ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ Αλογα καὶ λογικὰ 4ὲν τοὺς ἀντέχω τοὺς «Μεγάλους», ποὺ ἔχουν χάνει τὴ ζωή μας τραγέ- λαφο καὶ μᾶς πουλᾶνε φύκια γιὰ μεταξωτὲς κορδέλλες. Κάθε φορὰ ποὺ ἔχω μαξί τους κάποιο κακὸ συναπάντημα, σφίγγω τὰ δόντια καὶ ἀρχίζω ξανὰ- μανὰ τὸ τρεχαλη τό, «ἀναξητῶντας τὸ χαμένο καιρό». Με τὸ διδλίο τῆς Γ γυ- μνασίου «Εκκλησία, μιὰ νέα κοινωνία σὲ πορεία» πῆρα μιὰ πρώτη γεύ- ση ἀπὸ Εφιάλτη στὸ κεφάλαιο 21]. Μέγας ᾿Α θανάσιος: «Ἕνας πολύπαθος Πατριάρχη ς». Κι ἐγὼ τί φταίω; ᾿Αλλὰ τί συγκίνησι, δρὲ παιδίµου, τί στρι- Φλιῶρες, τί ἀφρῶδες ἐπίστρωμα καὶ ὑπόξινα πάνω στὸ γλύκιομα, γιὰ νὰ πουλήσει τὸ μαγαζί! Καὶ τὸ ἀπαραίτητο καρφί, ὁ κακὸς τοῦ «σήριαλ», ὁ Πα- ραδάτης. Γιὰ να μὴν ξεχνᾶμε τοὺς ἐχθρούς µας. Γιὰ τὸν «Λόγον κατὰ 'Ελλή- νων» φυσικὰ οὔτε τσιμουδιά. Καὶ τὸ ἀνήκουστο: Τρεῖς καθηγητὲς τῆς Θε- ολογίας ἐπῆρα σδάρνα ρωτῶντάς τους, ἐὰν τὸν εἰχαν διαθάσει, καὶ οὔτε ποὺ τὸν εἶχαν ἀκουστά. Τὰ ἑλληνόπουλα ὁ ὅμως διαθάξουν: «Ὁ Θεὸς ἀνε- δείκνυε μεγάλους ἐκκλησιαστικοὺς Πατέρες ποὺ διέσωξαν τὴν ἀλήθεια τῆς Εκκλησίας». Καὶ δι’ «οὓς ὁ Θεὸς ἀνεδείκνυε», ἄνθρωπος νὰ ὄγάνει τὸ σκασμό. ᾿Απὸ ποῦ καὶ πῶς ἀντλοῦν τὶς πληροφορίες τους οἱ κ.κ. δόκτορες γιὰ τὸ ποιούς ἀνεθοκατεθάζει ἕνας Θεὸς ἀσώματος, ἀόρατος, ἄψαυστος, ἀκατάληπτος κατὰ τὸ Μ.᾿Αθανάσιο, ἀπελπιστικὰ κρυψίνους καὶ μὲ δουλὲς ἀνεξερεύνητες κατὰ τὴ γιαγιά μου, ρωτῆστε τους νὰ σᾶς ποῦν. ᾿Εσὺ πάντως, Μεγάλε, πολὺ τὰ όρίζεις τὰ παππούδια μου --- καὶ μιλᾶμε γιὰ μανία. Τί σοῦ ; εἶχαν κάνει; Δὲ νομίζω πὼς εἶχες γίνει κἂν ἀντιληπτὸς ἀπ᾽ αὐτούς. σουν ὅμως ὁ ἄνθρωπος τῆς ἐποχῆς καὶ μανούλα στὶς δημόσιες σχέσεις. Καὶ μόνον ὁ «Λόγος κατὰ ᾿Ελλήνων» σοῦ ἐξασφάλισε στάδιον δόξης