Ρωμαϊκοὶ χρόνοι καὶ σύγχρονη ἐποχή: 4ύο παρόμοιοι καιροὶ Πιιίαϊἰς πια πάς Α. ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΕΡΙΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΡΩΜΑ ́ ́ΚΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ Οἱ αἰῶνες τοῦ τέλους τῆς λεγόμενης «ἑλληνορωμαϊκῆς» ἐποχῆς ἐσήμαναν, μὲ τὴν νίκη τοῦ Χριστιανισμοῦ, τὸ σθήσιμο τοῦ πυρσοῦ τοῦ ἑλληνιστικοῦ πολιτισμοῦ καὶ τὴν ἀπαρχὴ τοῦ σκοτεινοῦ χιλιετοῦς Μεσαίωνα τοῦ δόγματος. Οἱ τότε ἄνθρωποι τῆς ἑλληνορωμαϊκῆς οἰκουμένης εἶχαν τὴν συναίσθηση τοῦ τέλους μιᾶς ἐποχῆς, τῆς ἐποχῆς τῶν ἑλληνικῶν φώτων, καὶ τὴν ἀπαρχὴ μιᾶς νέας, τοῦ Νονιηι θαρομίμηι, ποὺ ἄλλοι προετοίμαξαν ὡς ἐποχὴ τῆς μιᾶς οἰκουμένης καὶ τοῦ ἑνὸς ἡγέτη-αὐτοκράτορα καὶ ἄλλοι προπαγάνδιξαν ὡς ἐποχὴ τοῦ Μεσσία, ποὺ ἔρχεται ἐξ ̓Ανατολῶν!. 'Η μεγάλη ἀλλαγὴ στὴ μεσογειακὴ καὶ ἀσιατικὴ Οἰκουμένη ἦρθε μὲ τὶς κατακτήσεις πρῶτα τοῦ ̓Αλεξάνδρου καὶ μετὰ τῆς Ρώμης. Ἢ ἑνοποίηση τοῦ Κράτους, τὸ κοινὸ πολιτιστικὸ πρότυπο κα. ὁ ἑνιαῖος τρόπος σκέψης καὶ ζωῆς, ὅλα ἑλληνικά, μαξὶ μὲ τὸν ἀναπτυσσόμενο οἶκονομικὸ φεουδαλισμὸ (Ιαἰ[αία) δίνουν τὶς ἱστορικὲς καὶ κοινωνικὲς παοαμέτρους γιὰ τὸ τί ἦταν ἀναμενόμενο στοὺς πρώτους χριστιανικοὺς αἰῶνες Τὸ Ιπιρεγίμηι ΚοΠΙάΠΜΜΙ μὲ κεντρικὴ -συγκεντρωτικὴ ἐξουσία τὴ Ρώμη, μὲ διαφαινόμενη φεουδαλικὴ οἰκονομία, μὲ ἑνιαῖον ἑλληνικὸ πολιτιστικὸ τρόπο σκέψης καὶ ζωῆς εἶχε ἀνάγκη δίπλα στὸ ἕνα κράτος καὶ τὸν ἕνα αὐτοκράτορα νὰ συμπαρατάξει καὶ τὸν ἕνα καὶ μοναδικὀ θεὸ τῆς Ρώμῆς. Γιὰ τὴν κατάληψή αὐτοῦ τοῦ θρόνου ἔγιναν πολλοὶ καὶ σημαντικοὶ ἀγῶνες. Τέσσαρες ὑπῆρξαν εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς οἱ διεχκδικητὲς τοῦ Ρωμαϊκοῦ θρησκευτικοῦ στέμματος: α) Η λατρεία τοῦ Αὐγούστου, δηλ. τοῦ αὐτοκράτορα, 6) ὁ Στωϊκισμός, γ) ὁ Μιθραϊσμὸς καὶ δ) ὁ Ιουδαϊσμός. “Ὅμως τὴν νίκη κατέκτησε ἕνας πέμπτος, τέκνο τοῦ τέταρτου, ὁ Χριστιανισμός, ὅπως διαμορφώθηκε ἀπὸ τὸν ἀπόστολο Παῦλο καὶ τὸν Μ. Κωνσταντῖνο (Α’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος, 325 μ.Χ.). Γιὰ τὸν ἀντικειμενικὸ ἐρευνητὴ τῆς ̓Ιστορίας ἡ νίκη τοῦ Χριστιανισμοῦ δὲν φαίνεται καθόλου ὡς ἀναπάντεχη--- κάθε ἄλλο μάλιστα. πολιτικὸςδιεθνιστικὸς Μεσσιανιομὸς τῶν ̓Ιουδαίων τῆς διασπορᾶς, ὅπως ἐκφράστῆκε ἀπὸ τὸν Φίλωνα καὶ τὸν ̓Ιώσηπο, ἂν καὶ σημείωνε μεγάλα θήματα ἀνάμεσα στοὺς λεγόμενους προσήλυτους, ταυτόχρονα συναντοῦσε δυὸ μεγάλα ἐμπόδια: τὴν ἐπώδυνη περιτομὴ καὶ τὸν ἀπομονωτισμὸ τοῦ Γιαχθὲ μαζὶ μὲ τὴν ἀποκλειστικότητα τῶν ἑδραϊκῶν ἐθίμων καὶ διατάξεων τῆς Πεντατεύχου (Τογαᾗ).. Ὃ σχεδιαξόμενος ἀπὸ τὸ Συνέδριο τῶν Ραόδίνων (θαπμοπάτγιη) ἔξιουδαϊσμὸς τῆς Ρωμαϊκής Αὐτοκρατορίας ἀπαιτοῦσε ἀπάρνηση τῶν ἐθίμων ἀπὸ τοῦς νέους προσήλυτους. "Ετσι ἡ ἀποκλειστικότητα καὶ ἡ περιτομὴ ἐμπόδιζαν τὴν ἀνάδειξη τοῦ Γιαχθὲ ὡς Θεοῦ τῆς Ρώμης καὶ τῆς Οἰκουμένης. ̓Απὸ τὴν ἄλλη μεριὰ δὲν θὰ πρέπει νὰ παραλείπουμε κι ἕνα ἄλλο ἐμπόδιο: τὸν ἐθνικιστικὸ Μεσσιανισμὸ τῶν Ζηλωτῶν τῆς Παλαιστίνης. ̓Εμπόδιο, ποὺ τελικἀ μὲ τὴν ἀπερίσκεπτη πολιτική του κατέστρεψε τὸν ̓Ιουδαΐ-