Γλωσσολογικά Αίαν ἀποκαλυπτικοὶ ὑπῆρξαν τῷ ὄντι οἱ ἐπιστήμονες ποὺ ἀρθρογράΦησαν στὴν Κυριακάτικη ἐφημερίδα. ̓Εδωσαν ἐκεῖ τὸ παρόν τους ὅλοι οἱ δημοτικισταὶ (νεο)γλωσσαμύντορες. Μὲ νηφαλιότητα καὶ λαμπρὰ ἐπιχειρήματα μᾶς ἔπεισαν ἀπόλυτα, ὅτι θὰ ἀποτελέση ἐθνικὴ συμφορὰ τυχὸν διδασκαλία τῶν ἀρχαίων. Πρῶτος ἀπ’ ὅλους ὁ κύριος Μαρωνίτης, ποὺ καταληφθεὶς ἀπὸ ἱερὰν μανίαν ὡς ἄλλη Κασσάνδρα θρηνοῦσε καὶ προανήγγειλε τὰ δεινὰ τῆς ἐπερχόμενης διγλωσσίας. Καὶ διέδλεπε, ἂν ἐπικρατοῦσε ἡ διδασκαλία τῶν ἀρχαίων ̓Ελληνικῶν στὰ Γυμνάσια, σφαγάς, δῃώσεις, ἐξανδραποδισμοὺς καὶ ὁλοκαυτώματα καθ’ ἅπασαν τὴν ἐπικράτειαν. Τέτοια ἄκρως ἐπιστημονικά... Πιὸ πρακτικὸς καὶ εὐτυχῶς πιὸ γενναῖος ὁ κύριος Π. Τερζῆς προέταξε τὰ στήθη του (ὄχι σὰν τοὺς τρακόσιους τοῦ Λεωνίδα, γιατὶ αὐτοὺς τοὺς ἔχει ἀποκηρύξει) καὶ ὥρμησε ἀκάθεκτος. Ὕψωσε τὸ ἀνάστημά του καὶ ὄροντοφώναξε: «Οχι! Δὲν θὰ περάσουν αὐτοὶ ποὺ ζητοῦν τὴνν ἀναδίωση τοῦ ἱστοοικοῦ παρελθόντος. Τί νὰ τὸν κάνουμε τὸν σωφρονιστικὸ διδακτισμὸ καὶ τοὺς ἡρωϊκοὺς τόνους;» ̓Εμεῖς εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νὰ συμμεριστοῦμε ἀπόλυτα τὶς ἰδέες του. Βεδαίως τί χρειάζονται ἡ ἱστορικὴ ἀλήθεια, τὸ ἦθος καὶ ἡ ἀρετὴ τὴν σήμερον ἡμέραν. “Ο,τι προλάδουμε καὶ ξεπουλήσουμε γιὰ λίγη δόξα, γιὰ λίγη «μαύρη» καὶ γιὰ λίγη, τέλος πάντων, ἀπόλαυση. Οἴκοθεν δὲ νοεῖται, ὅτι μαθηταὶ τοιούτων διδασκόντων εἶναι οἱ καταλληλότεροι, γιὰ νὰ μεταλαμπαδεύουν τὶς Ελληνικὲς ἰδέες στὰ πέρατα τῆς Οἰκουμένης. ̓ ̓Αντιθέτως ὁ κύριος Τ. Χρηστίδης ἔχει μακρόπνοους Εὐρωπαϊκοὺς προσανατολισμούς. Σοῦ λέει ὁ ἄνθρωπος: «Τί χρειάζονται τώρα τ ̓ ἀρχαῖα καὶ τὰ καθαρευουσιάνικα συνώνυμα; Μιὰ ξένη γλῶσσα εἶναι τὸ ζητούμενον/ ἔΑντε καὶ δυό. Σάμπως πρόκοψε κανεὶς μὲ τ’ ἀρχαῖα;» Καὶ μὲ τὸν κύριο Χρηστίδη θὰ συμφωνήσουμε. Διότι τί νὰ τὰ κάνουμε πιὰ τὰ Ελληνικά, Ἔτσι χι ἀλλιῶς ξεδρακωθήκαμε (ἀπὸ τέτοιες νοοτροπίες) στοὺς ξένους καὶ ὁ Νεοέλλην γιὰ λίγα δολλάρια μέχρι καὶ σουαχίλι μαθαίνει, καί, ἅμα λάχει, πουλᾶ καὶ τὴν ̓Ακρόπολη. Τὴν προγονικὴ κληρονομιὰ θὰ σεδαστῆ; Εὖγε διδάσκαλε. ὌἜπιασες τὸ νόημα τῶν καιρῶν. Ἔν τῷ μέσῳ δὲ ὅλων αὐτῶν ὁ κύριος Μπαμπινιώτης, τολμηρός, γενναῖος καὶ ἀποφαστιστικός, νὰ παίζῃ τὴν κολοκυθιὰ μὲ τὸν ὑποστηρικτὴ τῆς ἥσσονος προσπάθειας κύριο Μαρωνίτη: «Νὰ δάλουμε ̓ Αττικοὺς πεζογράφους;», «Καὶ γιατί νὰ θάλουμε ̓ Αττικοὺς πεζογράφους;» «"Ε! Τί νὰ δάλουμε;» «Νὰ ὄάλουμε ̓Αλκαῖο καὶ Σαπφώ», καὶ πάει λέγοντας. Στὸ μεταξὺ ὁ μαθητὴς τοῦ Γυμνασίου νὰ ἀναζητᾶ «δοήθημα» (κοινῶς φυλλάδα, τυφλοσούρτη ἢ μετἀφραση), γιὰ νὰ διαδάσῃ Παπαδιαμάντη. Σ ̓ αὐτὸ ὃ μόνος ποὺ δὲν φταίει εἶναι δέδαια ὁ κ. Μπαμπινιώτης. Εἶναι, ὄλέπετε, τελείως ἀναρμόδιος στὰ θέματα τῆς γλωσσικῆς παιδείας. Εὐτυχῶς δηλαδὴ ποὺ κατὰ τοὺς ἀξιότιμους καθηγητὲς δὲν ὑπάρχει λεξιπενία στὴν ̓Ελλάδα. Ρὲ παιδιά, τὸ δρεγμένο ματσούκι πῶς λέγεται στὸν Ησίοδο; Γιῶργος Πετρόπουλος