ΕΘΝΙΚΑ “Ελλάδα, Ελληνικότητα,΄ Ελληνικὸς πολιτισμός, θρησκεία καὶ φιλοσοφία. "ἔχετε ἀναρωτηθεῖ πόσο πράγ- ματι μποροῦμε νὰ ἀγγίξουμε αὐτὲς τὶς ἔννοιες καὶ ὄχι ἀπλὰ νὰ τὶς προσεγγίζουμε, χωρὶς ποτὲ ἴσως νὰ μπο- θέσουμε ὁλοκληρωτικὰ νὰ τὶς κατανοήσουμε; Σκεφτήκατε πόσοι καὶ πόσοι (γεννήθηκαν καὶ πέθαναν πλα- νώμενοι, πιστεύοντας ὅτι ἦταν “Ἕλληνες, ἀλλὰ στὴν οὐσία δὲν ἡ ἦταν παρὰ µόνο στὴν ἀρχὴ τοῦ δρόμου; Αἰῶνες μονοδιάστατων καὶ δογματικῶν ἀντιλή ψεων περιδάλλουν τὸ ἱερὸ σῶμα τοῦ Ελληνισμοῦ. Αἰῶνες, ποὺ δὲν μποροῦν ἔτσι ἁπλά, πρόχειρα νὰ ἀγνοηθοῦν, ἀλλὰ θὰ πρέπει νὰ μείνουν γιὰ πάντα ζωντανοὶ στὴν μνήμη µας λειτουργώντας ὡς παράδειγµα, γιὰ νὰ ἀποφύγουμε στὸ μέλλον παρόμοια σφάλματα. Γιατί οἱ σημερινοὶ καιροὶ δὲν χωρᾶνε ἄλλα λάθη. Δὲν ὑπάρχει ἡ πολυτέλεια γιὰ ἄλλες ὀπισθοχωρήσεις, ἀποτέλεσμα τῶν ἴδιων, τῶν δικῶν µας διαστικῶν ἐπιλογῶν. Ζοὖμε στὸ σήµερα καὶ πρέπει νὰ κατανοήσουμε κατὰ πόσο μποροῦμε µέσα σ’ αὐτὴν ἐδῶ τὴν κοινωνία νὰ διώσουµε τὶς ἀρχὲς τοῦ ΄ Ελληνικοῦ πολιτισμοῦ καὶ πνεύματος. Δὲν ἤρθαμε στὸν κόσμο, γιὰ νὰ ἀποσυρ- θοῦμε ἀπ’ τὰ ἐγχόσμια οὔτε γιὰ νὰ δημιουργήσουμε κάστες, ὅπου οἱ λίγοι ποὺ τὶς ἀποτελοῦν θὰ καταντή- σουν μὲ τὸ πέρασμα τοῦ χρόνου τὰ φολκλορικὰ ὑπολείμματα ἑνὸς ἄλλοτε κραταιοῦ πολιτισμοῦ, ὑλικοῦ καὶ πνευματικοῦ. Τοῦ “Ἑλληνικοῦ. Γιατί ὁ κίνδυνος εἶναι ὁρατός. Ἢ λανθασμένη λατρεία, ποὺ ἀποδίδεται σὲ ὁτιδήποτε τὸ ἀρχαῖο΄ Ελληνικὸ καὶ ποὺ ἀγγίζει πολλὲς φορὲς καὶ αὐτὴν τὴν ἴδια τὴν παραφροσύνη, δὲν ἀποτελεὶ 'Ελληνικὸ στοιχεῖο καὶ ὁδηγεῖ στὴν ἀπομόνωση καὶ τὸν γενικὸ περίγελο.΄Ο΄ Ελληνας καὶ ὁ Ἑλληνικὸς νοῦς κατ᾽ ἐπέκτασιν δὲν γνώ- ριξαν τὴν σκοπιμότητα, καὶ οἱ ἐμμένοντες σὲ κάποια σταθερὴ ἀντίληψη χωρὶς ροὴ καὶ ἐξέλιξη τύγχαναν ἀντι- κείμενο περιφρονήσεως ἀπὸ τοὺς ὑπολοίπους Ἕλληνες. Τὰ πάντα ἐξελίσσονται καὶ ἐμεῖς δὲν μποροῦμε νὰ μείνουμε στάσιμοι. Δὲν μποροῦμε καὶ δὲν πρέπει νὰ μένουμε στοὺς τύπους ἀγνοῶντας τὴν οὐσία. Δὲν πρέ- πει νὰ καταλήξουμε «Ελληνολάτρες», ἀλλὰ Ελληνικοι. Καὶ ὁ ὄρος αὐτὸς ἀπὸ μόνος του προὐποθέτει ἐξέ- λιξη, ροή. Παρατηρεῖται ἰδιαίτερα στὶς μέρες μας τὸ φαινόμενο μιᾶς ἔντονης πνευματικῆς δραστηριότητας μὲ θέμα τὴν ἐπιστροφή, τὴν. ἀναδίωση τῆς ᾿Αρχαίας" Ελληνικῆς θρησκείας, φιλοσοφίας καὶ γενικότερα πνεύματος. ᾿Αρκεῖ καὶ μόνο ὁ ὅρος «ἀναδίωση», γιὰ νὰ στοιχειοθετήσει τὴν μὴ ἑλληνικότητα τοῦ ὅλου ἐγχειρήματος. Δὲν ξαναστήνουμε κακόγουστα