ΓΑΙ - Ὃ χορὸς τοῦ Ζαλόγγου Εὐθῦνες. Μήπως δὲν θάπρεπε; Μὰ εἶναι ὅλα λοιπὸν τόσο σάπια; Τόσες δεκαετίες ζωῆς «πεταμμένες στὸν βρόντο» σὰν ἕνα τσαλακώμένο βιαστικὰ κομμάτι χαρτὶ πεταγμένο στὸν κάλαθο τῶν ἀχρήστων μὲ σκέψεις, δικές μας σκέψεις, ποὺ μόνοι μας, τὸ χειρότερο, ἀπορρίψαμε; Καὶ τώρα τί κάνουμε; Ἡ δύναμη τῆς στιγμῆς, ἡ ἀπόφαση τῆς αἰωνιότητας. Γιατὶ φτάνει κάποια στιγμὴ στὴν ζωή μας, ποὺ πρέπει νὰ ἀποδείξουμε ὅτι ἔχουμε θάρρος, ψυχὴ καὶ κουράγιο. Φτάνει κάποια στιγμὴ, ποὺ βλέπουμε ὅλα ἐκεῖνα, στὰ ὁποῖα πιστέψαμε καὶ πάνω τους στηριχτήκαμε ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια, νὰ διαλύονται σὰν ἕνας κακοφτιαγμένος πύργος ἀπὸ τραπουλόχαρτα. Τὰ πιστεύω καὶ οἱ κόποι μιᾶς ζωῆς. Τὰ ὁράματα, ποὺ πάνω τους κτίζαμε τὴν ζωή μας καὶ τὸ μέλλον μας. Ἔαφνικά ὅλα μηδέν. Ὅλα χάος. Καὶ πάλι ἀπ ̓ τὴν ἀρχή. Ἔχετε τὴν δύναμη; Καὶ εἶναι σκληρό, πολλὲς φορὲς ἀπάνθρωπο: γεννᾶ στὰ μάτια σας, στὸ βλέμμα σας, ἔκδηλη αὐτὴν τὴν ὄψη τῆς ἀνησυχίας, τῆς ἀμφιβολίας, τῆς συγχύσεως, τοῦ τρόμου. Τὴν ἀντανάκλαση στὸν χῶρο τοῦ ὁρατοῦ τῶν ψυχικῶν σας παθῶν. Καὶ ἡ σκέψις σας πετάει, σὰν νὰ θέλει νὰ σπάσει τὸν χῶρο τοῦ ἐγκεφάλου, γιὰ νὰ γαντζωθεῖ ἄλλοτε ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ νοιώθει νὰ χάνει τὴν ἐπαφή, ἄλλοτε γιὰ νὰ πετάξει μακρυά του ἐλεύθερη. Ἔτσι αὐτή σας ἡ ἀνησυχία ἐκφράζεται μὲ δύο μορφὲς-ὁμάδες: Στὴν πρώτη της μορφὴ-ὁμάδα μεταβάλλεται σὲ φανατισμό, ἀπομόνωση καὶ ἐχθρότητα. Καὶ στὴν δεύτερη πάλι σὲ φανατισμὸ καὶ ὀξύτητα, ποὺ χρωματίζουν ὅμως καὶ πάλι τὶς ἀρνητικὲς ἀντιδράσεις σας, ὁδηγῶντας στὴν ἀπομόνωση καὶ τὸ μῖσος. [Καὶ λίγες φορὲς δυστυχῶς σὲ μετριοπάθεια καὶ ἐγκράτεια) Καὶ γι ̓ αὐτοὺς ποὺ ἀντιπροσωπεύουν τὴν πρώτη κατηγορία οἱ προσπάθειες ποὺ γίνονται γιὰ τὴν ἀποκάλυψη τῆς διαστρεβλώσεως καὶ τοῦ καταεξευτελισμοῦ τῶν ἱερῶν ἀρχῶν τοῦ ̓Ελληνισμοῦ θεωροῦνται ὅτι ἀνήκουν στοὺς «ἀντίχριστους», τοὺς «εἰδωλολάτρες», τοὺς «αἱρετικούς». Καὶ γιὰ τοὺς δεύτερους σὲ «δειλούς», «ἀνάξιους», «προδότες», ποὺ δὲν φτάνουν στὴ δράση, γιὰ νὰ ἐξολοθρεύσουν «διὰ πυρὸς καὶ σιδήρου» τοὺς ἐχθροὺς τοῦ ̓Ελληνισμοῦ. Ο φανατισμὸς λοιπὸν παντοῦ, στὸν κολοφῶνα τῆς δόξας του. Καὶ ὅσον ἀφορᾶ τοὺς πρώτους, παρασύρθηκαν ἀπ ̓ τὸν ἐγωισμό, ποὺ δὲν τοὺς ἄφησε τὰ βλέφαρα ἀνοικτὰ στὴν γνώση καὶ ἔκλεισε βιαστικὰ τοὺς ὁρίζοντες τῆς ἀλήθειας καὶ τοῦ λόγου, προτοῦ καλα-καλὰ ἀνοίξουν. ̓Αλλὰ οἱ δεύτεροι; ̓Εκεῖ ποὺ οἱ περισσότεροι ἀπὸ ἐσᾶς ἀνήκουν; Αὐτοὶ ποὺ πράγματι νοιάζονται, πονᾶνε γιὰ τὶς χαμένες ἰδέες, γιὰ τὸν ̓Ελληνικὸ λόγο, ποὺ ἐδῶ καὶ αἰῶνες παραμένει σὲ κωματώδη κατάσταση, μήπως ἔχουν διαλέξει καὶ βαδίζουν ἕναν λάθος δρόμο; Μήπως πιστέψατε, ὅτι ἔχουμε νὰ κάνουμε τὸν πόλεμο, ποὺ ξεκινήσαμε, μὲ ἀντιπάλους ἀχυράνθρωπους καὶ ἀνεμόμυλους; Ἢ μήπως νομίσατε, ὅτι μπορεῖ νὰ κερδηθεῖ ἕνας πόλεμος χωρὶς στρατηγικὴ καὶ συνεχεῖς ἀλλαγὲς τακτικῆς; Γιατὶ δὲν εἶναι εὔκολο νὰ ἀπομακρύνεις ἀπ ̓ τὸν ἐσώτερο ψυχικό σου κόσμο πρῶτα καὶ ὕστερα ἀπ ̓ τὸ ὑπόλοιπο κοινωνικὸ σύνολο συμπλέγματα καὶ ἰδέες, ποὺ σοῦ κληροδοτήθηκαν παρὰ τὴ θέλησή σου μέσα ἀπ ̓ τοὺς μηχανισμοὺς παραγωγῆς « ̓Ιουδαιοχριστιανοελλήνων». Δὲν εἶναι εὔκολο νὰ σβήσεις μονοκοντυλιὰ τὰ λάθη τοῦ παρελθόντος, τὸν ἐξουσιαστὴ ποὺ πολλὲς φορὲς κρύβεται καὶ μέσα σου, τὸν δογματικὸ ὑπάνθρωπο ποὺ καταβροχθίζει καθημερινὰ τὸν ἑλληνικὸ ἄναρχο καὶ δημιουργικὸ νοῦ. : Γιατὶ ποιός ἀπὸ μᾶς ἔχει τὸ κουράγιο σήμερα νὰ βγεῖ καὶ νὰ φωνάξει πὼς εἶναι Ἕλληνας; Ποιός ἀπὸ μᾶς ἔχει πλήρη Ελληνικὴ συνείδηση σήμερα καὶ γνωρίζει ὅτι μπορεῖ νὰ σηκώσει στὶς πλάτες τὸ βαρὺ φορτίο ποὺ σέρνει πίσω του αὐτὸ τὸ ὄνομα; Μήπως κάποιοι ἀπὸ σᾶς ἀποκαλοῦν καὶ θεωροῦν τὸν ἑαυτό τους ἝἛλληνα, ἐπειδὴ ἔτυχε νὰ γεννηθοῦν σ ̓ αὐτὴν ἐδῶ τὴν ἱερὴ γῆ, ποὺ μὲ τὶς πράξεις τους οἱ συμμπατριῶτες τους ἔχουν φροντίσει νὰ μετατρέψουν σὲ «κρανίου τόπο» ὑλικὸ καὶ πνευματικό, ̓Η μήπως ἐπειδὴ στὸ σπίτι τους κυμματίζει στὶς «ἐθνικὲς ἐπετείους» ἡ νεοελληνικὴ σημαία ἢ ψάλλουν τὸν ἐθνικὸ ὕμνο, ποὺ μακάρι καὶ νὰ καταλάβαιναν ποτὲ τί λέει; Γιατί, τὸ λιγότερο, αὐτὸ θὰ μποροῦσε νὰ χαρακτηριστεῖ οὐτοπιστικό, ὅταν ἔχουμε τὸ τραγικὸ καὶ ἐξευτελιστικὸ ταυτόχρονα γεγονός, Ἕλληνες στὴν φυ---