Γλωσσολογικά Αίαν ἀποκαλυπτικοὶ ὑπῆρξαν τῷ ὄντι οἱ ἐπιστήμονες ποὺ ἀρθρογρά- Φησαν στὴν Κυριακάτικη ἐφημερίδα. ᾿Εδωσαν ἐκεῖ τὸ παρόν τους ὅλοι οἱ δημοτικισταὶ (νεο)γλωσσαμύντορες. Μὲ νηφαλιότητα καὶ λαμπρὰ ἐπιχει- ρήματα μᾶς ἔπεισαν ἀπόλυτα, ὅτι θὰ ἀποτελέση ἐθνικὴ συμφορὰ τυχὸν δι- δασκαλία τῶν ἀρχαίων. Πρῶτος ἀπ’ ὅλους ὁ κύριος Μαρωνίτης, ποὺ καταληφθεὶς ἀπὸ ἱερὰν μα- νίαν ὡς ἄλλη Κασσάνδρα θρηνοῦσε καὶ προανήγγειλε τὰ δεινὰ τῆς ἐπερ- χόμενης διγλωσσίας. Καὶ διέδλεπε, ἂν ἐπικρατοῦσε ἡ διδασκαλία τῶν ἀρχαίων ᾿Ελληνικῶν στὰ Γυμνάσια, σφαγάς, δῃώσεις, ἐξανδραποδισμοὺς καὶ ὁλοκαυτώματα καθ’ ἅπασαν τὴν ἐπικράτειαν. Τέτοια ἄκρως ἐπιστημο- νικά... Πιὸ πρακτικὸς καὶ εὐτυχῶς πιὸ γενναῖος ὁ κύριος Π. Τερζῆς προέταξε τὰ στήθη του (ὄχι σὰν τοὺς τρακόσιους τοῦ Λεωνίδα, γιατὶ αὐτοὺς τοὺς ἔχει ἀποκηρύξει) καὶ ὥρμησε ἀκάθεκτος. Ὕψωσε τὸ ἀνάστημά του καὶ ὄροντο- φώναξε: «Οχι! Δὲν θὰ περάσουν αὐτοὶ ποὺ ζητοῦν τὴνν ἀναδίωση τοῦ ἱστο- οικοῦ παρελθόντος. Τί νὰ τὸν κάνουμε τὸν σωφρονιστικὸ διδακτισμὸ καὶ τοὺς ἡρωϊκοὺς τόνους;» ᾿Εμεῖς εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νὰ συμμεριστοῦμε ἀπόλυτα τὶς ἰδέες του. Βεδαίως τί χρειάζονται ἡ ἱστορικὴ ἀλήθεια, τὸ ἦθος καὶ ἡ ἀρετὴ τὴν σήμερον ἡμέραν. “Ο,τι προλάδουμε καὶ ξεπουλήσουμε γιὰ λίγη δόξα, γιὰ λίγη «μαύρη» καὶ γιὰ λίγη, τέλος πάντων, ἀπόλαυση. Οἴκο- θεν δὲ νοεῖται, ὅτι μαθηταὶ τοιούτων διδασκόντων εἶναι οἱ καταλληλότεροι, γιὰ νὰ μεταλαμπαδεύουν τὶς Ελληνικὲς ἰδέες στὰ πέρατα τῆς Οἰκουμένης. ᾿᾽Αντιθέτως ὁ κύριος Τ. Χρηστίδης ἔχει µακρόπνοους Εὐρωπαϊκοὺς προ- σανατολισμούς. Σοῦ λέει ὁ ἄνθρωπος: «Τί χρειάζονται τώρα τ᾽ ἀρχαῖα καὶ τὰ καθαρευουσιάνικα συνώνυμα; Μιὰ ξένη γλῶσσα εἶναι τὸ ζητούμενον/ ἔΑντε καὶ δυό. Σάµπως πρόκοψε κανεὶς μὲ τ’ ἀρχαῖα;» Καὶ μὲ τὸν κύριο Χρηστίδη θὰ συμφωνήσουμε. Διότι τί νὰ τὰ κάνουμε πιὰ τὰ Ελληνικά, Ἔτσι χι ἀλλιῶς ξεδρακωθήκαµε (ἀπὸ τέτοιες νοοτροπίες) στοὺς ξένους καὶ ὁ Νε- οέλλην γιὰ λίγα δολλάρια µέχρι καὶ σουαχίλι μαθαίνει, καί, ἅμα λάχει, πουλᾶ καὶ τὴν ᾿Ακρόπολη. Τὴν προγονικὴ κληρονομιὰ θὰ σεδαστῆ; Εὖγε διδά- σκαλε. ὌἜπιασες τὸ νόημα τῶν καιρῶν. Ἔν τῷ μέσῳ δὲ ὅλων αὐτῶν ὁ κύριος Μπαμπινιώτης, τολμηρός, γενναῖος καὶ ἀποφαστιστικός, νὰ παίζῃ τὴν κολοκυθιὰ μὲ τὸν ὑποστηρικτὴ τῆς ἥσσο- νος προσπάθειας κύριο Μαρωνίτη: «Νὰ δάλουμε᾿ Αττικοὺς πεζογράφους;», «Καὶ γιατί νὰ θάλουμε᾽ Αττικοὺς πεζογράφους;» «"Ε! Τί νὰ δάλουμε;» «Νὰ ὄάλουμε ᾿Αλκαῖο καὶ Σαπφώ», καὶ πάει λέγοντας. Στὸ μεταξὺ ὁ μαθητὴς τοῦ Γυμνασίου νὰ ἀναζητᾶ «δοήθημα» (κοινῶς φυλλάδα, τυφλοσούρτη ἢ με- τἀφραση), γιὰ νὰ διαδάσῃ Παπαδιαμάντη. Σ᾽ αὐτὸ ὃ μόνος ποὺ δὲν φταίει εἶναι δέδαια ὁ κ. Μπαμπινιώτης. Εἶναι, ὄλέπετε, τελείως ἀναρμόδιος στὰ θέματα τῆς γλωσσικῆς παιδείας. Εὐτυχῶς δηλαδὴ ποὺ κατὰ τοὺς ἀξιότι- μους καθηγητὲς δὲν ὑπάρχει λεξιπενία στὴν ᾿Ελλάδα. Ρὲ παιδιά, τὸ δρεγµένο ματσούκι πῶς λέγεται στὸν Ησίοδο; Γιῶργος Πετρόπουλος