»--ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ο Ποιός θ ̓ ἀφαιρέση τὸν θρόχο ἀπὸ τὸν λαιμὸ τῆς Ἑλλάδος; ̓Αγαπητὲ κ. Λάμπρου, Ἤ ἔθνος ἢ πολυεθνισμός. "Οχι ὑποκρισίες. Ἢ ἡ ἑλληνικὴ σημαία ἢ ἡ σημαία τῆς ΕΟΚ - ὄχι ὅμως καί τά δυό. Δὲν γίνεται. Εἶναι (ἐκτὸς ἀπὸ ἠθικῶς σαθρὸ καὶ λογικῶς ἀντιφατικὸ) καὶ ὀντολογικῶς ἀδύνατο. Σήμερα τὸ Ἔθνος ἔχει κατακτηθεῖ οἰκονομικά, πολιτικά, ἀξιολογικά, κοινωνικά, συνολικά... Δὲν ὑπάρχει. Ἢ ὕπαρξή του εἶν ̓ ὅλως πλασματική, «λεγκαλιστικῆς τάξεως» -- μέχρις ὅτου καὶ αὐτὴ ἀπορροφηθεῖ στὶς «Ἠνωμένες Πολιτεῖες τῆς Εὐρώπη» (γιατί ὄχι τῆς ̓Αμερικῆς ὡς 510 δίαί6’ καλύτερη «κάλυψη», ἀρτιότερο πιαπᾶρειππεηί τῆς ὅλης κομπίνας θᾶχαν ἐξασφαλίσει ἔτσι). Τί φωνὲς λοιπὸν γιὰ «ἑἕλληνιν ἡ Μακεδονία» -μιᾶς Ἑλλάδος ξένης; Τί φωνὲς γι ἄμυνα, προάσπιση -- τίνος; Τῆς Ἑλλάδος, ποὺ δὲν ὑπάρχει, ποὺ εἶναι κατακτημένη; Δὲν τίθεται θέμα: «ἄμυνα», «προάσπιση» τοῦ ἀνύπαρκτου! Ἐκτός θέματος, ἀσύστατο, ἄτοπο, φαντασιῶδες. Ἐκεῖ λοιπὸν εἶναι τὰ πράγματα. Αὐτοῦ κατάντησε τὸ Ἔθνος -- στήν ἀνυπαρξία: ὑπάρχει μόνο γιὰ καὶ κατὰ τὶς «πολιτιστικὲς» κιἀ. ἐκδηλώσεις -- λαϊκὴ τέχνη (καὶ νὰ μοσχοπουλιέται «ἐθνικά»: ΟἸ 580ρ) -- ἐν ὀλίγοις: τὸ Ἔθνος σήμερα εἶν ̓ ἁπλῶς ἕν ̓ ἀνώδυνο φολκλὸρ γιὰ τουρίστες, θεατὲς κ.λ.' κι ὅσοι πιστεύουν, πὼς κάτι μπορεῖ νὰ γίνει, πὼς ἡ ὑπόθεση «ἐκχρεμεῖ», μᾶλλον σύντροφοι τοῦ Δὸν Κιχώτη εἶναι, ζοῦν, καὶ μὲ πάθος, σὲ χώρους φαντασίωσης, δηλ. ἐκλαμθάνουν τοὺς «εὖσεδεῖς των πόθους» ὡς πραγματικότητα ἢ (οἱ «πραγματιστικότεροι» ἀπ ̓ αὐτοὺς) ὡς δυνατότητα πάντως. Δὲν ὑπάρχει Ἔθνος οὔτε κὰν σὰν κάτι δυνάμει (: ἡ ἑνοποιούμενη Εὐρώπη δέχεται καὶ τὶς «περιφερειακὲς κουλτοῦρες» - δὲς “Ἰπτογηδίίοηδὶ Ἠεταιά Ττιδμπε”, φύλλο τῆς 4/5/9093, ρεπορτὰζ/ἄρθρο μὲ τίτλο: «ΓΕγΕΠΕΗ δαν Ὅεο, (ο Κερίοπα! [,απριμαρες». Γιατί ὄχι; ̓Αθόλαθές. ̓ ̓Ανύπαρκτη Ἑλλάς! Καὶ «Ἑοφλᾶνε» ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἐργολάδοι τοῦ «ἀντ»έθνικοῦ ξεπουλήματος μὲ τὸ νὰ κατεθάζουν τὰ μαθητάρια σὲ «πύρινες» συγκεντρώσεις' ἐνάντια σ ̓ ὅ,τι «ἀπειλεῖ» μιὰ «πατρίδα», ποὺ ὡς πραγματικότητα ἔχει πρὸ πολλοῦ χαθεῖ, πεθάνει, καταλυθεῖ, ἀφανιστεῖ -- ἔτσι ποὺ οὔτε «στάχτη καὶ μπούλμπερη» νὰ μὴ μπορεῖ κανεὶς νὰ τῆς εὐχηθεῖ γιὰ τὶς τόσες ἀνομίες της -- ἢ νὰ τὰ στριμώχνουν στὶς ἐκκλησίες καὶ τοὺς μιλᾶνε γιὰ τοὺς «ὁσίους» Κύριλλον καὶ Μεθόδιον, δηλαδη διαμορφώνουν τ ̓ ἀδιαμόρφωτα μυαλά τους «δι ̓ ἐμθαπτίσεως» εἰς τὰ «ἀείρροα νάματα» τῶν θέσεων ποὺ συνιστοῦν τὸ «ἰδεολογικὸν ὁπλοστάσιον», τ.ἔ. κάλυμμα (εἶδος...σελλοφάν), τὸ τόσο ἐξυπηρετικὸ τῶν θλέψεων καὶ τόσο προωθητικὸ τῶν συμφερόντων τῆς συντεχνίας αὐτῆς, τῆς ὁμάδας συμφερόντων αὐτῆς (Ιπίετεςί Οτοιρ, ἀκριθῶς ὅ,τι ὁ τραγικὸς Γιαννόπουλος ὀνόμαζε παραστατικότατα: παπαδουρία). τῆς ἀνέκαθεν ἀντ-εθνικῆς καὶ ἀείποτε ἀνθελληνικῆς (αὐτῆς ποὺ παρὰ νὰ «προσκυνήσει» τὸν ̓Αποστάτη, ὅπως ἔλεγε, προτιμοῦσε ὣς καὶ τὸν ̓ ̓Αγαρηνὸ ἀκόμα), μ ̓ αὐτῆς τῆς «νομενκλατούρας» λοιπὸν τὶς «θέσεις» ...ΠΙΠΙΔΠ επρἰπεετίπρ σὲ θάρος τῶν Ἑλληνο[ὑποτίθεται] παίδων, μ ̓ αὐτὲς σὲ «σύνδεση»