺς εἶδε τὴν ὑπάρχουσαν ἐκεῖ μαρμαρίνην κολώ- ναν, ἡ ὁποία, κατὰ τὴν παράδοσιν, ἧτο ὁ ὀμφαλὸς τῆς γῆς. «᾿ Ἐὰν ἐδῶ», παρετήρη- σεν, «εἶναι ὁ ὀμφαλὸς τῆς γῆς, τότε ἡ μή- τρα τῆς θὰ πρέπει νὰ εὑρίσκεται ὀλίγον παρὰ-κάτω, περίπου εἰς τὸ ὕψος τοῦ ᾿Ἰ1σ- ραήλ». Τὸ ἐπιτυχὲς ὄντως εὐφυολόγημα αὐτὸ ἀποτελεῖ ἴσως καὶ τὴν λυδίαν λίθον, διὰ νὰ ἐξηγηθῆ ἡ διαφορὰ μεταξὺ τῆς ἑλλη- νικῆς καὶ ἑβραϊκῆς νοοτροπίας. Ὁ ἕλλην ἐνδοσκοπεῖ. Συλλαμβάνει τὴν ἰδέαν, τὴν ἐ- λέγχει διὰ τὴν ἀλήθειαν καὶ σταματᾶ. Ὁ ἑ- βραῖος τὴν ὑλοποιεῖ, τὴν χρησιμοποιεῖ ἀνε- ξαρτήτως συνεπειῶν πρὸς ὄφελός του. Ὁ Δημόκριτος δὲν θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι ποτὲ ἑβραῖος, οὔτε ὁ ᾿Αινστάιν ἕλλην. Κο ἐφ᾽ ὅσον περὶ ἰδεῶν καὶ ἰδεολο- γιῶν ὁ λόγος, κάποια νέα ἰδεολογία θὰ πρέπει νὰ ἐφεύρη συντόμως τὸ παγκόσµιον ἐξουσιαστικὸν κομφόρμ, ἐὰν θέλη νὰ συνε- χίση νὰ κυβερνᾶ. Εἰς τὰς παρυφὰς τῆς τρί- της χιλιετίας ἤδη εἰς ἐρείπια ἔχουν σωρια- σθῆ ὅλαι αἱ θρησκοπολιτικαἰὶ ἰδεολογίαι, αἱ ὁποῖαι ἐπὶ δύο χιλιετίας ἐποίμαναν τὰ πρό- βατα τῆς ποίµνης. Καθὼς τὸ βιοτικὸν ἐπί- πεδον τῶν δυτικῶν κυρίως κοινωνιῶν ἀ- νέρχεται ραγδαίως, οἱ ἄνθρωποι δὲν πι- στεύουν πιὰ οὔτε εἰς ἐπουρανίους οὔτε εἰς ἐπιγείους παραδείσους. Προτιμοῦν τὰς µι- κρὰς ἀτομικὰς ἀπολαύσεις τῆς ζωῆς - τὸν ἰδικόν των µικροπαράδεισον, ποὺ τὸν κα- τασκευάζουν οἱ ἴδιοι. 'Η ἐπικρατοῦσα ἰδεο- λογικὴ αὐτὴ πενία φαίνεται εἰς τὴν καθηµε- ρινὴν πολιτικὴν πρακτικήν. Ὁ Μιττερὰν, διὰ νὰ καταλάβη τὴν ἐξουσίαν, ὑπεσχέθη εἰς τοὺς Γάλλους «εὐτυχίαν», ἐνῶ οἱ ἡμέτε- ροι σοσιαλισταί, ὡς γνωστόν, ὅ,τι ἔτερπεν τὴν ἀκοὴν καθενὸς --ποικίλα εὔοσμα ἄν- θη, εἴτε τοῦ μαρξιστικοῦ εἴτε τοῦ καπιταλι- στικοῦ λειμῶνος.