8156 ἔρευνάς µου ἐπὶ τῆς σημασίας τῶν Φωνηέ- ντων καὶ διαθάζοντας ἀπὸ τὸ θιθλἰο τοῦ Η. Λ. Τσατσόµοιρου σχετικὰ μὲ τὸ θέµα, θὰ ἔπι- θυμοῦσα νὰ παραθέσω µία δική µου ἑρμη- νεία γιὰ τὸ γράμμα ὠμέγα καὶ ριζόµε- νος καὶ ἐμπνεόμενος πάντοτε ἀπὸ τὸ 6ιόθλίο «Ἱστορία Γ ἐνέσεως τῆς ᾿Ελληνικῆς Γ λώσ- σας»--- μία ἀκόμα ἑρμηνεία, μὲ στοιχεῖα μέ- σα ἀπὸ τὸ θιθλίο, τῆς λέξης ΩΟΝ. τὸ Ω συμόολίζει καὶ τὸ σπασμένο αὐγό, ἐκ τοῦ ὁποίου ρέει ἡ οὐσία (τὸ ἀσπράδι καὶ ὁ κρόκος). Πράγματι τὸ αὐγὸ ἔχει σχῆμα πε- ρίπου σὰν Ο. Παρατηροῦμε, ὅτι κύριο χα- ρακτηριστικὸ τοῦ αὐγοῦ εἶναι ὅτι ἴσορρο- πεῖ μόνο στὴν ὕπτια θέση. Ὅταν τὸ αὐγὸ σπάει στὴν µία ἄκρη, μπορεῖ καὶ ἰσορροπεῖ ὄρθιο: Ω. Ταυτόχρονα ἀπὸ τὸ σπασμένο µέ- ρος ῥέει πρὸς τὰ ἔξω ἡ οὐσία, ἡ ὁποία ἁπλώ- νεται στὸν γύρω χῶρο, καταλαμδάνοντας ἀρκετὰ µεγαλύτερη ἐπιφάνεια ἀπ᾽ ὅ,τι ὅταν αὑτὴ (ἡ οὐσία) κατελάμόανε ὄντας κλεισμέ- νη στὸ αὐγό. Σχηματικὰ ἡ ἐκροὴ τῆς οὐσίας ἔξω ἀπὸ τὸ αὐγὸ ἔχει ὡς ἑξῆς: 8 ἢ Ὡ. Προη- γούμενως ἀνέφερα, ὅτι κύριο χαρακτηρι- στικὸ τοῦ αὐγοῦ ποὺ δὲν εἶναι σπασμένο, εἶναι ὅτι ἰσορροπεῖ σὲ ὕπτια θέση, ἐνῶ τὸ σπασμένο στὴν ἄκ ἰσορροπεῖ ὄρθιο (µπο- ρεῖ καὶ ἰσορροπεῖ ὅρθιο). Ὡστόσο, ὅταν τὸ αὐγὸ εἶναι ἄσπαστο καὶ ἔχει τὴν μορφὴ Ο, μπορεῖ νὰ δώσει (μετὰ ἀπὸ κατάλληλη διερ- γασία) ἕνα μικρὸ πτηνὀ. ᾽Αντιθέτως, ὅταν τὸ αὐγὸ σπάσει καὶ ἔχει τὴν μορφὴ Ω μὲ τὴν οὐσία του νὰ ῥέει στὸν περιθάλλοντα χῶρο, χάνει πλέον τὴν ἱκανότητα νὰ δώσῃ ζῶντα ὀργανισμό. Νὰ συμπληρώσουμε, ὅτι στὴν ὕπτια θέση τὸ αὐγὸ στηρίζεται σὲ μεγαλύ- τερη ἐπιφάνεια ἀπ’ ὅ,τι στὴν ὀρθὴ θέση (ὅπου στηρίζεται στὰ ἄκρα --- παραδολὴ καὶ μὲ τὴν «αἰγυπτιακὴ», οὐσιαστικὰ προκατα- χλυσμιαία ἑλληνικὴ θεότητα τοῦ οὐρανοῦ Νούτ, ποὺ ἑδράζει τὸ σῶμα της ἐπάνω στὰ ἄκρα: πέλματα, παλάμες). "Ας παραόδάλουμε τὰ προαναφερθέντα γιὰ τὸ αὐγὸ μὲ τὸν Ὀορανό-Οὐρανὸ-Ώρα- νό. Τόσο ἀπὸ τὴν «Θεογονία», ὅσο καὶ ἀπὸ τὸ ἔργο τοῦ ᾽Απολλόδωρου «Βιόδλιοθήκη» γνωρίζουμε, ὅτι ἀναφορικὰά μὲ τὸν Οὐρανό, ΔΑΥΛΟΣ/Ί40-141, Αὔγ.-Σεπτ. 1993 ὁ ὁποῖος κατὰ τὸν ᾽Απολλόδωρο «πρῶτος τοῦ παντὸς ἐδυνάστευσε κόσμου», ἔχουμε δύο φάσεις: α) Πρὶν τὸν «εὐνουχισμὸ» ἀπὸ τὸν Κρόνο-Χρόνο. Σὲ αὐτή τὴ φάση ὁ Οὐρανὸς «σμίγει» μὲ τὴν Γῆ, ἔρχεται σὲ ἐπαφὴ μαζί της καὶ δίδει ἀπογόνους. 