8156 ΔΑΥΛΟΣ/Ί40-141, Αὔγ.-Σεπτ. 1993 ἔρευνάς μου ἐπὶ τῆς σημασίας τῶν Φωνηέντων καὶ διαθάζοντας ἀπὸ τὸ θιθλἰο τοῦ Η. Λ. Τσατσόμοιρου σχετικὰ μὲ τὸ θέμα, θὰ ἔπιθυμοῦσα νὰ παραθέσω μία δική μου ἑρμηνεία γιὰ τὸ γράμμα ὠμέγα καὶ ριζόμενος καὶ ἐμπνεόμενος πάντοτε ἀπὸ τὸ 6ιόθλίο «Ἱστορία Γ ἐνέσεως τῆς ̓Ελληνικῆς Γ λώσσας»--μία ἀκόμα ἑρμηνεία, μὲ στοιχεῖα μέσα ἀπὸ τὸ θιθλίο, τῆς λέξης ΩΟΝ. τὸ Ω συμόολίζει καὶ τὸ σπασμένο αὐγό, ἐκ τοῦ ὁποίου ρέει ἡ οὐσία (τὸ ἀσπράδι καὶ ὁ κρόκος). Πράγματι τὸ αὐγὸ ἔχει σχῆμα περίπου σὰν Ο. Παρατηροῦμε, ὅτι κύριο χαρακτηριστικὸ τοῦ αὐγοῦ εἶναι ὅτι ἴσορροπεῖ μόνο στὴν ὕπτια θέση. Ὅταν τὸ αὐγὸ σπάει στὴν μία ἄκρη, μπορεῖ καὶ ἰσορροπεῖ ὄρθιο: Ω. Ταυτόχρονα ἀπὸ τὸ σπασμένο μέρος ῥέει πρὸς τὰ ἔξω ἡ οὐσία, ἡ ὁποία ἁπλώνεται στὸν γύρω χῶρο, καταλαμδάνοντας ἀρκετὰ μεγαλύτερη ἐπιφάνεια ἀπ ̓ ὅ,τι ὅταν αὑτὴ (ἡ οὐσία) κατελάμόανε ὄντας κλεισμένη στὸ αὐγό. Σχηματικὰ ἡ ἐκροὴ τῆς οὐσίας ἔξω ἀπὸ τὸ αὐγὸ ἔχει ὡς ἑξῆς: 8 ἢ Ὡ. Προηγούμενως ἀνέφερα, ὅτι κύριο χαρακτηριστικὸ τοῦ αὐγοῦ ποὺ δὲν εἶναι σπασμένο, εἶναι ὅτι ἰσορροπεῖ σὲ ὕπτια θέση, ἐνῶ τὸ σπασμένο στὴν ἄκ ἰσορροπεῖ ὄρθιο (μπορεῖ καὶ ἰσορροπεῖ ὅρθιο). Ὡστόσο, ὅταν τὸ αὐγὸ εἶναι ἄσπαστο καὶ ἔχει τὴν μορφὴ Ο, μπορεῖ νὰ δώσει (μετὰ ἀπὸ κατάλληλη διεργασία) ἕνα μικρὸ πτηνὀ. ̓Αντιθέτως, ὅταν τὸ αὐγὸ σπάσει καὶ ἔχει τὴν μορφὴ Ω μὲ τὴν οὐσία του νὰ ῥέει στὸν περιθάλλοντα χῶρο, χάνει πλέον τὴν ἱκανότητα νὰ δώσῃ ζῶντα ὀργανισμό. Νὰ συμπληρώσουμε, ὅτι στὴν ὕπτια θέση τὸ αὐγὸ στηρίζεται σὲ μεγαλύτερη ἐπιφάνεια ἀπ’ ὅ,τι στὴν ὀρθὴ θέση (ὅπου στηρίζεται στὰ ἄκρα --- παραδολὴ καὶ μὲ τὴν «αἰγυπτιακὴ», οὐσιαστικὰ προκαταχλυσμιαία ἑλληνικὴ θεότητα τοῦ οὐρανοῦ Νούτ, ποὺ ἑδράζει τὸ σῶμα της ἐπάνω στὰ ἄκρα: πέλματα, παλάμες). "Ας παραόδάλουμε τὰ προαναφερθέντα γιὰ τὸ αὐγὸ μὲ τὸν Ὀορανό-Οὐρανὸ-Ώρανό. Τόσο ἀπὸ τὴν «Θεογονία», ὅσο καὶ ἀπὸ τὸ ἔργο τοῦ ̓Απολλόδωρου «Βιόδλιοθήκη» γνωρίζουμε, ὅτι ἀναφορικὰά μὲ τὸν Οὐρανό, ὁ ὁποῖος κατὰ τὸν ̓Απολλόδωρο «πρῶτος τοῦ παντὸς ἐδυνάστευσε κόσμου», ἔχουμε δύο φάσεις: α) Πρὶν τὸν «εὐνουχισμὸ» ἀπὸ τὸν Κρόνο-Χρόνο. Σὲ αὐτή τὴ φάση ὁ Οὐρανὸς «σμίγει» μὲ τὴν Γῆ, ἔρχεται σὲ ἐπαφὴ μαζί της καὶ δίδει ἀπογόνους. 