ΔΑΥΛΟΣ/Ι38. Ἰούνιος 1993 8011 ἦσαν οἱ Ἰουδαῖοι, οἵτινες ὡς ὑποκινηταὶ τῶν ἐπεισοδίων συνέθαλον εἰς τὴν παρό- Ἐννσιν τῶν διαφορῶν μεταξὺ χριστιανῶν καὶ ἐθνικῶν, ἰδίως τοῦ Κυρίλλου καὶ τοῦ Ὀρέστου καὶ ἐπὶ τῶν ὁποίων, ὡς φαίνεται, ἐθεμελίωσαν τὴν πρόκλησιν τῶν ταραχῶν. Ἡ παρόξυνσις δὲ αὕτη ἠγέρθη ἔτι περισ- σότερον διασπαρεῖσα ἐν μέσω τῶν στενο- κεφάλων, νεοφωτίστων τῆς χριστιανικῆς πίστεως μοναχῶν. ΓΑρα ἡ ἀπόδοσις τοῦ φό- νου τῆς Ὑπατίας εἰς τοὺς ἐξηγριωμένους χριστιανοὺς θὰ ἠμποροῦσε νὰ χαρακτηρι- σθῆ ὡς μὴ ὁλοκληρωτικῶς ὀρθή. Τὸ ζήτη- μα ἔχει καὶ ἄλλην πλευράν, ἥτις παρατίθε- ται ἀνωτέρω, διὰ νὰ ἐξαγάγη ὁ κάθε ἀνα- γνώστης ἰδικά του συμπεράσματα, διὰ τὸ ποιὸς τελικῶς εἶναι ὁ κατ᾽ οὐσίαν ὑπαίτιος τῆς ὄντως σημαντικῆς ταύτης ἀπωλείας. Μετὰ τιμῆς Γεώργιος Ξιάρχος Γυμναστὴς Φωτίου Κορυτσᾶς 135. Πειραιεὺς Ἑλληνικὴ ὑπογεννητικότης καὶ μοναχισμὸς (γ) Κύριε Λάμπρου, Δικαιοῦμαι, νομίζω, ν᾿ ἀπαντήσω στὸν ἀρχιμανδρίτη κ. Τῖτο Χορτᾶτο, ὁ ὁποῖος στὸ τεῦχος 136 τοῦ «Δαυλοῦ» ἄσκησε κρι- τικὴ στὴν ἐπιστολή µου τοῦ τεύχους 134 τοῦ περιοδικοῦ σας. ᾿Ανήκω σὲ μιὰ γενιὰ --εἶμαι 27 ἐτῶν---, ἡ ὁποία, χορτασµένη ἀπὸ τὸ ψέμα καὶ μὴ θέ- λοντας νὰ ζήσει ἀλλο µέσα στὴν παραπλη- ροφόρηση, τὸν σκοταδισμὸ καὶ τὴν ἀμά- θεια, ἀναζητᾶ τὶς φλόγες τῶν προγόνων μας καὶ προσπαθεῖ νὰ τοὺς ἀναστήσει φου- ντώνοντας τὴν διαμαρτυρία της κατὰ ἐχεί- νων ποὺ κρύθονται πίσω ἀπὸ τοὺς ψευδο- πυροστεγεῖς φράχτες τοῦ κοινωνικοῦ κα- τεστηµένου. Αὐτὴν τὴν ἀναζήτησή µας δὲν μποροῦμε νὰ τὴν σταματήσουμε µέσα σὲ θρησχευτικὰ ἢ δογματικὰ πλαίσια: τὸ «πί- στευε καὶ μὴ ἐρεύνα» ἔχει σταματήσει πρὸ πολλοῦ νὰ γίνεται ἀποδεκτό. Μὲ κατηγορεῖ ὁ κ. Χορτᾶτος, ὅτι σκοπός μου «...εἶναι ἡ ἐπίθεσις κατὰ τοῦ ᾿Ορθοδό- ξου Μοναχισμοῦ καὶ ὄχι ἡ ὑπογεννητικό- της τοῦ Γένους μας». ᾽Ερωτῶ: οἱ νέες μο- ναχὲς καὶ οἱ νέοι μοναχοὶ μποροῦν νὰ τε- κνοποιήσουν κάτω ἀπὸ τὶς ὑφιστάμενες συνθῆχες, ναὶ ἢ ὄχι; "Αλλωστε στὴν ἐπι- στολή µου ἔκρινα µία ἀπὸ τὶς παραμέτρους τοῦ προθλήµατος τῆς ὑπογεννήτικότητας καὶ ὄχι τὸ πρόόληµα, διότι ἡ ἐπέκτασή του οὔτε στὴν ἐπιστολὴ τὴν δική µου οὔτε στὴν ἐπιστολή τοῦ ἀρχιμανδρίτη μπορεῖ νὰ ἔσω- Χλειστεῖ. .Η δεύτερη ἐρώτηση ποὺ θὰ ἤθε- λα νὰ μᾶς ἀπασχολήσει εἶναι: Γιὰ ποῖον λό- γο οἱ ἀνώτεροι καὶ ἀνώτατοι χληρικοὶ εἶναι ἄτεχνοι; Μᾶς λέει ὁ χ. Χορτᾶτος, ὅτι «ὑπάρχει ὑπογεννητικότης λόγω τῆς διαφθορᾶς τῶν ἠθῶν» καὶ λόγω «τῆς πτώσεως καὶ ἐκμὴ δε- νίσεως τῶν ἀξιῶν, ποὺ ἐκφράξονται εἰς τὴν οἰκογένειαν καὶ ἀπ’ αὐτήν». Συμφωνῶ ἀπό- λυτα. Καὶ ἐρωτῶ γι’ ἀκόμη µία φορά: Ποιὸ εἶναι τὸ παράδειγµα ποὺ δίνει ἡ ᾿Ορθόδο- ξη Ἐκκλησία; Μὰ ἂς γίνω πιὸ συγκεκριμέ- νος: «᾿Επεδλήθη ...ὑλοφροσύνη», σωστά. «Ὁ ἔχων δύο χιτῶνες νὰ δίδη τὸν ἕνα». Μὰ ἂν ἐγὼ ζητήσω νὰ μοῦ δοθεῖ ἡ μία ἀπὸ τὶς «μερσεντὲς» τὶς ὁποῖες χρησιμοποιεῖ ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος ᾿Αθηνῶν καὶ Πάσης Ἑλλά- δος, δὲν πρόκειται νὰ τὴν ἀποκτήσω. Τί μπορεῖ νὰ σημαίνει «κακῶς νοούμενη αὐτάρκεια καὶ ἱκανοποίηση ἐπιθυμιῶν καὶ ὀρέξεων», ὅταν ὅλοι συζητοῦν γιὰ τὴν μυ- θώδη περιουσία τῆς Ἐκκλησίας, τὴν στιγ- μὴ ποὺ τὸ κράτος μας οἰκονομικὰ περνᾶ δύ- σκολες στιγμές; Ὅσο γιὰ τὴν μεγάλη Ἰδέα τοῦ Γένους μας, παραπέμπω στὰ λόγια τοῦ Γ. Σχολά- ριου: «...οἱ γονεῖς μου εἶναι Ἓλληνες, μὰ ἐγὼ πῶς νὰ ὑποστηρίξω ὅτι εἶμαι "Ελλη- νας, τὴν στιγμὴ ποὺ οἱ Ελληνες ἦταν εἰδω- Λλολάτρες...» (Ε. Γιαννόπουλος, ἐκδόσεις ΕΥΡΩΤΑΣ, «Άγια Ρεμάλια»). Θὰ παρα- πέμψω στοὺς διωγμοὺς καὶ σφαγὲς τῶν