»--- ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ο Ποιός θ᾽ ἀφαιρέση τὸν θρόχο ἀπὸ τὸν λαιμὸ τῆς Ἑλλάδος; ᾽Αγαπητὲ κ. Λάμπρου, Ἤ ἔθνος ἢ πολυεθνισµός. "Οχι ὑποκρισίες. Ἢ ἡ ἑλληνικὴ σημαία ἢ ἡ σημαία τῆς ΕΟΚ - ὄχι ὅμως καί τά δυό. Δὲν γίνεται. Εἶναι (ἐκτὸς ἀπὸ ἠθικῶς σαθρὸ καὶ λογικῶς ἀντιφατικὸ) καὶ ὀντολογικῶς ἀδύνατο. Σήμερα τὸ Ἔθνος ἔχει κατα- κτηθεῖ οἰκονομικά, πολιτικά, ἀξιολογικά, κοινωνικά, συνολικά... Δὲν ὑπάρχει. Ἢ ὕπαρξή του εἶν᾽ ὅλως πλασματική, «λεγκαλιστικῆς τάξεως» -- μέχρις ὅτου καὶ αὐτὴ ἀπορροφηθεῖ στὶς «Ἠνωμένες Πολιτεῖες τῆς Εὐρώπη» (γιατί ὄχι τῆς᾽Αμε- ρικῆς ὡς 510 δίαί6’ καλύτερη «κάλυψη», ἀρτιότερο πιαπᾶρειππεηί τῆς ὅλης κο- μπίνας θᾶχαν ἐξασφαλίσει ἔτσι). Τί φωνὲς λοιπὸν γιὰ «ἑἕλληνιν ἡ Μακεδονία» -- μιᾶς Ἑλλάδος ξένης; Τί φωνὲς γι ἄμυνα, προάσπιση -- τίνος; Τῆς Ἑλλάδος, ποὺ δὲν ὑπάρχει, ποὺ εἶναι κατακτημένη; Δὲν τίθεται θέμα: «ἄμυνα», «προάσπιση» τοῦ ἀνύπαρκτου! Ἐκτός θέματος, ἀσύστατο, ἄτοπο, φαντασιῶδες. Ἐκεῖ λοιπὸν εἶναι τὰ πράγματα. Αὐτοῦ κατάντησε τὸ Ἔθνος -- στήν ἀνυπαρξία: ὑπάρχει μό- νο γιὰ καὶ κατὰ τὶς «πολιτιστικὲς» κιἀ. ἐκδηλώσεις -- λαϊκὴ τέχνη (καὶ νὰ μο- σχοπουλιέται «ἐθνικά»: ΟἸ 580ρ) -- ἐν ὀλίγοις: τὸ Ἔθνος σήμερα εἶν᾽ ἁπλῶς ἕν᾽ ἀνώδυνο φολκλὸρ γιὰ τουρίστες, θεατὲς κ.λ.' κι ὅσοι πιστεύουν, πὼς κάτι μπο- ρεῖ νὰ γίνει, πὼς ἡ ὑπόθεση «ἐκχρεμεῖ», μᾶλλον σύντροφοι τοῦ Δὸν Κιχώτη εἶναι, ζοῦν, καὶ μὲ πάθος, σὲ χώρους φαντασίωσης, δηλ. ἐκλαμθάνουν τοὺς «εὖσε- δεῖς των πόθους» ὡς πραγματικότητα ἢ (οἱ «πραγματιστικότεροι» ἀπ᾽ αὐτοὺς) ὡς δυνατότητα πάντως. Δὲν ὑπάρχει Ἔθνος οὔτε κὰν σὰν κάτι δυνάμει (: ἡ ἑνο- ποιούμενη Εὐρώπη δέχεται καὶ τὶς «περιφερειακὲς κουλτοῦρες» - δὲς “Ἰπτογηδίίοηδὶ Ἠεταιά Ττιδμπε”, φύλλο τῆς 4/5/9093, ρεπορτὰζ/ἄρθρο μὲ τίτλο: «ΓΕγΕΠΕΗ δαν Ὅεο, (ο Κερίοπα! [,απριμαρες». Γιατί ὄχι; ᾿Αθόλαθές. ᾿᾽Ανύπαρκτη Ἑλλάς! Καὶ «Ἑοφλᾶνε» ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἐργολάδοι τοῦ «ἀντ»έθνικοῦ ξεπουλήματος μὲ τὸ νὰ κατεθάζουν τὰ µαθητάρια σὲ «πύρινες» συγκεντρώσεις' ἐνάντια σ᾽ ὅ,τι «ἀπειλεῖ» μιὰ «πατρίδα», ποὺ ὡς πραγματικότητα ἔχει πρὸ πολ- λοῦ χαθεῖ, πεθάνει, καταλυθεῖ, ἀφανιστεῖ -- ἔτσι ποὺ οὔτε «στάχτη καὶ μπούλ- µπερη» νὰ μὴ μπορεῖ κανεὶς νὰ τῆς εὐχηθεῖ γιὰ τὶς τόσες ἀνομίες της -- ἢ νὰ τὰ στριµώχνουν στὶς ἐκκλησίες καὶ τοὺς μιλᾶνε γιὰ τοὺς «ὁσίους» Κύριλλον καὶ Με- θόδιον, δηλαδη διαμορφώνουν τ᾽ ἀδιαμόρφωτα μυαλά τους «δι᾽ ἐμθαπτίσεως» εἰς τὰ «ἀείρροα νάματα» τῶν θέσεων ποὺ συνιστοῦν τὸ «ἰδεολογικὸν ὁπλοστάσιον», τ.ἔ. κάλυμμα (εἶδος...σελλοφάν), τὸ τόσο ἐξυπηρετικὸ τῶν θλέψεων καὶ τόσο προ- ωθητικὸ τῶν συμφερόντων τῆς συντεχνίας αὐτῆς, τῆς ὁμάδας συμφερόντων αὐτῆς (Ιπίετεςί Οτοιρ, ἀκριθῶς ὅ,τι ὁ τραγικὸς Γιαννόπουλος ὀνόμαζε παραστατικό- τατα: παπαδουρία). τῆς ἀνέκαθεν ἀντ-εθνικῆς καὶ ἀείποτε ἀνθελληνικῆς (αὐτῆς ποὺ παρὰ νὰ «προσκυνήσει» τὸν ᾿Αποστάτη, ὅπως ἔλεγε, προτιμοῦσε ὣς καὶ τὸν ᾿᾽Αγαρηνὸ ἀκόμα), μ᾽ αὐτῆς τῆς «νομενκλατούρας» λοιπὸν τὶς «θέσεις» ...ΠΙΠΙΔΠ επρἰπεετίπρ σὲ θάρος τῶν Ἑλληνο[ὑποτίθεται] παίδων, μ᾽ αὐτὲς σὲ «σύνδεση»