ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΜΑΞΙΜΟΥ ΤῸ ΑΝΕΚΛΟΤΟ ΔΙΗΡΗΜΑ ΤΟΥ δανλον Λέων Στ ὁ Σοφὸς Δὲν ξεκολλοῦσε ἀπὸ τὰ θιθλία, τὰ γραπτά του, ὁ Λέων, ὁ γιὸς τοῦ αὐτοκράτορα Βασιλείου Α’. Ἐπιμελῆς μαθητὴς τοῦ πατριάρχη Φωτίου. Μὰ ὁ πατέρας του ἀγαποῦσε τοὺς ἄνδρες μὲ τὴν ἡράκλεια δύναμη. Τοὺς ἄξιους πολεμιστές. Ὁ ἴδιος, ἂν καὶ μὴ στρατιωτικός, δυὸ φορὲς στρατήγησε. ̓Αντίκρυσε ”Αραθες καὶ Παυλικανούς, τοὺς αἱρετικοὺς αὐτοὺς ποὺ μὲ τοὺς ἀλλόθρησκους συμμαχοῦσαν, ἀκάθεκτος στὸ ἄλογό του, στὶς ἀπέραντες καὶ ἀφιλόξενες μεριὲς τῆς Συρίας καὶ τὶς περὶ τὸν ΕὐφράὋ Κωνσταντῖνος ἡ σάρκα ἀπὸ τὴ σάρκα του. Αὐτὸς θὰ ἐξακολουθοῦσε τὸ ἔργο του. Ὁ πρωτόκοχος γιός. Μὰ τὸν Κωνσταντῖνο τὸν πῆρε ὁ Θεὸς καὶ τοῦ ἔμεινε ὁ Λέων. . Πῶς νὰ τὸν νιώσει γιό του; Οἰκουρικὸς ἦταν. Σπιτόγατος. ̓Αδύνατος. Φιλήσυχος. Τοῦ ἔμεινε καὶ ὁ ̓Αλέξανδρος, ποὺ ἀγαποῦσε τὶς διασκεδάσεις. Καὶ ὁ νεότερος, ὁ Στέφανος, ποὺ τὰ ἄλογα καὶ μόνο τὸν ἐνδιέφεραν. Μόλις τετραετὴς ὁ Λέων. Ὃ πατέρας του στὴν Ἐκκλησία τῶν Βλαχερνῶν τοῦ ἔθεσε στὴν κεφαλὴ «τὸν ἅγιον στέφανον τῆς Θεοτόκου», καὶ εἶπε: «Στέφανον ἐκ Θεοῦ διὰ τῆς ἐμῆς δέξου χειρός». Αὐτὸς ὁ γιός, ὁ μὴ ἀγαπημένος, ἄρχισε ἐνωρὶς νὰ συμόασιλεύει μὲ τὸν πατέρα του. “Ο Βασίλειος ὅλο καὶ περισσότερο σκληρός, εὐερέθιστος, πάντα ἀπαρηγόρητος μὲ τὸν θάνατο τοῦ γιοῦ του, ἄκρα θλίψη, πίκρα καὶ ἡ θύὐμισή του ἄκρα κατήφεια. Καὶ φιλύποπτος. Συνωμοσία; Θὰ τὸν σκότωναν; Καὶ πίστεψε τὰ λόγια τοῦ μοναχοῦ Σανταθαρήνου. Ὁ Λέων; Συνωμοτοῦσε! Διαφωνία εἶχε χωρίσει τὸν δασιλόπαιδα καὶ τὸν μοναχό. Δὲν δίστασε αὐτός, ἔφθασε στὴν καταγγελία. ̓Ονόμασε μάλιστα καὶ τοὺς συνωμότες. Καὶ τιμωρήθηκαν σκληρὰ οἱ δῆθεν συνωμότες. Καὶ κατάκλειστος ὁ Λέων στὸ Ἱερὸν Παλάτιον, καὶ τοῦ ἀφήρεσαν τὰ χοκχοδαφῆ πέδιλα. Καὶ ἐλευθερώθηκε χάρη σ ̓ ἕναν παπαγάλο. Πῶς εἶχε αὐτὸς συνηθίσει νὰ φωνάζει: « ̓Αλίμονο!.. ̓Αλίμονο!.. Ὁ ἄμοιρος Λέων!». Ἐπίσημσ γεῦμα λοιπὸν στὸ Μέγα Παλάτιον, ἔφθασαν οἱ προσκαλεσμένοι, ὁ καθέ- νας