Ἢ ἱστορικὴ «τομὴ» ποὺ τὰ λέει ὅλα Ὅ,τι εἶναι σήµερα παγκοσμίως ᾿Ελληνικὸ (δηλαδὴ ἡ Ἔρευνα, ἡ ᾿Επιστή- µη, ἡ Λογική, ἡ Φιλοσοφία, ἡ Φιλολογία, τὸ Θέατρο, ὁ᾽ Αθλητισμός, ἡ Δη- µοκρατία -- καὶ ἡ Πολιτικὴ γενικῶς -, ἡ Στρατηγική, ἡ ᾽᾿Απόδειξη, ὁ "Ελεγ- χος, ὁ Διάλογος, ἡ Θεωρία, ἡ χωρὶς ἐξουσιαστικὴ ἢ οἰκονομιστικὴ σχοπι- µότητα ἀδογμάτιστη Θεώρηση τῆς Ζωῆς καὶ τοῦ Κόσμου, μὲ μιὰ λέξη ὁ /4ό- γος ἢ στὴν πράξη ὁλόκληρος ὁ σημερινὸς Παγκόσμιος Πολιτισμὸς) κατε- κτήθη ἀπὸ τὸν 'Ελληνισμὸ καὶ χαρίσθηκε στὴν Ανθρωπότητα ὡς πανάκρι- 6ο δῶρο χωρὶς ἀνταπόδοση µέχρι τὸ 300 μ.Χ. περίπου μὲ τελευταίους " Ελλη- νες δημιουργοὺς παγκόσμιου ἔργου τοὺς μεγάλους ἐπιστήμονες, μαθηματι- κούς, τεχνολόγους, ἰατρούς, ἀστρονόμους καὶ φιλολόγους-γραμματικοὺς τῆς. ὄψιμης ᾿Αλεξανδρινῆς Περιόδου. Μετὰ τὴν ἀποφράδα αὐτὴ χρονολογία, κατὰ προσέγγισιν καὶ σχηματικῶς δεδαίως λαμδανόμενη, ὁ Ελληνισμὸς δὲν ἔχει νὰ ἐπιδείξη τίποτε ἀπολύτως, ποὺ νὰ προσέλαδε παγκόσμια ἀξία καὶ διάσταση καὶ νὰ ἀποτελῆ σήμερα ζωντανὸ στοιχεῖο τοῦ Παγκόσμιου Πολι- τισμοῦ. Τουτέστιν: ὁ Πρὸ τοῦ 300 μιΧ.: Ἑλληνισμὸς - τὸ 10026 τοῦ Παγκόσμιου Πολιτισμοῦ. ο Μετὰ τὸ 300 μ.Χ.: ᾿Ελληνισμὸς Ξ τὸ 026 τοῦ Παγκόσμιου Πολιτισμοῦ. Ἢ διαφορὰ τῆς δημιουργικῆς δυνάμεως μεταξὺ τῆς πρώτης περιόδου καὶ τῆς δεύτερης εἶναι τόσο ἀδυσσαλέα καὶ χαώδης, ὦ ὥστε νὰ καταντᾶ ἀπίστευ- τη: Πῶς εἶναι δυνατὸν ἡ ἱστορικὴ «παραγωγὴ» τοῦ Ελληνισμοῦ ἕως κάποια χρονικὴ στιγμὴ νὰ ἰσοδυναμῆ μὲ τὸ ἅπαντον τῆς ἐποποιΐας τῆς ᾿Ανθρωπό- τητος γιὰ τὸν ἐξανθρωπισμό τῆς καὶ ἀπὸ τὴν στιγμὴ αὐτὴ καὶ ὕστερα ἡ συμ- μετοχὴ τοῦ ἴδιου αὐτοῦ ᾿Ελληνισμοῦ νὰ ἀντιπροσωπεύη τὸ ἀπόλυτο τίποτε στὴν πανανθρώπινη ἀνοδικὴ πορεία μέσα στὸ Χρόνο; “Οσο κραυγαλέα σίγουρη καὶ ἀντιληπτὴ εἶναι ἡ «τομή», τόσο κραυγαλέα σίγουρη καὶ χειροπιαστὴ εἶναι ἡ αἰτία της. Μόνον συνωμότες ἐχθροὶ τοῦ Πο- λιτισμοῦ, μόνον ἐρεδομανεῖς δὲν μποροῦν νὰ τὴν συλλάδουν ἢ νὰ τὴν ὁμο- λογήσουν. ἀνάλυση τῆς αἰτίας αὐτῆς πλεονάζει στὶς στῆλες τοῦ Περιοδι- κοῦ αὐτοῦ. ᾿Απλῶς ἐδῶ θὰ ἐπισημανθῆ (σ᾽ ὅσους ἁγνοὺς καὶ ἀγαθοὺς καὶ ἔλλογους ἀνθρώπους - Έλληνες καὶ μὴ -- ἔχουν συλλάδει τὴν τραγωδία τοῦ καιροῦ μας καὶ θλέπουν τὴν παγκόσμια δυστυχία, τὸ θανάσιμο ἀδιέξοδο τῆς ᾿Ανθρωπότητος καὶ τὴν παράφρονα πορεία της πρὸς τὴν ἐξαφάνιση τοῦ εἴδους µας ἀπὸ προσώπου Γῆς), ὅτι ἡ ὡς ἄνω «τομὴ» δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ εἶναι ὁ μοναδικὸς δείκτης στὸν προόληματισμό τους γιὰ τὸ γίγνεσθαι καὶ τὸ δέον γενέσθαι. Εἶναι τὸ συγκλονιστικώτερο ἀλλὰ καὶ τὸ δημιουργικώτερο δίδαγμα γιὰ ὅσους θέλουν νὰ διαθέτουν στοιχειώδη αἴσθηση τῆς ἱστορίας. 4.4.