ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ Αλογα καὶ λογικὰ 4ὲν τοὺς ἀντέχω τοὺς «Μεγάλους», ποὺ ἔχουν χάνει τὴ ζωή μας τραγέλαφο καὶ μᾶς πουλᾶνε φύκια γιὰ μεταξωτὲς κορδέλλες. Κάθε φορὰ ποὺ ἔχω μαξί τους κάποιο κακὸ συναπάντημα, σφίγγω τὰ δόντια καὶ ἀρχίζω ξανὰμανὰ τὸ τρεχαλη τό, «ἀναξητῶντας τὸ χαμένο καιρό». Με τὸ διδλίο τῆς Γ γυμνασίου «Εκκλησία, μιὰ νέα κοινωνία σὲ πορεία» πῆρα μιὰ πρώτη γεύση ἀπὸ Εφιάλτη στὸ κεφάλαιο 21]. Μέγας ̓Α θανάσιος: «Ἕνας πολύπαθος Πατριάρχη ς». Κι ἐγὼ τί φταίω; ̓Αλλὰ τί συγκίνησι, δρὲ παιδίμου, τί στριΦλιῶρες, τί ἀφρῶδες ἐπίστρωμα καὶ ὑπόξινα πάνω στὸ γλύκιομα, γιὰ νὰ πουλήσει τὸ μαγαζί! Καὶ τὸ ἀπαραίτητο καρφί, ὁ κακὸς τοῦ «σήριαλ», ὁ Παραδάτης. Γιὰ να μὴν ξεχνᾶμε τοὺς ἐχθρούς μας. Γιὰ τὸν «Λόγον κατὰ 'Ελλήνων» φυσικὰ οὔτε τσιμουδιά. Καὶ τὸ ἀνήκουστο: Τρεῖς καθηγητὲς τῆς Θεολογίας ἐπῆρα σδάρνα ρωτῶντάς τους, ἐὰν τὸν εἰχαν διαθάσει, καὶ οὔτε ποὺ τὸν εἶχαν ἀκουστά. Τὰ ἑλληνόπουλα ὁ ὅμως διαθάξουν: «Ὁ Θεὸς ἀνεδείκνυε μεγάλους ἐκκλησιαστικοὺς Πατέρες ποὺ διέσωξαν τὴν ἀλήθεια τῆς Εκκλησίας». Καὶ δι’ «οὓς ὁ Θεὸς ἀνεδείκνυε», ἄνθρωπος νὰ ὄγάνει τὸ σκασμό. ̓Απὸ ποῦ καὶ πῶς ἀντλοῦν τὶς πληροφορίες τους οἱ κ.κ. δόκτορες γιὰ τὸ ποιούς ἀνεθοκατεθάζει ἕνας Θεὸς ἀσώματος, ἀόρατος, ἄψαυστος, ἀκατάληπτος κατὰ τὸ Μ. ̓Αθανάσιο, ἀπελπιστικὰ κρυψίνους καὶ μὲ δουλὲς ἀνεξερεύνητες κατὰ τὴ γιαγιά μου, ρωτῆστε τους νὰ σᾶς ποῦν. ̓Εσὺ πάντως, Μεγάλε, πολὺ τὰ όρίζεις τὰ παππούδια μου --- καὶ μιλᾶμε γιὰ μανία. Τί σοῦ ; εἶχαν κάνει; Δὲ νομίζω πὼς εἶχες γίνει κἂν ἀντιληπτὸς ἀπ ̓ αὐτούς. σουν ὅμως ὁ ἄνθρωπος τῆς ἐποχῆς καὶ μανούλα στὶς δημόσιες σχέσεις. Καὶ μόνον ὁ «Λόγος κατὰ ̓Ελλήνων» σοῦ ἐξασφάλισε στάδιον δόξης