ΕΘΝΙΚΑ Τὰ ὀψώνια τῆς «Ἑλληνολατρείας» “Ελλάδα, Ελληνικότητα, ́ Ελληνικὸς πολιτισμός, θρησκεία καὶ φιλοσοφία. "ἔχετε ἀναρωτηθεῖ πόσο πράγματι μποροῦμε νὰ ἀγγίξουμε αὐτὲς τὶς ἔννοιες καὶ ὄχι ἀπλὰ νὰ τὶς προσεγγίζουμε, χωρὶς ποτὲ ἴσως νὰ μποθέσουμε ὁλοκληρωτικὰ νὰ τὶς κατανοήσουμε; Σκεφτήκατε πόσοι καὶ πόσοι (γεννήθηκαν καὶ πέθαναν πλανώμενοι, πιστεύοντας ὅτι ἦταν “Ἕλληνες, ἀλλὰ στὴν οὐσία δὲν ἡ ἦταν παρὰ μόνο στὴν ἀρχὴ τοῦ δρόμου; Αἰῶνες μονοδιάστατων καὶ δογματικῶν ἀντιλή ψεων περιδάλλουν τὸ ἱερὸ σῶμα τοῦ Ελληνισμοῦ. Αἰῶνες, ποὺ δὲν μποροῦν ἔτσι ἁπλά, πρόχειρα νὰ ἀγνοηθοῦν, ἀλλὰ θὰ πρέπει νὰ μείνουν γιὰ πάντα ζωντανοὶ στὴν μνήμη μας λειτουργώντας ὡς παράδειγμα, γιὰ νὰ ἀποφύγουμε στὸ μέλλον παρόμοια σφάλματα. Γιατί οἱ σημερινοὶ καιροὶ δὲν χωρᾶνε ἄλλα λάθη. Δὲν ὑπάρχει ἡ πολυτέλεια γιὰ ἄλλες ὀπισθοχωρήσεις, ἀποτέλεσμα τῶν ἴδιων, τῶν δικῶν μας διαστικῶν ἐπιλογῶν. Ζοὖμε στὸ σήμερα καὶ πρέπει νὰ κατανοήσουμε κατὰ πόσο μποροῦμε μέσα σ’ αὐτὴν ἐδῶ τὴν κοινωνία νὰ διώσουμε τὶς ἀρχὲς τοῦ ́ Ελληνικοῦ πολιτισμοῦ καὶ πνεύματος. Δὲν ἤρθαμε στὸν κόσμο, γιὰ νὰ ἀποσυρθοῦμε ἀπ’ τὰ ἐγχόσμια οὔτε γιὰ νὰ δημιουργήσουμε κάστες, ὅπου οἱ λίγοι ποὺ τὶς ἀποτελοῦν θὰ καταντήσουν μὲ τὸ πέρασμα τοῦ χρόνου τὰ φολκλορικὰ ὑπολείμματα ἑνὸς ἄλλοτε κραταιοῦ πολιτισμοῦ, ὑλικοῦ καὶ πνευματικοῦ. Τοῦ “Ἑλληνικοῦ. Γιατί ὁ κίνδυνος εἶναι ὁρατός. Ἢ λανθασμένη λατρεία, ποὺ ἀποδίδεται σὲ ὁτιδήποτε τὸ ἀρχαῖο ́ Ελληνικὸ καὶ ποὺ ἀγγίζει πολλὲς φορὲς καὶ αὐτὴν τὴν ἴδια τὴν παραφροσύνη, δὲν ἀποτελεὶ 'Ελληνικὸ στοιχεῖο καὶ ὁδηγεῖ στὴν ἀπομόνωση καὶ τὸν γενικὸ περίγελο. ́Ο ́ Ελληνας καὶ ὁ Ἑλληνικὸς νοῦς κατ ̓ ἐπέκτασιν δὲν γνώριξαν τὴν σκοπιμότητα, καὶ οἱ ἐμμένοντες σὲ κάποια σταθερὴ ἀντίληψη χωρὶς ροὴ καὶ ἐξέλιξη τύγχαναν ἀντικείμενο περιφρονήσεως ἀπὸ τοὺς ὑπολοίπους Ἕλληνες. Τὰ πάντα ἐξελίσσονται καὶ ἐμεῖς δὲν μποροῦμε νὰ μείνουμε στάσιμοι. Δὲν μποροῦμε καὶ δὲν πρέπει νὰ μένουμε στοὺς τύπους ἀγνοῶντας τὴν οὐσία. Δὲν πρέπει νὰ καταλήξουμε «Ελληνολάτρες», ἀλλὰ Ελληνικοι. Καὶ ὁ ὄρος αὐτὸς ἀπὸ μόνος του προὐποθέτει ἐξέλιξη, ροή. Παρατηρεῖται ἰδιαίτερα στὶς μέρες μας τὸ φαινόμενο μιᾶς ἔντονης πνευματικῆς δραστηριότητας μὲ θέμα τὴν ἐπιστροφή, τὴν. ἀναδίωση τῆς ̓Αρχαίας" Ελληνικῆς θρησκείας, φιλοσοφίας καὶ γενικότερα πνεύματος. ̓Αρκεῖ καὶ μόνο ὁ ὅρος «ἀναδίωση», γιὰ νὰ στοιχειοθετήσει τὴν μὴ ἑλληνικότητα τοῦ ὅλου