ΠΠΙΟΚΡΑΤΗΣ ΤΙ. ΔΑΚΟΓΛΟΥ Ἢ τέλεια ἀπόδειξη τῆς μαθημματικότητας τῆς Ἑλληνικῆς ἐδόθη ἀπὸ τὸν Πυθαγόρα Ἢ ἀρχαία Ἑλληνική γλῶσσα ἐκτὸς ἀπὸ τὴν οἰκουμενικότητά τῆς ἐνέχει ἐπίσῆς καὶ τρεῖς ἰδιαιτερότητες ἀπολύτως ἐπιστημονικὰ θεμελιούμενες. Ἢ πρώτη ἰδιαιτερότης ἀποκαλύπτεται καὶ ἐπαληθεύεται ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Πυθαγόρα τόσο θεωρητικὰ στὴ γενική της μορφὴ ὅσο καὶ πρακτικὰ μὲ πολλὲς χαρακτηριστικὲς ἐφαρμογὲς καὶ ἀφορᾶ τὴν εὑρισκόμενη σὲ ὑπολανθάνουσα κατάσταση ἀντίληψι, ὅτι ἡ ἀρχαία Ἑλληνικὴ γλῶσσα εἶναι συγχρόνως καὶ γλῶσσα μαθηματική. Ἡ Πυθαγόρεια θεωρητικὴ γενικὴ ἀπόδειξις τῆς ἄνω ἀλήθειας περιέχεται μέσα στὴν ἴδια ἔννοια τοῦ Πυθαγορείου ἀριθμοῦ, πρᾶγμα ποὺ ἐθελοτυφλοῦντες δὲν θέλαμε μέχρι σήμερα νὰ ἀντιληφθοῦμε. Ἡ πρακτική ἐφαρμογὴ τῆς ἀλήθειας τῆς μαθηματικότητος τῶν λέξεων τῆς ἀρχαίας Ἑλληνικῆς γλώσσης ἐμφανίζεται μὲ πολὺ ἔντονο. χαραχτηριστικὸ καὶ ἀποκαλυπτικὸ τρόπο μέσα στὸν πραγματικὸ συμδολισμὸ τῆς Πυθαγορείου τετρακτύος. Πρὶν ὅμως ἀναπτύξουμε λεπτομερῶς τὶς ἄνω Πυθαγόρειες ἀλήθειες, εἶναι ἀνάγκη νὰ προταχθῆ τὸ τί ἀκριθῶς ἐννοοῦμε λέγοντες ὅτι ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα εἶναι μαθηματικὴ καὶ τί, σχετικὰ μὲ τὸ ζήτημα αὐτὸ ἀπὸ ἱστορικῆς καὶ ἐνημερωτικῆς πλευρᾶς. ὑπάρχει μέχρι σήμερα ἀπὸ ἄλλους ἐρευνητάς. συγγραφεῖς κ.λπ. Ὅταν λέμε, ὅτι ἡ Ελληνικὴ γλῶσσα εἶναι μαθηματική, ἐννοοῦμε, ὅτι μὲ τὶς ἴδιες τὶς λέξεις τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γλώσσης δυνάμεθα νὰ ἐκτελέσουμε καὶ ἐπαληθεύσουμε ὅλες ἀνεξαιρέτως τὶς ἀριθμητικὲς πράξεις καὶ σχέσεις τῆς μαθηματικῆς ἀναλύσεως, ὅπως ἀκριθῶς τὶς ἐκτελοῦν ἢ ἐπαληθεύουν οἱ κοινοὶ ἀριθμοί. τοὐτέστιν δυνάμεθα μὲ τὴν χρησιμοποίησι τῶν Ἑλληνικῶν λέξεων ἀντὶ τῶν ἀριθμῶν νὰ ἐκτελέσουμε προσθέσεις. ἀφαιρέσεις. πολλαπλασιασμούς. διαιρέσεις, ἀναλογίες. δυνάμεις. ῥίζες. προόδους. σειρές. ἀχολουθίες, συνδυασμοὺς ἢ νὰ ἐπαληθεύσουμε διάφορες σχέσεις. ἰσότητες. ἀνισότητες, ἐξισώσεις καὶ ὅ,τι ἄλλο μποροῦν νὰ ἐκτελέσουν οἱ κοινοὶ ἀριθμοί. ̓Απὸ ἱστορικῆς πλευρᾶς ἡ παράδοσις ἀναφέρει. ὅτι ἀπὸ τοὺς ἀρχαιοτάτους χρόνους ἐπικρατοῦσε ἡ ἀντίληψις. ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ γλῶσσα ἦτο συγχρόνως καὶ μαθηματική, γι ̓ αὐτὸ ἐχαρακτηρίἵετο καὶ ὡς «γλῶσσα τῶν θεῶν» (Κικέρων). εἰς δὲ τοὺς προσφάτους χρόνους ἔχουν παρουσιασθῆ στὴν θιθλιογραφία πολλὲς σχετικὲς μελέτες, ποὺ κάθε μία προσπαθεῖ μὲ τὸν τρόπο της νὰ ἀποδείξη τὴν ἀλήθεια τοῦ ζητήματος. Ἔτσι ὁ ἐρευνητὴς Θ. Μανιᾶς στὸ διόλίο του «Τὰ ἄγνωστα μεγαλουργήματα τῶν ἀρχαίων “Ελλήνων» παρουσιάζει ἕνα ἀρκετά μεγάλο πλῆθος σχετικῶν παραδειγμάτων πρὸς ἐπιθεθαίωσιν τῆς μαθηματικότητος τῶν Ἑλληνικῶν λέξεων. ̓Επίσης ὁ Μανιᾶς εἶχε προθῆ καὶ σὲ πολλὲς σχετικὲς δημόσιες ἀνακοινώσεις καὶ πολλὲς καὶ διάφορες δημοσιεύσεις σχετικῶν ἄρθρων, ποὺ ὅλα ἀπέόλεπαν σὺν τοῖς ἀλλοις στὸ νὰ πεισθοῦν οἱ ἁρμόδιοι γλωσσολόγοι. ὅτι πράγματι οἱ λέξεις τῆς ἀρχαίας Ἕλληνικῆς γλώσσης εἶναι συγχρόνως καὶ μαθηματικές. Ὃ μέγας ἕλλην μαθηματικὸς