ΤῸ ΑΝΕΚΛΟΤΟ ΔΙΗΡΗΜΑ ΤΟΥ δανλον Δὲν ξεκολλοῦσε ἀπὸ τὰ θιθλία, τὰ γραπτά του, ὁ Λέων, ὁ γιὸς τοῦ αὐτοκράτορα Βα- σιλείου Α’. Ἐπιμελῆς μαθητὴς τοῦ πα- τριάρχη Φωτίου. Μὰ ὁ πατέρας του ἀγα- ποῦσε τοὺς ἄνδρες μὲ τὴν ἡράκλεια δύνα- μη. Τοὺς ἄξιους πολεμιστές. Ὁ ἴδιος, ἂν καὶ μὴ στρατιωτικός, δυὸ φορὲς στρατήγησε. ᾿Αντίκρυσε ”Αραθες καὶ Παυλικανούς, τοὺς αἱρετικοὺς αὐτοὺς ποὺ μὲ τοὺς ἀλλό- θρησκους συμμαχοῦσαν, ἀκάθεκτος στὸ ἄλογό του, στὶς ἀπέραντες καὶ ἀφιλόξενες μεριὲς τῆς Συρίας καὶ τὶς περὶ τὸν Εὐφρά- Ὃ Κωνσταντῖνος ἡ σάρκα ἀπὸ τὴ σάρκα του. Αὐτὸς θὰ ἐξακολουθοῦσε τὸ ἔργο του. Ὁ πρωτόκοχος γιός. Μὰ τὸν Κωνσταντῖνο τὸν πῆρε ὁ Θεὸς καὶ τοῦ ἔμεινε ὁ Λέων. . Πῶς νὰ τὸν νιώσει γιό του; Οἰκουρικὸς ἦταν. Σπιτόγατος. ᾿Αδύνατος. Φιλήσυχος. Τοῦ ἔμεινε καὶ ὁ ᾿Αλέξανδρος, ποὺ ἀγαποῦσε τὶς διασκεδάσεις. Καὶ ὁ νεότερος, ὁ Στέφα- νος, ποὺ τὰ ἄλογα καὶ μόνο τὸν ἐνδιέφεραν. Μόλις τετραετὴς ὁ Λέων. Ὃ πατέρας του στὴν Ἐκκλησία τῶν Βλαχερνῶν τοῦ ἔθεσε στὴν κεφαλὴ «τὸν ἅγιον στέφανον τῆς Θε- οτόκου», καὶ εἶπε: «Στέφανον ἐκ Θεοῦ διὰ τῆς ἐμῆς δέξου χειρός». Αὐτὸς ὁ γιός, ὁ μὴ ἀγαπημένος, ἄρχισε ἐνωρὶς νὰ συµόασι- λεύει μὲ τὸν πατέρα του. “Ο Βασίλειος ὅλο καὶ περισσότερο σκλη- ρός, εὐερέθιστος, πάντα ἀπαρηγόρητος μὲ τὸν θάνατο τοῦ γιοῦ του, ἄκρα θλίψη, πί- κρα καὶ ἡ θύὐμισή του ἄκρα κατήφεια. Καὶ φιλύποπτος. Συνωμοσία; Θὰ τὸν σκότωναν; Καὶ πίστεψε τὰ λόγια τοῦ μοναχοῦ Σαντα- θαρήνου. Ὁ Λέων; Συνωμοτοῦσε! Διαφω- νία εἶχε χωρίσει τὸν δασιλόπαιδα καὶ τὸν μοναχό. Δὲν δίστασε αὐτός, ἔφθασε στὴν καταγγελία. ᾿Ονόμασε μάλιστα καὶ τοὺς συνωμότες. Καὶ τιμωρήθηκαν σκληρὰ οἱ δῆθεν συνωμότες. Καὶ κατάκλειστος ὁ Λέων στὸ Ἱερὸν Πα- λάτιον, καὶ τοῦ ἀφήρεσαν τὰ χοκχοδαφῆ πέδιλα. Καὶ ἐλευθερώθηκε χάρη σ᾽ ἕναν πα- παγάλο. Πῶς εἶχε αὐτὸς συνηθίσει νὰ φω- νάζει: «᾿Αλίμονο!.. ᾿Αλίμονο!.. Ὁ ἄμοιρος Λέων!». Ἐπίσημσ γεῦμα λοιπὸν στὸ Μέγα Παλά- τιον, ἔφθασαν οἱ προσκαλεσμένοι, ὁ καθέ- ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΜΑΞΙΜΟΥ Λέων Στ ὁ Σοφὸς