λαμπρόν. ᾿Εκεῖνες οἱ ἐξορίες --- παιχνιδάκια μπροστὰ στὴν ἔρημο --- σκέτη παραγγελιά. Δὲν ἔπαιρνες ὅμως τοῖς μετρητοῖς τὰ λεγόμενα τοῦ «Ὁμοούσιου», διαφορετικὰ θὰ εἰχες προσέξει ἐκεῖνα τὰ «νῦν ἐδοξάσθη» καὶ «ἐλήλυθεν ἡ ὥρα ἵνα δοξασθῆ» --- ξέσπασμα χαρᾶς μοναδικὸ --- μὲ τὸ ρῆμα «δοξάζω» --- λέξι σημαδιακὴ ἐδῶ, ἀναδυομένη ἐπίκλησι, ὑπόσχεσι καὶ μεγάλη προσδοκία μέσ, ἀπὸ τὸν τάφο τοῦ πεπερασμένου στο «δόξασόὀν σου τὸν υἱόν, ἵνα καὶ ὁ υἱός σου δοξάσῃ σε»--, καὶ ὕστερα στὴ δουἡ ἐξ οὐρανοῦ «ἐδόξασα καὶ πάλι δοξάσω». ᾿Εκτὸς καὶ ἄν, κατ ἐσέ, ἡ εὐαρέσκεια τοῦ ᾿Ιησοῦ μεταφράζξεται σὲ «Οοόπα, καὶ τὴν πιάσαμε τὴν καλή». Πῶς ἐξηγοῦνται ἐκεῖνα τὰ «ἄλογοι, παράλογοι, κενόδοξοι, δοκη σί- σοφοι, ἀσελγεῖς, ἀσεθεῖς, ἀμαθεῖς (/, χακοδαίµονες, μιαροί, τοὺς ὀφθαλ- μοὺς ἔχοντες λίαν πεπυρωμένους» καὶ ἀμόλα χαλούμπα; ο λόγος τους ὅμως, ἡΓ λῶσσα, οἱ θεσμοί, ἡ ρητορική, ἤ φιλοσοφικὴ μέθοδος ἦταν καλὰ καὶ ἅγια, γιατὶ χωρὶς αὐτὰ δὲ θὰ σὲ ἤξερε οὔτε ὁ θυρωρὸς τῆς πολυκατοι- κίας σου. Απὸ τὸν «περιούσιο», οὐκ ἂν λάδοις παρὰ τοῦ μὴ ἔχοντος. «Μήποτε συνάγουσιν ἐξ ἀκανθῶν σταφυλάς»; Οἱ «ἐπηομένοι φαντασιο- κόποι» ὅμως ἦσαν καταδικασμένοι γιὰ τὴν κολασμένη γλυπτική τους --- δοκάρι στὸ μάτι σοῦ ---, γιὰ τὸν ἐπάρατο πολιτισμό τους ποὺ παρέσυρε στὸν ὄλεθρο τῆς ἁμαρτίας ἀκόμα κι αὐτοὺς τοὺς ἐκλεκτοὺς τοῦ ἐπέκεινα. Γιατί, ἔτσι καὶ πάτησε τὸ πόδι του στὸν ”Α θειο Πάγο ὁ δικηγόρος τῆς Ταρσοῦ, δὲν ἔφτυσαν τὰ εἴδωλα, γιὰ ν᾿ ἀφεθοῦν στὴ μυστικοπαθή σαγήνη τῆς ἐρήμου. ”"Ακουσαν μέν, ἔκαναν ᾿χάξι δέ. Σοῦ εἶχε διαφύγει μιὰ λεπτομέρεια: Γι’ αὐτὰ τὰ «εἴδωλα» εἶχαν ἐκεῖνοι πολεμήσει στὸ Μαραθῶνα, τὴ Σαλαμῖνα καὶ τὶς Πλαταιές, καὶ τὸ αἷμα τῶν ὡραίων νεκρῶν τους δὲν εἶχε ἀκόμα στεγνώσει. -»