ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Ας ἀνατρέξωμε στὴν τεράστια κληρονομιά µας Κύριε διευθυντά, Διαθάζοντας τὸ ἄρθρον τοῦ Παν-Αἴολου εἰς τὴν στήλην «Ἔλλογα καὶ Μαντικὰ» τοῦ ὑπ. ἀριθ. 135 τεύχους τοῦ «Δαυλοῦ», ἔνοιωσα ἰδιαίτερη πνευματικὴν ἵκανοποί- ἢσιν διὰ τὰ γραφόµενά του, τὰ ὁποῖα μὲ εὑρίσκουν ἀπολύτως σύμφωνον. "Όντως εἶναι ἀπορίας ἄξιον τὸ διατὶ ἐπὶ δύο χιλιετίας οἱ θρησκευτικοὶ καὶ πνευματικοὶ τα- γοὶ τοῦ Ἔθνους µας ἐθελοτυφλοῦσαν καὶ ἐθελοτυφλοῦν κατ’ ἐξακολούθησιν. (Αλή- θεια ποιοί πνευματικοὶ ταγοί;). Ἴσως εἰς ἄλλους μακρυνοὺς καὶ ἀπωτέρους χρόνους νὰ ὑπῆρξε κάποια δικαιολογία, σήμερον ὅμως; ᾿Αλλὰ ἂν δεχθοῦμε τὴν ἱστοριχὴ συκοφαντία, ὅτι «εἰδωλολάτρες» ὑπῆρξαν οἱ Ἕλληνες, ἐρωτᾶται; ποιόν ἠνώχλησαν, εἰς ποῖον λαὸν προσπάθησαν νὰ ἐπιθάλουν τὸ 126εον διὰ τῆς δίας (ἡ μεμονωμένη περίπτωσις, καὶ καταδικαστέα ἀπὸ κάθε ἐχέ- φρονα: Έλληνα, τοῦ ᾽Αντιόχου τοῦ Ἐπιφανοῦς δὲν ἀποτελεῖ ὅλον), πότε προέθησαν ἱ Ἕλληνες «εἰδωλολάτρες» εἰς ἀσχη μοσύνας καὶ ὀανδαλισμοὺς ἆ ὡς οἱ περιθόητοι ἄλλοι «μονοθεϊστές»; Ἐν κατακλεῖδι ὦ ὅμως, ἀγαπητέ μου Παν-Αἴολε, δὲν εἶναι ἀνα- φαίρετο δικαίωμα παντὸς ἀτόμου καὶ λαοῦ νὰ λατρεύει ὅ,τι αὐτὸ αὐτὸς ἐπιθυμεῖ, ὅ,τι αὐτὸ αὐτὸν πληροῖ, ἐκφράζει, εὐχαριστεῖ καὶ πνευματικῶς ἱκανοποιεῖ; Διὰ τὴν ἀπαίτησιν τώρα τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους ὅπως γίνη ἀποκαθήλωσις τῶν ἑδραϊκῶν προτύπων-μορφῶν καὶ ἀποκάθαρσις ὅλων τῶν χριστιανικῶν διόλίων ἀπὸ τὰ ἑδραϊκὰ δόγματα’ τοῦτο θὰ συμθεῖ µόνον, ὅταν πρῶτον πραγµατοποιή θῆ ἐντός μας. Ἤδη μὲ τὸν διαφωτισμὸν ποὺ ἐκτεταμένα γίνεται μέσω ΄ τῶν στηλῶν τοῦ «Δαυ- λοῦ» ἡ ἑλληνικὴ ψυχὴ ἀποξητᾶ τὴν ὁλοχλήρωσίν της. ᾽Αϕ᾿ ἧς στιγμῆς ἐπιτευχθῆ ἡ ὡς ἄνω ὁλοκλήρωσις, τότε, φρονῶ, θὰ καταστῆ δυνατὴ καὶ ἡ ἀποκαθήλωσις τῶν ἑθραϊκῶν προτύπων-μορφῶν καὶ ἡ ἀποκάθαρσις ὅλων τῶν χριστιανικῶν θιθλίων ἀπὸ τὸν ἑδραϊκὸν ἀνθελληνικὸν δογματισμόν. Χρειάζεται καὶ ἀπαιτεῖται ὅμως ἀγώ- νας σκληρὸς καὶ ἐπίπονος, διὰ νὰ διαφωτισθῆ καὶ φωτισθῆ ὁ νεοέλλην, ποὺ δυ- στυχῶς παραπαίει καὶ παραδέρνει ἀνάμεσα σὲ ξένα πρότυπα, τὰ ὁποῖα οὐδεμίαν ἀπολύτως σχέσιν ἔχουν μὲ τὴν ἱστορίαν του (ἀλήθεια, πόσοι ἐκ τῶν Ἑλλήνων γνω- οἰζουν τὴν ἱστορίαν τους;) καὶ τὴν τεράστια πολιτιστικὴ κληρονομιά του, τὰ ὁποῖα τοῦ ἐπεόλήθησαν διὰ τῆς όίας. Διερωτᾶσθε, καὶ πολὺ σωστὰ θεθαίως, διατί νὰ ὑμνῆται ὁ Δαυὶδ καὶ ὄχι ὁ ἐκφρα- στὴς τοῦ λόγου καὶ τῆς δημοχρατίας Θησεύς. Προσθέτω καὶ ἐγὼ ὡς Ἕλλην: Διατί νὰ ἀναφέρονται οἱ «Ψαλμοὶ» τοῦ Δαυὶδ καὶ οὐχὶ ὑπέροχα χωρία ἀπὸ τοὺς ἀξεπέ- ραστους τραγικούς µας. [Θλίδομαι, ὅταν διαθάζω μετάφρασιν τοῦ Εὐαγγελίου ἐκ μέρους τοῦ περιωνύμου ---μακαρίτου πλέον--- Κωνσταντίνου Τρεμπέλλα, ὁ ὁποῖος θεωρεῖται κορυφή, καὶ ὀλέπω τὸν ἀδικαιολόγητον μισελληνισμὸν τοῦ «μεγάλου» καθηγητοῦ, ὁ ὁποῖος κάπου καὶ ἐκτὸς κειμένου σχολιάζει διὰ στόματος τῶν μα- θητῶν τοῦ Ἰησοῦ: «Τί νὰ ἔγινε ὁ Κύριος; μὴ τυχὸν ἔφυγε καὶ πῆγε στὴ χώρα τῶν μιαρῶν ᾿Ελλήνων,»... χαῖρε θάθος ἀμέτρητον...]. Τώρα ἐρωτῶ καὶ ἐγὼ μὲ τὴ σειρά µου, ἀγαπητὲ Πὰν-Αἴολε, πάνω σὲ μιὰ ἐρώτησή «σας». «... Πρὶν ἐμφανισθῶσιν αὐτοῖς τὰ θεῖα εὐεργετήματα...». Ποῖα εἶναι αὐτὰ τὰ «θεῖα εὐεργετήματα»; Μήπως ἡ καταστροφὴ ἑνὸς τεραστίου καὶ ἀνεπαναλήπτου πολιτισμοῦ; Μήπως ἡ καταστροφή, ἡ δήωσις καὶ ἡ ἐξαφάνισις ἱερῶν ἑλληνικῶν πε- ρικαλλῶν ναῶν; Μήπως ἡ καταστροφὴ τῶν κατ’ ἐξοχὴν θρησκευτικῶν κέντρων τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ὡς ἡ Ολυμπία; Ἢ τέλος ὁ ἐξανδραποδισμὸς ἑνὸς ὄντως μεγάλου λα- --