Ἢ ἱστορικὴ «τομὴ» ποὺ τὰ λέει ὅλα Ὅ,τι εἶναι σήμερα παγκοσμίως ̓Ελληνικὸ (δηλαδὴ ἡ Ἔρευνα, ἡ ̓Επιστήμη, ἡ Λογική, ἡ Φιλοσοφία, ἡ Φιλολογία, τὸ Θέατρο, ὁ ̓ Αθλητισμός, ἡ Δημοκρατία -- καὶ ἡ Πολιτικὴ γενικῶς -, ἡ Στρατηγική, ἡ ̓ ̓Απόδειξη, ὁ "Ελεγχος, ὁ Διάλογος, ἡ Θεωρία, ἡ χωρὶς ἐξουσιαστικὴ ἢ οἰκονομιστικὴ σχοπιμότητα ἀδογμάτιστη Θεώρηση τῆς Ζωῆς καὶ τοῦ Κόσμου, μὲ μιὰ λέξη ὁ /4όγος ἢ στὴν πράξη ὁλόκληρος ὁ σημερινὸς Παγκόσμιος Πολιτισμὸς) κατεκτήθη ἀπὸ τὸν 'Ελληνισμὸ καὶ χαρίσθηκε στὴν Ανθρωπότητα ὡς πανάκρι6ο δῶρο χωρὶς ἀνταπόδοση μέχρι τὸ 300 μ.Χ. περίπου μὲ τελευταίους " Ελληνες δημιουργοὺς παγκόσμιου ἔργου τοὺς μεγάλους ἐπιστήμονες, μαθηματικούς, τεχνολόγους, ἰατρούς, ἀστρονόμους καὶ φιλολόγους-γραμματικοὺς τῆς. ὄψιμης ̓Αλεξανδρινῆς Περιόδου. Μετὰ τὴν ἀποφράδα αὐτὴ χρονολογία, κατὰ προσέγγισιν καὶ σχηματικῶς δεδαίως λαμδανόμενη, ὁ Ελληνισμὸς δὲν ἔχει νὰ ἐπιδείξη τίποτε ἀπολύτως, ποὺ νὰ προσέλαδε παγκόσμια ἀξία καὶ διάσταση καὶ νὰ ἀποτελῆ σήμερα ζωντανὸ στοιχεῖο τοῦ Παγκόσμιου Πολιτισμοῦ. Τουτέστιν: ὁ Πρὸ τοῦ 300 μιΧ.: Ἑλληνισμὸς - τὸ 10026 τοῦ Παγκόσμιου Πολιτισμοῦ. ο Μετὰ τὸ 300 μ.Χ.: ̓Ελληνισμὸς Ξ τὸ 026 τοῦ Παγκόσμιου Πολιτισμοῦ. Ἢ διαφορὰ τῆς δημιουργικῆς δυνάμεως μεταξὺ τῆς πρώτης περιόδου καὶ τῆς δεύτερης εἶναι τόσο ἀδυσσαλέα καὶ χαώδης, ὦὥστε νὰ καταντᾶ ἀπίστευτη: Πῶς εἶναι δυνατὸν ἡ ἱστορικὴ «παραγωγὴ» τοῦ Ελληνισμοῦ ἕως κάποια χρονικὴ στιγμὴ νὰ ἰσοδυναμῆ μὲ τὸ ἅπαντον τῆς ἐποποιΐας τῆς ̓Ανθρωπότητος γιὰ τὸν ἐξανθρωπισμό τῆς καὶ ἀπὸ τὴν στιγμὴ αὐτὴ καὶ ὕστερα ἡ συμμετοχὴ τοῦ ἴδιου αὐτοῦ ̓Ελληνισμοῦ νὰ ἀντιπροσωπεύη τὸ ἀπόλυτο τίποτε στὴν πανανθρώπινη ἀνοδικὴ πορεία μέσα στὸ Χρόνο; “Οσο κραυγαλέα σίγουρη καὶ ἀντιληπτὴ εἶναι ἡ «τομή», τόσο κραυγαλέα σίγουρη καὶ χειροπιαστὴ εἶναι ἡ αἰτία της. Μόνον συνωμότες ἐχθροὶ τοῦ Πολιτισμοῦ, μόνον ἐρεδομανεῖς δὲν μποροῦν νὰ τὴν συλλάδουν ἢ νὰ τὴν ὁμολογήσουν. ἀνάλυση τῆς αἰτίας αὐτῆς πλεονάζει στὶς στῆλες τοῦ Περιοδικοῦ αὐτοῦ. ̓Απλῶς ἐδῶ θὰ ἐπισημανθῆ (σ ̓ ὅσους ἁγνοὺς καὶ ἀγαθοὺς καὶ ἔλλογους ἀνθρώπους - Έλληνες καὶ μὴ -- ἔχουν συλλάδει τὴν τραγωδία τοῦ καιροῦ μας καὶ θλέπουν τὴν παγκόσμια δυστυχία, τὸ θανάσιμο ἀδιέξοδο τῆς ̓Ανθρωπότητος καὶ τὴν παράφρονα πορεία της πρὸς τὴν ἐξαφάνιση τοῦ εἴδους μας ἀπὸ προσώπου Γῆς), ὅτι ἡ ὡς ἄνω «τομὴ» δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ εἶναι ὁ μοναδικὸς δείκτης στὸν προόληματισμό τους γιὰ τὸ γίγνεσθαι καὶ τὸ δέον γενέσθαι. Εἶναι τὸ συγκλονιστικώτερο ἀλλὰ καὶ τὸ δημιουργικώτερο δίδαγμα γιὰ ὅσους θέλουν νὰ διαθέτουν στοιχειώδη αἴσθηση τῆς ἱστορίας. 4.4.