ΗΚΙΝΗΡΙΡΊΡΟΝΗΛΕΩΝ, ΑΝΝΑ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, Πελασγοὶ “Ἡ μακραίωνη καὶ πείσμων προσπάθεια τῆς ἐξ-ουσίας νὰ ὑποβαθμίση τὴν πολιτιστικἡ προσφορὰ τῆς "Ἑλλάδος καὶ νὰ ἐμφανίση τοὺς Φοίνικες καὶ τοὺς ἄλλους ἀνατολικοὺς λαοὺς ὡς δημιουργοὺς τοῦ... ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ ἔχει ἀποβεῖ παντελῶς ματαία, διότι ἡ φύση καὶ ὁ χρόνος λειτουργοῦν μὲ δικαιοσύνη ὑπὲρ τῆς ἀλήθειας' κι ἐνῷ στὶς χῶρες τῶν «ἐκλεκτῶν» αὐτῶν λαῶν οὐδὲν ἀξιόλογο ἀρχαιολογικὸ ἢ ἄλλο στοιχεῖο εὑρέθη, στὸν εὐρύτερο ἑλληνικὸ χῶρο ὁσημέραι καὶ περισσότερα ἀρχαιολογικὰ εὑρήματα ἔρχονται νὰ ἐπιβεβαιώσουν τὴν παμπαλαία καὶ μόνιμη παρουσία τῶν ἐκπολιτιστῶν τῆς οἰκουμένης 'Ελλήνων. 'Η Αννα Δημητρίου, ἡ συγγραφεὺς τοῦ βιβλίου «Πελασγοὶ» (Β ́ ἔκδοσις, «Νέα Θέσις», 1990), μὲ μεγάλη ὑπομονὴ καὶ ἐπιμονὴ συνέλεξε ἕνα μεγάλον ἀριθμὸ στοιχείων, τὰ ὁποῖα ἀποδεικνύουν περίτρανα τόσο τὴν ̓ Ελληνικότητα τῶν Πελασγῶν ὅσο καὶ τὶς κοινωνικο-πολιτικὲς καὶ οἰκονομικὲς δραστηριότητές τοὺς στὸ Αἰγαῖο. Ποιοί ὅμως ἧσαν οἱ Πελασγοί; Καὶ στὴν περίπτωση αὐτὴ ἡ λογοκρατία ἔβαλε, καθὼς ἦταν φυσικό, τὸ δάκτυλό της καὶ βέβαια συσκότισε τὰ πράγματα. γιὰ πολὺ χρόνο λοιπὸν οἱ Πελασγοὶ «ἐπλασάροντο» ὡς βαρβαρικὸν ἔθνος ἢ «προ-έλληνες», ἄσχετοι πάντως ἀπ ̓ τοὺς « ̓]νδοευρωπαίους» ἽἝλληνες ποὺ κατέβηκαν τάχα ἀπ ̓ τὸ βορρᾶ... Νὰ ὅμως ποὺ τὰ πράγματα εἶναι ἐντελῶς διαφορετικά, ἀφοῦ ἡ συνέχεια τῆς πολιτιστικῆς παρουσίας τῶν "Ἑλλήνων Πελασγῶν ἀποδεικνύεται ἀδιάλειπτος. Σύμφωνα, λοιπόν, μὲ τὴν « ̓Ωγυγία» ὃ Πελασγὸς εἶναι υἱὸς τοῦ Φορωνέως καὶ τῆς νύμφης Λαοδίκης, ποὺ βασίλευσαν στὸ "Αργος πρὸ τοῦ κατακλυσμοῦ τοῦ Δευκαλίωνος, γι ̓ αὐτὸ καὶ τὸ "Αργος ἐλέγετο παλαιὰ Φορωνικὸν Αργος. ̓Αδελφός, μεγαλύτερος, τοῦ Πελασγοῦ ἦταν ὁ ἴΑπις, πού ̓γινε βασιλεὺς ὅλης τῆς Πελοποννήσου, ἡ ὁποία ἀπ ̓ τὸ ὄνομά του ἐλέγετο ̓Απία μέχρι καὶ τὰ χρόνια τῶν ̓Ατρειδῶν. 'Ο Πελασγός, σύμφωνα μὲ τὴν τότε συνήθεια, ἔφυγε στὴ Θεσσαλία, ὅπου βασίλευσε, γι ̓ αὐτὸ καὶ ἡ χώρα αὐτὴ μέχρι καὶ τοὺς ἱστορικοὺς χρόνους ἀκόμη ἐλέ- Ἢ ἐναρμόνιση πρὸς τὸν Συμπαντικὸ Νόμο ἡ οὐσία τοῦ ἀρχαίου ̓“Ελληνικοῦ Πνεύματος Τὸ ̓Ελληνικὸ Πνεῦμα εἶναι τὸ πνεῦμα τοῦ μέτρου, τῆς ἁρμονίας, τοῦ «χρυσοῦ ἀριθμοῦ». [Στὰ μαθηματικά, ἂν χωρίσουμε ἕνα εὐθύγραμμο τμῆμα σὲ δύο μέρη μὲ σχέση χρυσῆς τομῆς, τότε «χρυσὸς ἀριθμὸς Φ» ὁρίζεται τὸ ἀποτέλεσμα τῆς ἰσότητος τῶν λόγων τοῦ μεγαλυτέρου τμήματος πρὸς τὸ μικρότερο καὶ τοῦ συνόλου πρὸς τὸ μεγαλύτερο. Πιὸ διευκρινιστικά: ἐὰν χωρίσουμε ἕνα εὐθύγραμμο τμῆμα ΑΒ -- ἢ ἕνα ἄγαλμα, ἕναν κίονα κ.λπ. -σὲ δύο τμήματα ΑΓ καὶ ΓΒ (ὅπου ΑΓ.»ΓΒ)͵, ἡ σχέση τους θὰ εἶναι σχέση χρυσῆς τομῆς (δηλ. θὰ «ἐκπέμπεται» ἁρμονία καὶ ὀμορφιά), ἂν ὑπάρχει «κρυπτόμενος» ὁ χρυσὸς ἀριθμὸς Φ, ἂν δηλαδὴ ἰσχύει ΑΒ ΑΓ -- --- -- ΞΦΞ Ιό.. ΑΓ ΓΒ