6 Στὴν μετὰ τὸν «εὐνουχισμὸ» Φάση, ὅπου Οὐρανὸς ἀκρωτηριασμένος δὲν εἶναι σὲ θέ- ση νὰ δώσῃ πλέον ἀπογόνους καὶ ἀπομα- κρύνεται ἀπὸ τὴ Γῆ. Φυσικὰ δὲν ὑποστηρί- ζω, ὅτι ἡ ἑρμηνεία ποὺ παρέθεσα εἶναι ὀρθὴ σὲ ὅλα τὰ σημεῖα. Αὐτὸ ὅμως ποὺ σαφῶς διακρίνεται στὰ προαναφερθέντα εἶναι μία κάποια ἀναλογία, ἡ ὁποία ἀσφαλῶς δὲν εἶναι τυχαία. “Ὅσον ἀφορᾶ τὴν λέξη ΩΟΝ, πιστεύω ὅτι περιγράφει κυριολεχτικὰ τὴν γέννηση οἰω- νοῦ (πτηνοῦ) -» Ο, ποὺ ἐξέρχεται ἀπὸ τὴν «μήτρα» (τὸ ἐσωτερικὸ τοῦ αὐγοῦ), «νηδύν» -» Ν στὸν μέγιστο χῶρο -- Ω. Τὸ νόημα τοῦ γράμματος Ν ὡστοσο θὰ μποροῦσε νὰ ἀπο- δοθῆ καλύτερα μὲ τὴν λέξη νηνίον. Αὐτὴ ἡ ἀπόδοση ἐνδεχομένως νὰ εἶναι ὀρθότερη: οἰωνὸς -» Ο νηνίον -» Ν ἐξέρχεται στὸν μέ- γιστο χῶρο -» ῶ. Ἢ γενικότερα, κάτι νεον -» Ν ἀπὸ ἕναν περιορισμένο χῶρο -- Ο ἐξέρ- χεται στὸν μέγιστο χῶρο -» Ω. Ὡστόσο τὸ νόημα, ἡ οὐσία γύρω ἀπὸ τὸ αὐγὸ δὲν ἀλλά- ζει, καὶ αὐτὸ εἶναι σηµαντικό. Φυσικὰ ---“νὰ ἐπαναλάδω καὶ πάλι--- οἱ ἑρμηνεῖες γιὰ τὴν λέξη ΩΟΝ ἔχουν παρθεῖ ἀπὸ τὸ θιόλίο «Ἱστορία Γενέσεως τῆς 'Ελληνικῆς Γλώσ- σας». Νὰ προσθέσω ἀκόμα, ὅτι, ἂν γράψουμε ἀνάποδα τὴν λέξη ΩΟΝ λαμθάνεται τὸ ῥῆμα ΝΟΩ. Τοὺς συσχετισμοὺς μεταξὺ τοῦ οὐσια- στικοῦ καὶ τοῦ ῥήματος μποροῦν καὶ μόνοι οἱ ἀναγνῶστες νὰ ἀνακαλύψουν. Θὰ ἤθελα νὰ σημειώσω μονάχα ὅτι: ἡ νόησις -» Ν ἀπὸ ἕναν περιορισμένο χῶρο -- Ο μᾶς μεταφέ- ρει στὸν μέγιστο χῶρο -» Φιλικὰ Ἰωάννης Τσαμαλῆς Τατοΐου 49, 144-51 Μεταμόρφωση Πρόταση γιὰ μιὰ θρησκευτικὴ ᾿Αμφικτυονία ᾿Αξιότιμε κ. διευθυντά, Διαθάζοντας τὸν «Δαυλὸ» παρατηρῶ, ὅτι δέχεστε ἀπὸ διάφορους ἀναγνῶστες ἀπόψεις ἐπὶ διαφόρων θεμάτων ἐλεύθερα διατυπωμένες καὶ χωρὶς περιορισμούς ἀνα- φορᾶς, γι’ αὐτὸ θέλω, καὶ σᾶς παρακαλῶ θερμά, ὅπως δεχθεῖτε καὶ καταχωρίσετε τὴν κάτωθι ἀναφορά μου. ᾽Απευθύνομαι πρὸς ὅλους τοὺς προκα- θήμενους τῶν λειτουργουσῶν ἀνὰ τὴν οἰκουμένην θρησκειῶν καὶ θρησκευτικῶν δογμάτων καὶ τοὺς παρακαλῶ νὰ μοῦ ἐπι- τρέψουν νὰ τοὺς ὑπενθυμίσω, ὅτι συντη- ροῦν ἕναν ἄκρατο δογματικὸ φανατισμό, ὁ καθένας γιὰ τὴν δική του δοξασία, ποὺ προκαλεῖ μῖσος καὶ ἀντιδικίες μεταξὺ ὀπαδῶν, τῶν ὁποίων τὰ ἀποτελέσματα ἀπε- τέλεσαν καὶ ἀποτελοῦν γιὰ τὴν ἀνθρωπό- -