νας στὴ θέση του, ἐνῶ ὁ παπαγάλος δὲν ἔπαυε νὰ φωνάζει: «Αλίμονο! ᾿Αλίμονο!.. “Ὁ ἄμοιρος Λέων!». Καὶ ἡ κατήφεια γενική, ὁλοφάνερη. Τὸ γνώριζαν, ἀθῶος ὁ Λέων. Μὲ τὰ παρακάλια τέλος τοῦ πατριάρχη καὶ τῶν ἀρχόντων ἐλευθερώθη κε ὁ νεαρὸς διά- δοχος. Τρεῖς μῆνες εἶχε μείνει ἀπομονωμέ- νος. Μὰ δὲν ἄργησε ὁ πατέρας καὶ κάτι ἄλλο νὰ πληροφορηθεῖ: Σφόδρα ἐρωτευμέ- νος ὁ γιός του μὲ τὴν κόρη τοῦ Ζαούτζη. Τὴ Ζωή. "Οχι! Δὲν ἐπέτρεπε ὁ Βασίλειος αὐτὸν τὸν δεσμό. Τὸν Λέοντα θὰ τὸν πά- ντρευε μὲ τὴ δική του, τὴν πατρικὴ κρίση. Ἔγινε λοιπὸν ἡ καθιερωμένη τελετὴ --- γιὰ τελευταία φορὰ τὸ περσικὸ αὐτὸ ἔθι- µο---, ἔφθασαν στὸ Μέγα Παλάτιον οἱ ὑπο- ψήφιες νύφες, διαλεγµένες ἀπὸ ὁλόκληρη τὴ χώρα. Μόνες στὴν αἴθουσα Τρικλίνιον, καὶ μὲ καρδιοχτύπι τὸν νυμφίο περίμεναν. Καὶ εἶδαν νὰ μπαίνει ἕνας γέροντας. Ὅ αὐτοκράτορας! Καὶ διάλεξε τὴ Θεοφανὼ γιὰ σύζυγο τοῦ γιοῦ του. Αὐτὴν παρὰ τὴ θέλησή του παντρεύτηκε ὁ Λέων. Ἦταν δε- καέξι χρονῶν. Γιατί δὲν τὴν θέλησε ὁ Βασίλειος τὴ Ζωή; Διότι ὁ πατέρας της, ἂν καὶ μέγα ἀξίωμα κατεῖχε, ξενικῆς καταγωγῆς ἦταν καὶ µι- σητός; Βέόαιο εἶναι, ἐπειδὴ τὴ Θεοφανὼ εἶχε ὀρίσει ἡ σύζυγος τοῦ Βασιλείου, ἡ Εὐδοκία ἸΙγγερίνη. Ἐπιτήδεια γυναίκα αὐτή, ὅπως ὁ σύζυγός της. Καὶ ὁ παπαγάλος; Γιατί δὲν φώναξε καὶ τώρα «ἀλίμονο, ἀλίμονο, ὁ ἄμοιρος Λέων»; "Ἠταν ἅμοιρος. Δὲν ἀγαποῦσε τὴ Θεοφα- νώ. Ἢ Ζωὴ στὴν καρδιά του. Μὰ ὄφειλε καὶ γιὰ τὴ Θεοφανὼ ὁ παπαγάλος νὰ φω- νάξει «ἀλίμονο». ᾿Αλλὰ καὶ γιὰ τὴ Ζωή. Τὴν πάντρεψε κι αὐτὴν παρὰ τὴ θἐλησἠ της. Καὶ θὰ ἔτριδε τὰ χέρια του ὁ Βασίλει- ος, εὐχαριστημένος. Ὀρίστε! Στὸ Μέγα Πα- λάτιον ἔφερε τὴν τάξη! Ποῦ νὰ τὸ Φαντα- ζόταν! "Ολα τὰ μετέπειτα γεγονότα, θλι- θερὰ γιὰ τὸν Λέοντα ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν Αὐτοκρατορία, ξεχινοῦν ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ἀταίριαστους γάμους. Πρῶτο κροῦσμα: Ἡ Θεοφανὼ δὲν ἄργη- σε νὰ θεθαιωθεῖ, ἡ Ζωὴ δὲν ἦταν ἡ παιδικὴ φίλη, ἀλλὰ ἡ σχέση ἡ μὴ θεµιτή. Ἔτρεξε στὸν αὐτοκράτορα, φανέρωσε τὸν καημό