ΔΑΥΛΟΣ/Ι38. Ἰούνιος 1993 8011 ἦσαν οἱ Ἰουδαῖοι, οἵτινες ὡς ὑποκινηταὶ τῶν ἐπεισοδίων συνέθαλον εἰς τὴν παρόἘννσιν τῶν διαφορῶν μεταξὺ χριστιανῶν καὶ ἐθνικῶν, ἰδίως τοῦ Κυρίλλου καὶ τοῦ Ὀρέστου καὶ ἐπὶ τῶν ὁποίων, ὡς φαίνεται, ἐθεμελίωσαν τὴν πρόκλησιν τῶν ταραχῶν. Ἡ παρόξυνσις δὲ αὕτη ἠγέρθη ἔτι περισσότερον διασπαρεῖσα ἐν μέσω τῶν στενοκεφάλων, νεοφωτίστων τῆς χριστιανικῆς πίστεως μοναχῶν. ΓΑρα ἡ ἀπόδοσις τοῦ φόνου τῆς Ὑπατίας εἰς τοὺς ἐξηγριωμένους χριστιανοὺς θὰ ἠμποροῦσε νὰ χαρακτηρισθῆ ὡς μὴ ὁλοκληρωτικῶς ὀρθή. Τὸ ζήτημα ἔχει καὶ ἄλλην πλευράν, ἥτις παρατίθεται ἀνωτέρω, διὰ νὰ ἐξαγάγη ὁ κάθε ἀναγνώστης ἰδικά του συμπεράσματα, διὰ τὸ ποιὸς τελικῶς εἶναι ὁ κατ ̓ οὐσίαν ὑπαίτιος τῆς ὄντως σημαντικῆς ταύτης ἀπωλείας. Μετὰ τιμῆς Γεώργιος Ξιάρχος Γυμναστὴς Φωτίου Κορυτσᾶς 135. Πειραιεὺς Ἑλληνικὴ ὑπογεννητικότης καὶ μοναχισμὸς (γ) Κύριε Λάμπρου, Δικαιοῦμαι, νομίζω, ν ̓ ἀπαντήσω στὸν ἀρχιμανδρίτη κ. Τῖτο Χορτᾶτο, ὁ ὁποῖος στὸ τεῦχος 136 τοῦ «Δαυλοῦ» ἄσκησε κριτικὴ στὴν ἐπιστολή μου τοῦ τεύχους 134 τοῦ περιοδικοῦ σας. ̓Ανήκω σὲ μιὰ γενιὰ --εἶμαι 27 ἐτῶν---, ἡ ὁποία, χορτασμένη ἀπὸ τὸ ψέμα καὶ μὴ θέλοντας νὰ ζήσει ἀλλο μέσα στὴν παραπληροφόρηση, τὸν σκοταδισμὸ καὶ τὴν ἀμάθεια, ἀναζητᾶ τὶς φλόγες τῶν προγόνων μας καὶ προσπαθεῖ νὰ τοὺς ἀναστήσει φουντώνοντας τὴν διαμαρτυρία της κατὰ ἐχείνων ποὺ κρύθονται πίσω ἀπὸ τοὺς ψευδοπυροστεγεῖς φράχτες τοῦ κοινωνικοῦ κατεστημένου. Αὐτὴν τὴν ἀναζήτησή μας δὲν μποροῦμε νὰ τὴν σταματήσουμε μέσα σὲ θρησχευτικὰ ἢ δογματικὰ πλαίσια: τὸ «πίστευε καὶ μὴ ἐρεύνα» ἔχει σταματήσει πρὸ πολλοῦ νὰ γίνεται ἀποδεκτό. Μὲ κατηγορεῖ ὁ κ. Χορτᾶτος, ὅτι σκοπός μου «...εἶναι ἡ ἐπίθεσις κατὰ τοῦ ̓Ορθοδόξου Μοναχισμοῦ καὶ ὄχι ἡ ὑπογεννητικότης τοῦ Γένους μας». ̓Ερωτῶ: οἱ νέες μοναχὲς καὶ οἱ νέοι μοναχοὶ μποροῦν νὰ τεκνοποιήσουν κάτω ἀπὸ τὶς ὑφιστάμενες συνθῆχες, ναὶ ἢ ὄχι; "Αλλωστε στὴν ἐπιστολή μου ἔκρινα μία ἀπὸ τὶς παραμέτρους τοῦ προθλήματος τῆς ὑπογεννήτικότητας καὶ ὄχι τὸ πρόόλημα, διότι ἡ ἐπέκτασή του οὔτε στὴν ἐπιστολὴ τὴν δική μου οὔτε στὴν ἐπιστολή τοῦ ἀρχιμανδρίτη μπορεῖ νὰ ἔσω- Χλειστεῖ. .Η δεύτερη ἐρώτηση ποὺ θὰ ἤθελα νὰ μᾶς ἀπασχολήσει εἶναι: Γιὰ ποῖον λόγο οἱ ἀνώτεροι καὶ ἀνώτατοι χληρικοὶ εἶναι ἄτεχνοι; Μᾶς λέει ὁ χ. Χορτᾶτος, ὅτι «ὑπάρχει ὑπογεννητικότης λόγω τῆς διαφθορᾶς τῶν ἠθῶν» καὶ λόγω «τῆς πτώσεως καὶ ἐκμὴ δενίσεως τῶν ἀξιῶν, ποὺ ἐκφράξονται εἰς τὴν οἰκογένειαν καὶ ἀπ’ αὐτήν». Συμφωνῶ ἀπόλυτα. Καὶ ἐρωτῶ γι’ ἀκόμη μία φορά: Ποιὸ εἶναι τὸ παράδειγμα ποὺ δίνει ἡ ̓Ορθόδοξη Ἐκκλησία; Μὰ ἂς γίνω πιὸ συγκεκριμένος: « ̓Επεδλήθη ...ὑλοφροσύνη», σωστά. «Ὁ ἔχων δύο χιτῶνες νὰ δίδη τὸν ἕνα». Μὰ ἂν ἐγὼ ζητήσω νὰ μοῦ δοθεῖ ἡ μία ἀπὸ τὶς «μερσεντὲς» τὶς ὁποῖες χρησιμοποιεῖ ὁ ̓Αρχιεπίσκοπος ̓Αθηνῶν καὶ Πάσης Ἑλλάδος, δὲν πρόκειται νὰ τὴν ἀποκτήσω. Τί μπορεῖ νὰ σημαίνει «κακῶς νοούμενη αὐτάρκεια καὶ ἱκανοποίηση ἐπιθυμιῶν καὶ ὀρέξεων», ὅταν ὅλοι συζητοῦν γιὰ τὴν μυθώδη περιουσία τῆς Ἐκκλησίας, τὴν στιγμὴ ποὺ τὸ κράτος μας οἰκονομικὰ περνᾶ δύσκολες στιγμές; Ὅσο γιὰ τὴν μεγάλη Ἰδέα τοῦ Γένους μας, παραπέμπω στὰ λόγια τοῦ Γ. Σχολάριου: «...οἱ γονεῖς μου εἶναι Ἓλληνες, μὰ ἐγὼ πῶς νὰ ὑποστηρίξω ὅτι εἶμαι "Ελληνας, τὴν στιγμὴ ποὺ οἱ Ελληνες ἦταν εἰδωΛλολάτρες...» (Ε. Γιαννόπουλος, ἐκδόσεις ΕΥΡΩΤΑΣ, «Άγια Ρεμάλια»). Θὰ παραπέμψω στοὺς διωγμοὺς καὶ σφαγὲς τῶν