λαμπρόν. ̓Εκεῖνες οἱ ἐξορίες --- παιχνιδάκια μπροστὰ στὴν ἔρημο --σκέτη παραγγελιά. Δὲν ἔπαιρνες ὅμως τοῖς μετρητοῖς τὰ λεγόμενα τοῦ «Ὁμοούσιου», διαφορετικὰ θὰ εἰχες προσέξει ἐκεῖνα τὰ «νῦν ἐδοξάσθη» καὶ «ἐλήλυθεν ἡ ὥρα ἵνα δοξασθῆ» --- ξέσπασμα χαρᾶς μοναδικὸ --- μὲ τὸ ρῆμα «δοξάζω» --- λέξι σημαδιακὴ ἐδῶ, ἀναδυομένη ἐπίκλησι, ὑπόσχεσι καὶ μεγάλη προσδοκία μέσ, ἀπὸ τὸν τάφο τοῦ πεπερασμένου στο «δόξασόὀν σου τὸν υἱόν, ἵνα καὶ ὁ υἱός σου δοξάσῃ σε»--, καὶ ὕστερα στὴ δουἡ ἐξ οὐρανοῦ «ἐδόξασα καὶ πάλι δοξάσω». ̓Εκτὸς καὶ ἄν, κατ ἐσέ, ἡ εὐαρέσκεια τοῦ ̓Ιησοῦ μεταφράζξεται σὲ «Οοόπα, καὶ τὴν πιάσαμε τὴν καλή». Πῶς ἐξηγοῦνται ἐκεῖνα τὰ «ἄλογοι, παράλογοι, κενόδοξοι, δοκη σίσοφοι, ἀσελγεῖς, ἀσεθεῖς, ἀμαθεῖς (/, χακοδαίμονες, μιαροί, τοὺς ὀφθαλμοὺς ἔχοντες λίαν πεπυρωμένους» καὶ ἀμόλα χαλούμπα; ο λόγος τους ὅμως, ἡΓ λῶσσα, οἱ θεσμοί, ἡ ρητορική, ἤ φιλοσοφικὴ μέθοδος ἦταν καλὰ καὶ ἅγια, γιατὶ χωρὶς αὐτὰ δὲ θὰ σὲ ἤξερε οὔτε ὁ θυρωρὸς τῆς πολυκατοικίας σου. Απὸ τὸν «περιούσιο», οὐκ ἂν λάδοις παρὰ τοῦ μὴ ἔχοντος. «Μήποτε συνάγουσιν ἐξ ἀκανθῶν σταφυλάς»; Οἱ «ἐπηομένοι φαντασιοκόποι» ὅμως ἦσαν καταδικασμένοι γιὰ τὴν κολασμένη γλυπτική τους --δοκάρι στὸ μάτι σοῦ ---, γιὰ τὸν ἐπάρατο πολιτισμό τους ποὺ παρέσυρε στὸν ὄλεθρο τῆς ἁμαρτίας ἀκόμα κι αὐτοὺς τοὺς ἐκλεκτοὺς τοῦ ἐπέκεινα. Γιατί, ἔτσι καὶ πάτησε τὸ πόδι του στὸν ”Α θειο Πάγο ὁ δικηγόρος τῆς Ταρσοῦ, δὲν ἔφτυσαν τὰ εἴδωλα, γιὰ ν ̓ ἀφεθοῦν στὴ μυστικοπαθή σαγήνη τῆς ἐρήμου. ”"Ακουσαν μέν, ἔκαναν ̓χάξι δέ. Σοῦ εἶχε διαφύγει μιὰ λεπτομέρεια: Γι’ αὐτὰ τὰ «εἴδωλα» εἶχαν ἐκεῖνοι πολεμήσει στὸ Μαραθῶνα, τὴ Σαλαμῖνα καὶ τὶς Πλαταιές, καὶ τὸ αἷμα τῶν ὡραίων νεκρῶν τους δὲν εἶχε ἀκόμα στεγνώσει. -»