κάτι ποὺ ἔχει στὴν μορφὴ ποὺ γνώριξαν κάποιοι ἄλλοι σθήσει, ἀλλὰ ἐξε- λίσσουμε καὶ προσαρμόζουμε μερικὰ ἀπ᾿ τὰ στοιχεῖα του μέσα στὴν σημερινὴ πραγματικότητα. Δὲν φο- ροῦμε χλαμύδες καὶ μανδύες, ἐπειδὴ τὸ ἔκαναν οἱ ᾿Αρχαῖοι Ἓλληνες, οὔτε θὰ καδαλήσουμε γαϊδούρια καὶ ἄλογα, ἐπειδὴ κάποτε αὐτοὶ τὸ ἔκαναν. ᾿Αλλὰ οὔτε καὶ στὴν φιλοσοφία πρέπει νὰ μείνουμε στάσιμοι. Διαθέτουμε καὶ ἐμεῖς' Ελληνικὸ νοῦ, γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ ἐμδαθύνουμε ἀκόμα περισσότερο στὴν οὐσία τῶν πραγμάτων. Δὲν περιμένουμε οὐρανοκα- τέδατο «μάννα» ἀπ’ τὰ ἀρχαῖα μας κείμενα, ἀλλὰ πιστεύουμε στοὺς ἑαυτούς μας καὶ συνεχίζουμε τὸ ἔργο τῶν προγόνων μας, χωρὶς παράλληλα ὅμως χαὶ νὰ ἀγνοοῦμε τὶς πηγὲς τοῦ παρελθόντος, ἀλλὰ ποτὲ τοπο- θετῶντας τες σὰν αὐθεντίες σὲ δάθρα ποὺ δὲν ἐπιδέχονται ἀμφισδήτηση. Δὲν πρέπει νὰ παραγνωρίξουµε τὶς προόδους τῆς σημερινῆς ἐπιστήμης, ἀλλὰ οὔτε καὶ νὰ δεχόμαστε ἀδίαστα τὰ ὀποιαδήποτε ἐπιστημονικὰ συγγράμματα καὶ ανακαλύ ύψεις τῆς ἐποχῆς μας. Κ υρίαρχο στοιχεῖο τῆς κρίσεώς μας ἂς εἶναι τὸ ἑλληνικὸ μέτρο, ὁ σεθασμὸς στὴν φύση, στὸ θεῖο (χωρὶς ὅμως αὐτὸ νὰ καταντᾷ δουλικὴ ὑποταγή), ἡ μὴ ἀποδοχὴ τῆς αὐθεντίας καθὼς καὶ ἡ αἰώνια πεποίθηση τοῦ “Ἕλληνα στὴν λογικὴ ἱκανότητα τοῦ ἀνθρώπου. Λόγος καὶ λογικὸ ἂς καλύψουν τὸ δόγμα καὶ τὴν ἀποκά- λυψη. Γιατί γιὰ τὸν “Ελληνα δὲν ὑπῆρξε ποτὲ μέσα στὴν ὑγιῇ του σχέψη ἡ παραμικρὴ ἰδέα περὶ ἀποκαλύ- ψεως καὶ εἰδικῶν κανόνων ποὺ ὄφειλε νὰ τηρεῖ. Τὰ πάντα ἐτίθεντο ὑπὸ ἀμφισδήτηση. Τὸ πλῆθος τῶν φι- λοσοφικῶν σχολῶν ἀποτελεῖ ἀπόδειξη γιὰ τὸ πῶς ἐννοοῦσαν οἱ πρὀγονοί µας τὴν ἀναξήτηση τῆς ἀλήθει- ας: Αδέσμευτη, ἆ ἀπεριόριστη, ἄναρχη, μὴ συγκεκριμένη, ἐξελικτική. Τὸ ἀποκαλυπτικὸ καὶ οἱ “Ἕλληνες «μεσ- σίες» τύπου ᾿Απολλώνιου τοῦ Τυανέα ἀποτελοῦν μοναδικὴ ἐξαίρεση, προϊὸν παραχμῆς καὶ ὄχι αὐθεντικὴ “Ελληνικὴ δημιουργία. Μεσσίες ὁ' Ελληνισμὸς ποτὲ δὲν γνώρισε, μὰ οὔτε καὶ περίμενε. Καθὼς ἐπίσης... ἐξω- γήινους, ποὺ θὰ διάλεγαν τὸν «πρωτόγονο» λαὸ τῶν ᾿Ελλήνων, γιὰ νὰ ἐκπολιτίσουν' οὔτε οὐρανοκατέδα- τους Ἕλληνες, ποὺ ἀπὸ κάποιο μαχρυνὸ πλανήτη ἀποίκισαν τὴν γῇ κατὰ μιὰ ἄλλη ἐκλογή, ποὺ εἶναι τῆς μόδας κι αὐτὴ τώρα τελευταῖα... “Η γοητεία τοῦ μακρυνοῦ, τοῦ ἀνεξήγητου δὲν εἶναι ἀπόδειξη ἀλλὰ πα- θόρμηση. Οἱ "Έλληνες πίστεψαν πρῶτα στὸν ἄνθρωπο καὶ ὕστερα στοὺς θεούς τους’ καὶ εἶναι ἐκεῖ ποὺ πρέπει νὰ Τὰ ὀψώνια τῆς «Ἑλληνολατρείας»