ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Ας ἀνατρέξωμε στὴν τεράστια κληρονομιά μας Κύριε διευθυντά, Διαθάζοντας τὸ ἄρθρον τοῦ Παν-Αἴολου εἰς τὴν στήλην «Ἔλλογα καὶ Μαντικὰ» τοῦ ὑπ. ἀριθ. 135 τεύχους τοῦ «Δαυλοῦ», ἔνοιωσα ἰδιαίτερη πνευματικὴν ἵκανοποίἢσιν διὰ τὰ γραφόμενά του, τὰ ὁποῖα μὲ εὑρίσκουν ἀπολύτως σύμφωνον. "Όντως εἶναι ἀπορίας ἄξιον τὸ διατὶ ἐπὶ δύο χιλιετίας οἱ θρησκευτικοὶ καὶ πνευματικοὶ ταγοὶ τοῦ Ἔθνους μας ἐθελοτυφλοῦσαν καὶ ἐθελοτυφλοῦν κατ’ ἐξακολούθησιν. (Αλήθεια ποιοί πνευματικοὶ ταγοί;). Ἴσως εἰς ἄλλους μακρυνοὺς καὶ ἀπωτέρους χρόνους νὰ ὑπῆρξε κάποια δικαιολογία, σήμερον ὅμως; ̓Αλλὰ ἂν δεχθοῦμε τὴν ἱστοριχὴ συκοφαντία, ὅτι «εἰδωλολάτρες» ὑπῆρξαν οἱ Ἕλληνες, ἐρωτᾶται; ποιόν ἠνώχλησαν, εἰς ποῖον λαὸν προσπάθησαν νὰ ἐπιθάλουν τὸ 126εον διὰ τῆς δίας (ἡ μεμονωμένη περίπτωσις, καὶ καταδικαστέα ἀπὸ κάθε ἐχέφρονα: Έλληνα, τοῦ ̓Αντιόχου τοῦ Ἐπιφανοῦς δὲν ἀποτελεῖ ὅλον), πότε προέθησαν ἱ Ἕλληνες «εἰδωλολάτρες» εἰς ἀσχη μοσύνας καὶ ὀανδαλισμοὺς ἆ ὡς οἱ περιθόητοι ἄλλοι «μονοθεϊστές»; Ἐν κατακλεῖδι ὦ ὅμως, ἀγαπητέ μου Παν-Αἴολε, δὲν εἶναι ἀναφαίρετο δικαίωμα παντὸς ἀτόμου καὶ λαοῦ νὰ λατρεύει ὅ,τι αὐτὸ αὐτὸς ἐπιθυμεῖ, ὅ,τι αὐτὸ αὐτὸν πληροῖ, ἐκφράζει, εὐχαριστεῖ καὶ πνευματικῶς ἱκανοποιεῖ; Διὰ τὴν ἀπαίτησιν τώρα τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους ὅπως γίνη ἀποκαθήλωσις τῶν ἑδραϊκῶν προτύπων-μορφῶν καὶ ἀποκάθαρσις ὅλων τῶν χριστιανικῶν διόλίων ἀπὸ τὰ ἑδραϊκὰ δόγματα’ τοῦτο θὰ συμθεῖ μόνον, ὅταν πρῶτον πραγματοποιή θῆ ἐντός μας. Ἤδη μὲ τὸν διαφωτισμὸν ποὺ ἐκτεταμένα γίνεται μέσω ́ τῶν στηλῶν τοῦ «Δαυλοῦ» ἡ ἑλληνικὴ ψυχὴ ἀποξητᾶ τὴν ὁλοχλήρωσίν της. ̓Αφ ̓ ἧς στιγμῆς ἐπιτευχθῆ ἡ ὡς ἄνω ὁλοκλήρωσις, τότε, φρονῶ, θὰ καταστῆ δυνατὴ καὶ ἡ ἀποκαθήλωσις τῶν ἑθραϊκῶν προτύπων-μορφῶν καὶ ἡ ἀποκάθαρσις ὅλων τῶν χριστιανικῶν θιθλίων ἀπὸ τὸν ἑδραϊκὸν ἀνθελληνικὸν δογματισμόν. Χρειάζεται καὶ ἀπαιτεῖται ὅμως ἀγώνας σκληρὸς καὶ ἐπίπονος, διὰ νὰ διαφωτισθῆ καὶ φωτισθῆ ὁ νεοέλλην, ποὺ δυστυχῶς παραπαίει καὶ παραδέρνει ἀνάμεσα σὲ ξένα πρότυπα, τὰ ὁποῖα οὐδεμίαν ἀπολύτως σχέσιν ἔχουν μὲ τὴν ἱστορίαν του (ἀλήθεια, πόσοι ἐκ τῶν Ἑλλήνων γνωοἰζουν τὴν ἱστορίαν τους;) καὶ τὴν τεράστια πολιτιστικὴ κληρονομιά του, τὰ ὁποῖα τοῦ ἐπεόλήθησαν διὰ τῆς όίας. Διερωτᾶσθε, καὶ πολὺ σωστὰ θεθαίως, διατί νὰ ὑμνῆται ὁ Δαυὶδ καὶ ὄχι ὁ ἐκφραστὴς τοῦ λόγου καὶ τῆς δημοχρατίας Θησεύς. Προσθέτω καὶ ἐγὼ ὡς Ἕλλην: Διατί νὰ ἀναφέρονται οἱ «Ψαλμοὶ» τοῦ Δαυὶδ καὶ οὐχὶ ὑπέροχα χωρία ἀπὸ τοὺς ἀξεπέραστους τραγικούς μας. [Θλίδομαι, ὅταν διαθάζω μετάφρασιν τοῦ Εὐαγγελίου ἐκ μέρους τοῦ περιωνύμου ---μακαρίτου πλέον--- Κωνσταντίνου Τρεμπέλλα, ὁ ὁποῖος θεωρεῖται κορυφή, καὶ ὀλέπω τὸν ἀδικαιολόγητον μισελληνισμὸν τοῦ «μεγάλου» καθηγητοῦ, ὁ ὁποῖος κάπου καὶ ἐκτὸς κειμένου σχολιάζει διὰ στόματος τῶν μαθητῶν τοῦ Ἰησοῦ: «Τί νὰ ἔγινε ὁ Κύριος; μὴ τυχὸν ἔφυγε καὶ πῆγε στὴ χώρα τῶν μιαρῶν ̓Ελλήνων,»... χαῖρε θάθος ἀμέτρητον...]. Τώρα ἐρωτῶ καὶ ἐγὼ μὲ τὴ σειρά μου, ἀγαπητὲ Πὰν-Αἴολε, πάνω σὲ μιὰ ἐρώτησή «σας». «... Πρὶν ἐμφανισθῶσιν αὐτοῖς τὰ θεῖα εὐεργετήματα...». Ποῖα εἶναι αὐτὰ τὰ «θεῖα εὐεργετήματα»; Μήπως ἡ καταστροφὴ ἑνὸς τεραστίου καὶ ἀνεπαναλήπτου πολιτισμοῦ; Μήπως ἡ καταστροφή, ἡ δήωσις καὶ ἡ ἐξαφάνισις ἱερῶν ἑλληνικῶν περικαλλῶν ναῶν; Μήπως ἡ καταστροφὴ τῶν κατ’ ἐξοχὴν θρησκευτικῶν κέντρων τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ὡς ἡ Ολυμπία; Ἢ τέλος ὁ ἐξανδραποδισμὸς ἑνὸς ὄντως μεγάλου λα- --