στὴ θέση του, ἐνῶ ὁ παπαγάλος δὲν ἔπαυε νὰ φωνάζει: «Αλίμονο! ̓Αλίμονο!.. “Ὁ ἄμοιρος Λέων!». Καὶ ἡ κατήφεια γενική, ὁλοφάνερη. Τὸ γνώριζαν, ἀθῶος ὁ Λέων. Μὲ τὰ παρακάλια τέλος τοῦ πατριάρχη καὶ τῶν ἀρχόντων ἐλευθερώθη κε ὁ νεαρὸς διάδοχος. Τρεῖς μῆνες εἶχε μείνει ἀπομονωμένος. Μὰ δὲν ἄργησε ὁ πατέρας καὶ κάτι ἄλλο νὰ πληροφορηθεῖ: Σφόδρα ἐρωτευμένος ὁ γιός του μὲ τὴν κόρη τοῦ Ζαούτζη. Τὴ Ζωή. "Οχι! Δὲν ἐπέτρεπε ὁ Βασίλειος αὐτὸν τὸν δεσμό. Τὸν Λέοντα θὰ τὸν πάντρευε μὲ τὴ δική του, τὴν πατρικὴ κρίση. Ἔγινε λοιπὸν ἡ καθιερωμένη τελετὴ --γιὰ τελευταία φορὰ τὸ περσικὸ αὐτὸ ἔθιμο---, ἔφθασαν στὸ Μέγα Παλάτιον οἱ ὑποψήφιες νύφες, διαλεγμένες ἀπὸ ὁλόκληρη τὴ χώρα. Μόνες στὴν αἴθουσα Τρικλίνιον, καὶ μὲ καρδιοχτύπι τὸν νυμφίο περίμεναν. Καὶ εἶδαν νὰ μπαίνει ἕνας γέροντας. Ὅ αὐτοκράτορας! Καὶ διάλεξε τὴ Θεοφανὼ γιὰ σύζυγο τοῦ γιοῦ του. Αὐτὴν παρὰ τὴ θέλησή του παντρεύτηκε ὁ Λέων. Ἦταν δεκαέξι χρονῶν. Γιατί δὲν τὴν θέλησε ὁ Βασίλειος τὴ Ζωή; Διότι ὁ πατέρας της, ἂν καὶ μέγα ἀξίωμα κατεῖχε, ξενικῆς καταγωγῆς ἦταν καὶ μισητός; Βέόαιο εἶναι, ἐπειδὴ τὴ Θεοφανὼ εἶχε ὀρίσει ἡ σύζυγος τοῦ Βασιλείου, ἡ Εὐδοκία ἸΙγγερίνη. Ἐπιτήδεια γυναίκα αὐτή, ὅπως ὁ σύζυγός της. Καὶ ὁ παπαγάλος; Γιατί δὲν φώναξε καὶ τώρα «ἀλίμονο, ἀλίμονο, ὁ ἄμοιρος Λέων»; "Ἠταν ἅμοιρος. Δὲν ἀγαποῦσε τὴ Θεοφανώ. Ἢ Ζωὴ στὴν καρδιά του. Μὰ ὄφειλε καὶ γιὰ τὴ Θεοφανὼ ὁ παπαγάλος νὰ φωνάξει «ἀλίμονο». ̓Αλλὰ καὶ γιὰ τὴ Ζωή. Τὴν πάντρεψε κι αὐτὴν παρὰ τὴ θἐλησἠ της. Καὶ θὰ ἔτριδε τὰ χέρια του ὁ Βασίλειος, εὐχαριστημένος. Ὀρίστε! Στὸ Μέγα Παλάτιον ἔφερε τὴν τάξη! Ποῦ νὰ τὸ Φανταζόταν! "Ολα τὰ μετέπειτα γεγονότα, θλιθερὰ γιὰ τὸν Λέοντα ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν Αὐτοκρατορία, ξεχινοῦν ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ἀταίριαστους γάμους. Πρῶτο κροῦσμα: Ἡ Θεοφανὼ δὲν ἄργησε νὰ θεθαιωθεῖ, ἡ Ζωὴ δὲν ἦταν ἡ παιδικὴ φίλη, ἀλλὰ ἡ σχέση ἡ μὴ θεμιτή. Ἔτρεξε στὸν αὐτοκράτορα, φανέρωσε τὸν καημό