6 Στὴν μετὰ τὸν «εὐνουχισμὸ» Φάση, ὅπου Οὐρανὸς ἀκρωτηριασμένος δὲν εἶναι σὲ θέση νὰ δώσῃ πλέον ἀπογόνους καὶ ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὴ Γῆ. Φυσικὰ δὲν ὑποστηρίζω, ὅτι ἡ ἑρμηνεία ποὺ παρέθεσα εἶναι ὀρθὴ σὲ ὅλα τὰ σημεῖα. Αὐτὸ ὅμως ποὺ σαφῶς διακρίνεται στὰ προαναφερθέντα εἶναι μία κάποια ἀναλογία, ἡ ὁποία ἀσφαλῶς δὲν εἶναι τυχαία. “Ὅσον ἀφορᾶ τὴν λέξη ΩΟΝ, πιστεύω ὅτι περιγράφει κυριολεχτικὰ τὴν γέννηση οἰωνοῦ (πτηνοῦ) -» Ο, ποὺ ἐξέρχεται ἀπὸ τὴν «μήτρα» (τὸ ἐσωτερικὸ τοῦ αὐγοῦ), «νηδύν» -» Ν στὸν μέγιστο χῶρο -- Ω. Τὸ νόημα τοῦ γράμματος Ν ὡστοσο θὰ μποροῦσε νὰ ἀποδοθῆ καλύτερα μὲ τὴν λέξη νηνίον. Αὐτὴ ἡ ἀπόδοση ἐνδεχομένως νὰ εἶναι ὀρθότερη: οἰωνὸς -» Ο νηνίον -» Ν ἐξέρχεται στὸν μέγιστο χῶρο -» ῶ. Ἢ γενικότερα, κάτι νεον -» Ν ἀπὸ ἕναν περιορισμένο χῶρο -- Ο ἐξέρχεται στὸν μέγιστο χῶρο -» Ω. Ὡστόσο τὸ νόημα, ἡ οὐσία γύρω ἀπὸ τὸ αὐγὸ δὲν ἀλλάζει, καὶ αὐτὸ εἶναι σημαντικό. Φυσικὰ ---“νὰ ἐπαναλάδω καὶ πάλι--- οἱ ἑρμηνεῖες γιὰ τὴν λέξη ΩΟΝ ἔχουν παρθεῖ ἀπὸ τὸ θιόλίο «Ἱστορία Γενέσεως τῆς 'Ελληνικῆς Γλώσσας». Νὰ προσθέσω ἀκόμα, ὅτι, ἂν γράψουμε ἀνάποδα τὴν λέξη ΩΟΝ λαμθάνεται τὸ ῥῆμα ΝΟΩ. Τοὺς συσχετισμοὺς μεταξὺ τοῦ οὐσιαστικοῦ καὶ τοῦ ῥήματος μποροῦν καὶ μόνοι οἱ ἀναγνῶστες νὰ ἀνακαλύψουν. Θὰ ἤθελα νὰ σημειώσω μονάχα ὅτι: ἡ νόησις -» Ν ἀπὸ ἕναν περιορισμένο χῶρο -- Ο μᾶς μεταφέρει στὸν μέγιστο χῶρο -» Φιλικὰ Ἰωάννης Τσαμαλῆς Τατοΐου 49, 144-51 Μεταμόρφωση Πρόταση γιὰ μιὰ θρησκευτικὴ ̓Αμφικτυονία ̓Αξιότιμε κ. διευθυντά, Διαθάζοντας τὸν «Δαυλὸ» παρατηρῶ, ὅτι δέχεστε ἀπὸ διάφορους ἀναγνῶστες ἀπόψεις ἐπὶ διαφόρων θεμάτων ἐλεύθερα διατυπωμένες καὶ χωρὶς περιορισμούς ἀναφορᾶς, γι’ αὐτὸ θέλω, καὶ σᾶς παρακαλῶ θερμά, ὅπως δεχθεῖτε καὶ καταχωρίσετε τὴν κάτωθι ἀναφορά μου. ̓Απευθύνομαι πρὸς ὅλους τοὺς προκα- θήμενους τῶν λειτουργουσῶν ἀνὰ τὴν οἰκουμένην θρησκειῶν καὶ θρησκευτικῶν δογμάτων καὶ τοὺς παρακαλῶ νὰ μοῦ ἐπιτρέψουν νὰ τοὺς ὑπενθυμίσω, ὅτι συντηροῦν ἕναν ἄκρατο δογματικὸ φανατισμό, ὁ καθένας γιὰ τὴν δική του δοξασία, ποὺ προκαλεῖ μῖσος καὶ ἀντιδικίες μεταξὺ ὀπαδῶν, τῶν ὁποίων τὰ ἀποτελέσματα ἀπετέλεσαν καὶ ἀποτελοῦν γιὰ τὴν ἀνθρωπό-