ἐγχειρήματος. Δὲν ξαναστήνουμε κακόγουστα κάτι ποὺ ἔχει στὴν μορφὴ ποὺ γνώριξαν κάποιοι ἄλλοι σθήσει, ἀλλὰ ἐξελίσσουμε καὶ προσαρμόζουμε μερικὰ ἀπ ̓ τὰ στοιχεῖα του μέσα στὴν σημερινὴ πραγματικότητα. Δὲν φοροῦμε χλαμύδες καὶ μανδύες, ἐπειδὴ τὸ ἔκαναν οἱ ̓Αρχαῖοι Ἓλληνες, οὔτε θὰ καδαλήσουμε γαϊδούρια καὶ ἄλογα, ἐπειδὴ κάποτε αὐτοὶ τὸ ἔκαναν. ̓Αλλὰ οὔτε καὶ στὴν φιλοσοφία πρέπει νὰ μείνουμε στάσιμοι. Διαθέτουμε καὶ ἐμεῖς' Ελληνικὸ νοῦ, γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ ἐμδαθύνουμε ἀκόμα περισσότερο στὴν οὐσία τῶν πραγμάτων. Δὲν περιμένουμε οὐρανοκατέδατο «μάννα» ἀπ’ τὰ ἀρχαῖα μας κείμενα, ἀλλὰ πιστεύουμε στοὺς ἑαυτούς μας καὶ συνεχίζουμε τὸ ἔργο τῶν προγόνων μας, χωρὶς παράλληλα ὅμως χαὶ νὰ ἀγνοοῦμε τὶς πηγὲς τοῦ παρελθόντος, ἀλλὰ ποτὲ τοποθετῶντας τες σὰν αὐθεντίες σὲ δάθρα ποὺ δὲν ἐπιδέχονται ἀμφισδήτηση. Δὲν πρέπει νὰ παραγνωρίξουμε τὶς προόδους τῆς σημερινῆς ἐπιστήμης, ἀλλὰ οὔτε καὶ νὰ δεχόμαστε ἀδίαστα τὰ ὀποιαδήποτε ἐπιστημονικὰ συγγράμματα καὶ ανακαλύ ύψεις τῆς ἐποχῆς μας. Κ υρίαρχο στοιχεῖο τῆς κρίσεώς μας ἂς εἶναι τὸ ἑλληνικὸ μέτρο, ὁ σεθασμὸς στὴν φύση, στὸ θεῖο (χωρὶς ὅμως αὐτὸ νὰ καταντᾷ δουλικὴ ὑποταγή), ἡ μὴ ἀποδοχὴ τῆς αὐθεντίας καθὼς καὶ ἡ αἰώνια πεποίθηση τοῦ “Ἕλληνα στὴν λογικὴ ἱκανότητα τοῦ ἀνθρώπου. Λόγος καὶ λογικὸ ἂς καλύψουν τὸ δόγμα καὶ τὴν ἀποκάλυψη. Γιατί γιὰ τὸν “Ελληνα δὲν ὑπῆρξε ποτὲ μέσα στὴν ὑγιῇ του σχέψη ἡ παραμικρὴ ἰδέα περὶ ἀποκαλύψεως καὶ εἰδικῶν κανόνων ποὺ ὄφειλε νὰ τηρεῖ. Τὰ πάντα ἐτίθεντο ὑπὸ ἀμφισδήτηση. Τὸ πλῆθος τῶν φιλοσοφικῶν σχολῶν ἀποτελεῖ ἀπόδειξη γιὰ τὸ πῶς ἐννοοῦσαν οἱ πρὀγονοί μας τὴν ἀναξήτηση τῆς ἀλήθειας: Αδέσμευτη, ἆ ἀπεριόριστη, ἄναρχη, μὴ συγκεκριμένη, ἐξελικτική. Τὸ ἀποκαλυπτικὸ καὶ οἱ “Ἕλληνες «μεσσίες» τύπου ̓Απολλώνιου τοῦ Τυανέα ἀποτελοῦν μοναδικὴ ἐξαίρεση, προϊὸν παραχμῆς καὶ ὄχι αὐθεντικὴ “Ελληνικὴ δημιουργία. Μεσσίες ὁ' Ελληνισμὸς ποτὲ δὲν γνώρισε, μὰ οὔτε καὶ περίμενε. Καθὼς ἐπίσης... ἐξωγήινους, ποὺ θὰ διάλεγαν τὸν «πρωτόγονο» λαὸ τῶν ̓Ελλήνων, γιὰ νὰ ἐκπολιτίσουν' οὔτε οὐρανοκατέδατους Ἕλληνες, ποὺ ἀπὸ κάποιο μαχρυνὸ πλανήτη ἀποίκισαν τὴν γῇ κατὰ μιὰ ἄλλη ἐκλογή, ποὺ εἶναι τῆς μόδας κι αὐτὴ τώρα τελευταῖα... “Η γοητεία τοῦ μακρυνοῦ, τοῦ ἀνεξήγητου δὲν εἶναι ἀπόδειξη ἀλλὰ παθόρμηση. Οἱ "Έλληνες πίστεψαν πρῶτα στὸν ἄνθρωπο καὶ ὕστερα στοὺς θεούς τους’ καὶ εἶναι ἐκεῖ ποὺ πρέπει νὰ