ΓΑΙ - Ὃ χορὸς τοῦ Ζαλόγγου Εὐθῦνες. Μήπως δὲν θάπρεπε; Μὰ εἶναι ὅλα λοιπὸν τόσο σάπια; Τόσες δεκαε- τίες ζωῆς «πεταμµένες στὸν βρόντο» σὰν ἕνα τσαλακώμένο βιαστικὰ κομμάτι χαρτὶ πεταγµένο στὸν κάλαθο τῶν ἀχρήστων μὲ σκέψεις, δικές µας σκέψεις, ποὺ μόνοι μας, τὸ χειρότερο, ἀπορρίψαμε; Καὶ τώρα τί κάνουµε; Ἡ δύναμη τῆς στιγμῆς, ἡ ἀπόφαση τῆς αἰωνιότητας. Γιατὶ φτάνει κάποια στιγμὴ στὴν ζωή μας, ποὺ πρέπει νὰ ἀποδείξουμε ὅτι ἔχουμε θάρρος, ψυχὴ καὶ κουράγιο. Φτάνει κάποια στιγμὴ, ποὺ βλέπουμε ὅλα ἐκεῖνα, στὰ ὁποῖα πιστέψαµε καὶ πάνω τους στηριχτήκαµε ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια, νὰ διαλύονται σὰν ἕνας κακοφτιαγµένος πύργος ἀπὸ τραπουλόχαρτα. Τὰ πιστεύω καὶ οἱ κόποι μιᾶς ζωῆς. Τὰ ὁράματα, ποὺ πάνω τους κτίζαµε τὴν ζωή µας καὶ τὸ µέλλον µας. Ἔαφνικά ὅλα μηδέν. Ὅλα χάος. Καὶ πάλι ἀπ᾿ τὴν ἀρχή. Ἔχετε τὴν δύναμη; Καὶ εἶναι σκληρό, πολλὲς φορὲς ἀπάνθρωπο: γεννᾶ στὰ μάτια σας, στὸ βλέμμα σας, ἔκδηλη αὐτὴν τὴν ὄψη τῆς ἀνησυχίας, τῆς ἀμφιβολίας, τῆς συγχύσεως, τοῦ τρόμου. Τὴν ἀντανάκλαση στὸν χῶρο τοῦ ὁρατοῦ τῶν ψυχικῶν σας παθῶν. Καὶ ἡ σκέψις σας πετάει, σὰν νὰ θέλει νὰ σπάσει τὸν χῶρο τοῦ ἐγκεφάλου, γιὰ νὰ γα- ντζωθεῖ ἄλλοτε ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ νοιώθει νὰ χάνει τὴν ἐπαφή, ἄλλοτε γιὰ νὰ πετάξει μακρυά του ἐλεύθερη. Ἔτσι αὐτή σας ἡ ἀνησυχία ἐκφράζεται μὲ δύο μορφὲς-ὁμάδες: Στὴν πρώτη της μορφὴ-ὁμάδα μεταβάλλεται σὲ φανατισμό, ἀπομόνωση καὶ ἐχθρότητα. Καὶ στὴν δεύτερη πάλι σὲ φανατισμὸ καὶ ὀξύτητα, ποὺ χρωματίζουν ὅμως καὶ πάλι τὶς ἀρνη- τικὲς ἀντιδράσεις σας, ὁδηγῶντας στὴν ἀπομόνωση καὶ τὸ μῖσος. [Καὶ λίγες φορὲς δυστυχῶς σὲ μετριοπάθεια καὶ ἐγκράτεια) Καὶ γι᾿ αὐτοὺς ποὺ ἀντιπροσωπεύουν τὴν πρώτη κατηγορία οἱ προσπάθειες ποὺ γίνονται γιὰ τὴν ἀποκάλυψη τῆς δια- στρεβλώσεως καὶ τοῦ καταεξευτελισμοῦ τῶν ἱερῶν ἀρχῶν τοῦ ᾿Ελληνισμοῦ θεωροῦ- νται ὅτι ἀνήκουν στοὺς «ἀντίχριστους», τοὺς «εἰδωλολάτρες», τοὺς «αἱρετικούς». Καὶ γιὰ τοὺς δεύτερους σὲ «δειλούς», «ἀνάξιους», «προδότες», ποὺ δὲν φτάνουν στὴ δράση, γιὰ νὰ ἐξολοθρεύσουν «διὰ πυρὸς καὶ σιδήρου» τοὺς ἐχθροὺς τοῦ ᾿Ελληνι- σμοῦ. Ο φανατισμὸς λοιπὸν παντοῦ, στὸν κολοφῶνα τῆς δόξας του. Καὶ ὅσον ἀ- φορᾶ τοὺς πρώτους, παρασύρθηκαν ἀπ᾿ τὸν ἐγωισμό, ποὺ δὲν τοὺς ἄφησε τὰ βλέ- φαρα ἀνοικτὰ στὴν γνώση καὶ ἔκλεισε βιαστικὰ τοὺς ὁρίζοντες τῆς ἀλήθειας καὶ τοῦ λόγου, προτοῦ καλα-καλὰ ἀνοίξουν. ᾿Αλλὰ οἱ δεύτεροι; ᾿Εκεῖ ποὺ οἱ περισσό- τεροι ἀπὸ ἐσᾶς ἀνήκουν; Αὐτοὶ ποὺ πράγματι νοιάζονται, πονᾶνε γιὰ τὶς χαμένες ἰδέες, γιὰ τὸν ᾿Ελληνι- κὸ λόγο, ποὺ ἐδῶ καὶ αἰῶνες παραμένει σὲ κωματώδη κατάσταση, μήπως ἔχουν διαλέξει καὶ βαδίζουν ἕναν λάθος δρόμο; Μήπως πιστέψατε, ὅτι ἔχουμε νὰ κάνουμε τὸν πόλεμο, ποὺ ξεκινήσαμε, μὲ ἀντιπάλους ἀχυράνθρωπους καὶ ἀνεμόμυλους; Ἢ μήπως νομίσατε, ὅτι μπορεῖ νὰ κερδηθεῖ ἕνας πόλεμος χωρὶς στρατηγικὴ καὶ συνε- χεῖς ἀλλαγὲς τακτικῆς; Γιατὶ δὲν εἶναι εὔκολο νὰ ἀπομακρύνεις ἀπ᾿ τὸν ἐσώτερο ψυχικό σου κόσμο πρῶτα καὶ ὕστερα ἀπ᾿ τὸ ὑπόλοιπο κοινωνικὸ σύνολο συμπλέγ- ματα καὶ ἰδέες, ποὺ σοῦ κληροδοτήθηκαν παρὰ τὴ θέλησή σου μέσα ἀπ᾿ τοὺς μη- χανισμοὺς παραγωγῆς «᾿Ιουδαιοχριστιανοελλήνων». Δὲν εἶναι εὔκολο νὰ σβήσεις μονοκοντυλιὰ τὰ λάθη τοῦ παρελθόντος, τὸν ἐξουσιαστὴ ποὺ πολλὲς φορὲς κρύβε- ται καὶ μέσα σου, τὸν δογματικὸ ὑπάνθρωπο ποὺ καταβροχθίζει καθημερινὰ τὸν ἑλληνικὸ ἄναρχο καὶ δημιουργικὸ νοῦ. : Γιατὶ ποιός ἀπὸ μᾶς ἔχει τὸ κουράγιο σήμερα νὰ βγεῖ καὶ νὰ φωνάξει πὼς εἶναι Ἕλληνας; Ποιός ἀπὸ μᾶς ἔχει πλήρη Ελληνικὴ συνείδηση σήµερα καὶ γνωρίζει ὅτι μπορεῖ νὰ σηκώσει στὶς πλάτες τὸ βαρὺ φορτίο ποὺ σέρνει πίσω του αὐτὸ τὸ ὄ- νοµα; Μήπως κάποιοι ἀπὸ σᾶς ἀποκαλοῦν καὶ θεωροῦν τὸν ἑαυτό τους ἝἛλληνα, ἐ- πειδὴ ἔτυχε νὰ γεννηθοῦν σ᾽ αὐτὴν ἐδῶ τὴν ἱερὴ γῆ, ποὺ μὲ τὶς πράξεις τους οἱ συ- μµπατριῶτες τους ἔχουν φροντίσει νὰ μετατρέψουν σὲ «κρανίου τόπο» ὑλικὸ καὶ πνευματικό, ᾿Η μήπως ἐπειδὴ στὸ σπίτι τους κυμματίζει στὶς «ἐθνικὲς ἐπετείους» ἡ νεοελληνικὴ σημαία ἢ ψάλλουν τὸν ἐθνικὸ ὕμνο, ποὺ μακάρι καὶ νὰ καταλάβαιναν ποτὲ τί λέει; Γιατί, τὸ λιγότερο, αὐτὸ θὰ μποροῦσε νὰ χαρακτηριστεῖ οὐτοπιστικό, ὅταν ἔχουμε τὸ τραγικὸ καὶ ἐξευτελιστικὸ ταυτόχρονα γεγονός, Ἕλληνες στὴν φυ- ---