ΙΟΑΝΝΗΣ ΜΠΕΖΑΝΤΕΣ «Ἐδῶ Δελφοί» Αὐτάδελφος Ἕλληνος ᾽Αμϕικτίων φάραγγα Φαιδριάδων Παρνασσοῦ ᾿Απόλλωνι θείῳ ἀφιέρωσεν ἐπὶ κεφαλῆς ἐλαιοβριθοῦς κλιτύος ἄχρι πόντου. Τὸς δέ, ἐπεὶ συνέτυχον ἐκεῖ ὀξέα κλάζοντες αἰετοὶ Διὸς ἀντιπεριπτερυγίσαν- τες γῆν, οἶδεν ὅτι τόπος ἦν «ὀφθαλμὸς γῆς». καὶ κτείνας βροτοληγὸν θῆρα. ὅν δέλφακα θηριοχοίρου ἤ Πύθωνα ὄφιν ᾽Αμϕικτίονες ἐθεώρουν, Θεηκόλους αὖ- τοῦ μετὰ Παρνασσίδων Θριῶν κατέστησεν ἐκεῖ παρὰ χλοερόεσαν ἀπὸ δρό- σου Κασταλίας πηγῆς δάφνην καὶ ρωγμὰς ἀτμοβριθεῖς. Φοῖβος ὥρισεν Δελφοῖς τε καὶ Θεηκόλοις λειτουργῆσαι αὖθις τὸ ἐκεῖ «Μαντεῖον», ἵνα πᾶς ἐρωτῶν θεοπρόπος περινούστερος ἀπὸ χρησμοῦ καθί- σταται, θέσφατα ἀρετῆς διαφυλάσσονται καὶ ἀνθρώπων εὐσέβεια κρατύνε- ται. Εἶτα Δελφοί τε καὶ ᾿Αμφικτίονες (548 π.Χ.) ἐθέσπισαν πεντετηρικοὺς Γυ- μνικούς, ᾿Ιππικοὺς καὶ Μουσικοὺς ᾽Αγῶνας καὶ Ἱεροτελεστίας, τὰ «Πύθια», ἵνα δεσμοὶ φυλετικοὶ τῶν Πανελλήνιων συσφίγγονται, τοὶ δὲ «καλοὶ κἀγαθοί» ἀποβαίνουσιν. Ἐπεὶ οὖν αἴγλη Δελφῶν καὶ «Πυθίων» ἀπόγειον ἤγγισεν, Κρισσαῖοι, Φω- κεῖς καὶ Σύλλας καὶ Μαῖδοι καὶ Νέρων πολλάκις ἑκάστοτε βαναύσως ἐδήω- σαν Δελφούς καὶ φθοράς, πυρί τε καὶ σιδήρῳ ἀνεπανορθώτους ἐπήνεγκον μαρασμόν προκαλέσαντες, συνεργούσης καὶ ἐξαπλώσεως χριστιανικῆς πί- στεως, τόσον, ὥστε ἰατρός ᾿Ορειβάσιος, θεοπρόπος αὐτοκράτορος ᾿Ιουλια- νοῦ τοῦ Παραβάτου (362 μ.Χ.) ἤκουσεν ἀντὶ χρησμοῦ φοβερὸν «κύκνειον ἀ- σμα» Δελφῶν: «Εἴπατε τῷ Βασιλεῖ, χαμαί πέσε Δαίδαλος αὐλά, οὐκέτι Φοῖ- βος ἔχει καλύβην... οὐ μάντιδα δάφνην, οὐ παγάν λαλέουσαν, ἀπέσβετο καὶ λᾶλον ὕδωρ». ..}}}} Πλήν, λάµψις Χριστιανισμοῦ, ἐπιβληθέντος τῇ ὅλῃ Ἑλλάδι καὶ ὑπὸ Θεο- δοσίου Μεγάλου (394 μ.Χ.), ἠμαυρώθη ἰδίοις κρίµασι τῶν πιστῶν αὐτοῦ ἐντός ἐτῶν χιλίων καὶ πεντήκοντα, ἵνα ἀκουλουθήσῃ μµακραῖον... ἰσλαμικὸν σκό- τος καὶ αἷμα καὶ φρίκη... μέχρις ἐξιλασμοῦ καὶ ἀναστάσεως Ἑλλάδος, ὅτε θετά τέκνα αὐτῆς (Ἑλληνομαθεῖς Δυτικοῦ, ἐπικουρούμενα καὶ ὑπὸ Ἑλληνι- κῆς Πολιτείας, ἀνέσυρον ἐς φῶς ἐντὸς αἰῶνος κειμήλια Δελφικά ἐξόχου τέ- χνης καὶ σημασίας, ἐμπνευσμένος δέ ποιητής "Αγγελος Σικελιανός καὶ Εὔα γυνή αὐτοῦ κατηξίωσαν ταῦτα ἀρχαιοπρεπῶς ἐς πνευματικὸν κόσμον ἅπαν- τα, λαμπραῖς Τελεταῖς καὶ ᾽Αγῶσι (1927 καὶ 1930). Ἐμφανὴς σκεπτικισμὸς μεθ᾽ ἱκανῆς μισαλλοδοξίας ἀνέκοψαν δρᾶσιν ζεύγους Σικελιανοῦ μέχρι κα- τακτητικῆς πλημμύρας Γερμανο-[ταλῶν, καθ᾽ ἥν μοιραῖον φαρμακευτικὸν λάθος ἀπέκοψε προώρως νῆμα ζωῆς Ποιητοῦ µύστου. Μικρὰ συνέχισις Δελφικῶν ὑπὸ «καλοῦ Βασιλέως» Παύλου ἐκίνησεν ἐν- διαφέρον ξένων Πανεπιστημίων, ἀλλὰ καὶ τούτου ἐκλιπόντος τὰ πάντα ἠτό- νησαν. Ἤδη ψίθυρος Νέας Δελφικῆς ᾽Αμϕικτιονίας ἠκούσθη. Ἴδωμεν ὅθεν ἔρ- γα και ἡμέρας αυτης. Ἐγένετο ἐν ᾿Αθήναις. ἔτει [983