Σαρακατσάνοι, οἱ ἀρχαιότεροι Εὐρωπαῖοι Οἱ ἀποκλειστικὰ ἑλληνόφωνοι Σαρακατσάνοι ἁλώνιζαν ἐλεύθερα, χωρὶς διαθατήρια, τὰ ὀρεινὰ καὶ πεδινὰ θοσκοτόπια τῆς Ἑλληνικῆς Χερσονήσου ἀπὸ τὴν ἐποχὴ ποὺ ὁ κυνηγὸς/συλλέκτης τοῦ (ἑνιαίου τότε) δαλκανομιπρασιατικοῦ χώρου ἔμαθε νὰ ἐξημερώνει τὰ ζῶα (μὲ πρώτη τὴν ἀρχκούδα). ̓Απὸ τὴν ἀπώτατη ἐποχὴ μέχρι σήμερα ἡ τρομερὰ κλειστὴ καὶ προστατευτικὴ κοινωνία τους (ἡ ἀποχλειστικὰ κτηνοτροφικὴ πατριὰ) δὲν τοὺς ἐπέτρεψε νὰ προσλάδουν «ξένα» στοιχεῖα (φυλετικὰ ἢ γλωσσικά), ὅπως συνέδη μὲ τοὺς ἡμινομάδες ἑλληνόφωνους, θλαχόφωνους, ἀρθανιτόφωνους, σλαυόφωνους τῆς περιοχῆς μας. Ἔτσι, διατηρήσανε καὶ πάμπολλα «πινδικἀ-ἠπειρωτικά» χαρακτηριστικἁ τῶν Ἑλληνοπελασγῶν, μερικὰ ἀπὸ τὰ ὁποῖα φθάνουν μέχρι τὸν Πετραλώνιο ̓Αρχάνθρωπο (750.000 - 50.000 ἔτη π.Χ.). Χαρακτηριστικὰ ποὺ διατηρήθηκαν καὶ στὶς λοιπὲς μὴ ἀποχλειστικὰ ἑλληνόφωνες ὁμάδες τῆς Μακεδονίας κ.λπ. Οἱ Σαρακατσάνοι θέθαια δὲν ἦρθαν ἀπὸ τὴν ̓Αφρική, ὅπως δὲν εἶχε ἔρθει καὶ ὁ «προπάππος» τους Πετραλώνιος. Οἱ ἴδιοι οἱ «ἀφροχεντρισταὶ» ἀνθρωπολόγοι Μπράϊτιγκερ, Τομπάϊας κιλπ., ποὺ ἔσπευσαν νὰ χαρακτηρίσουν τὸν Πετραλώνιο σὰν τὸν «πρῶτο ̓ ̓Αφρικανὸ ἐκτὸς ̓Αφρικῆς» (111) τὸ 1964 στὸ Διεθνὲς Ανθρωπολογικὸ Συνέδριο Μόσχας, ἀνέκρουσαν πρύμναν τὸ ἑπόμενο ἔτος στὸ Διεθνὲς Συνέδριο Πράγας/Μπρνό, τὸ ὁποῖο ἀπεφάνθη ὑπὲρ τῆς αὐτοχθονίας τοῦ πρώτου Εὐρωπαίου. Στὸ 8ο Διεθνὲς ̓Ανθρωπολογικὸ Συνέδριο (Τόκυο 1968) ὁ κ."Αρης Πουλιανός, ποὺ εἶχε ἐκλεγεῖ ἀντιπρόεδρος, διακηρύσσει πὼς «μὲ τοὺς Σαρακατσάνους οἱ Εὐρωπαῖοι μποροῦν νὰ ἀποδεικνύουν τὴν αὐτοχθονία τους, γιατὶ αὐτοὶ (οἱ Σ.) κρατοῦν τὰ κλειδιὰ τῆς προϊστορίας τῶν Εὐρωπαίων, ἀπὸ τὶς εὐρωπαιογενεῖς ̓ Αινοῦ τῆς Ιαπωνίας μέχρι τὸν ̓ Ατλαντικό». Καὶ ὅσον ἀφορᾶ τὰ γλωσσικά: γιὰ μὲν τὴν «ντοπιολαλιὰ» τοῦ Πετραλώνιου οἱ ἐνδιαφερόμενοι μποροῦν νὰ ἀνατρέξουν στὸ περιοδικὸ «Ανθρωπος» (1979 καὶ 1993), ὅπου σχετικἀ ἀποφαίνονται τόσον ὁ κ. Πουλιανός, ὅσο καὶ ὁ Τσέχος Ινο Βιά[ε, γιὰ δὲ τὴν «ἀρχέτυπα Ἑλληνικὴ γλῶσσα τῆς Πίνδου», αὐτὴν ὁ Α.Π. τὴν θεωρεῖ σὰν «μητέρα γλῶσσα τῆς ̓Ινδοευρωπαϊκῆς όμοεθνίας γλωσσῶν ποὺ παλινδρομοῦσε ἀπὸ καὶ πρὸς τὴν κοιτίδα της μαζὺ μὲ τοὺς παγετῶνες, τὰ ἔλη, τὰ δάση καὶ τὴν τούνδρα» («Δαυλὸς» τ, 126, 127). Ὡς πρὸς τὰ ἤθη, τὰ ἔθιμα καὶ τὶς τεχνικὲς οἱ Σ. διατηροῦνε φυσικὰ τὰ ἴδια μὲ τοὺς ὑπόλοιπους ἑλληνόφωνους ἢ δίγλωσσους κτηνοτρόφους μας, πλὴν τῆς ταφῆς (γιατὶ οἱ Σ. γεννιοῦνται καὶ θάδονται «καθ ̓ ὁδόν»). Τὸ 1956-60 οἱ Ἕλληνες πολιτικοὶ φυγάδες τοῦ τελευταίου μας ἐμφυλίου, ποὺ ἔχτιζαν τότε ἐργοστάσια καὶ πολυκατοικίες γιὰ τοὺς Οὐζμπέκους καὶ Τουρχμένους ἀπογόνους τῶν «Μαστίγων τοῦ Θεοῦ» (Αττίλα, Ἐρτογροὺλ χ.λπ.), δώσανε ἐκεῖ (στὴν ̓Αλεξάνδρεια τὴν Ἐσχάτη, τὴν Παρθινὴ καὶ τὴν Ἐπὶ Σόγδοις) μὲ τὰ ὀστᾶ τους τὴν καλύτερη ἀπάντηση τῶν... «προγονόπληκτων ̓Ἑλλήνων» (6λ. «Προέλευση τῶν ̓Ελλήνων», ̓Ινστιτούτο Ἐθνογραφίας ̓Ακαδημίας Ἐπιστημῶν ΕΣΣΔ, 1961 -- «Αὐγὴ» 6/1/62) σὲ «δημο--ὶ