8158 ΔΑΥΛΟΣ/140-141, Αὔγ.-Σεπτ. 1993 τητα πικρὴ ἐμπειρία. Δεδομένου ὅτι ὅλα τὰ θρησκευτικὰ δόγματα ἀναφέρονται στὴν ἴδια Δύναμη, δηλαδὴ στὸν Θεό, τὸν ὁποῖο πιστεύουν καὶ ὑμνοῦν τὸ καθένα μὲ διαφορετικὸ ὄνομα καὶ διαφορετικὲς διαδικασίες λατρείας, θὰ πρέπει πρὸς αὐτὲς τὶς ἀρχὲς τῆς κάθε θρησκείας, νὰ ὑπάρχει ὁπωσδήποτε ἀλληλοσεθασμός, καθότι ὅλοι οἱ λαοὶ τῆς γῆς ζοῦμε κάτω ἀπὸ τὴν σκέπη τοῦ ἴδιου Θεοῦ. “Ὅμως ἡ συμπεριφορὰ τῶν ἀνθρώπων ἔναντι τοῦ Θεοῦ μοιάζει μὲ συμπεριφορὰ ὑπηκόων πρὸς κάποιον θασιλιᾶ ἢ σουλτᾶνο, τὸν ὁποῖο προσπαθοῦν νὰ ἐξευμενίσουν, γιὰ νὰ τοῦ ἀποσπάσουν τὴν εὔνοιά του προσφέροντας τιμὲς καὶ δόξες. Δηλαδὴ πιστεύεται, ὅτι ὁ Θεὸς ἀπαιτεῖ ἀπὸ ἐμᾶς τοὺς θνητοὺς δόξες καὶ τιμές, γιὰ νὰ αἰσθάνεται ἀνώτερος πάντων καὶ τυφλὴ ὑπακοή, γιὰ νὰ διατηρεῖ τὸν θρόνο του. [..] Προσερχόμεθα στοὺς ναοὺς ἔμπλεοι πίστεως καὶ μετανοίας, ἀφήνοντας πρὸς στιγμὴν ἔξω ἀπὸ τὴν πόρτα τὴν διάθεση τῆς ἀντιπαλότητας, ὅπως τὴν ὀμπρέλλα μας, γιὰ νὰ ὑμνήσουμε καὶ δοξάσουμε τὸν Κύριο μὲ ἀπώτερο σκοπὸ ---ὁ καθένας γιὰ τὸν ἑαυτὸν του---, νὰ τὸν ἐξευμενίσουμε, γιὰ νὰ μᾶς θοηθήσει στὴν εὐόδωση τῶν ἔπιδιώξεών μας, οἱ ὁποῖες ξεπερνοῦν τὶς προσωπικές μας δυνατότητες. Ἐξερχόμενοι δέ, παραλαμθάνουμε πάλι τὴν προσωρινὰ ἐγκαταλειφθεῖσα διάθεση, γιὰ νὰ λειτουργήσουμε μὲ τὸν ἴδιο ρυθμό, τὸν ρυθμὸ ποὺ ἀντιθαίνει πρὸς τὶς θεϊκὲς ἐπιταγές. Τὰ ἀνωτέρω ἀναφέρω ὡς ἐπιχειρήματα ---καὶ πιστεύω, ὅτι δὲν τὰ ἀμφισθητεῖ κανείς---, γιὰ νὰ ἀποδείξω, ὅτι ὅλοι οἱ προκαθήμενοι τῶν διαφόρων θρησκειῶν ἆσχολοῦνται περισσότερο μὲ τὸν δογματικὸ φανατισμό, ὁ ὁποῖος δημιουγεῖ ἀντίθετα στρατόπεδα ἐν δυνάμει θρησκόληπτων μα- νιακῶν, οἱ ὁποῖοι σὲ δεδομένη στιγμὴ «γιὰ τὴν πίστη τους» ἐξοντώνουν ὁλόκληρους λαοὺς μὲ τὴν συγκατάθεση τοῦ δικοῦ τους Θεοῦ. Καὶ ἐδῶ ἔγκειται ἡ εὐθύνη τῶν προκαθημένων ὅλων τῶν ἀνὰ τὴν οἰκουμένην θρησκειῶν. "Ας ἀναλογιστοῦν τὶς εὐθύνες των, καὶ στὸ χέρι τους εἶναι νὰ θοηθήσουν τὴν ἀνθρωπότητα νὰ εἰρηνεύσει καὶ νὰ συναδελφωθοῦν οἱ λαοί της. Γιὰ νὰ ἔπιτευχθεῖ αὐτὸς ὁ διακαὴς πόθος, ἔχω νὰ προτείνω τὰ ἑξῆς: Νὰ ἀναλάθει ἐπισήμως τὴν πρωτοθουλία ἡ Ἑλληνικὴ ̓Ορθόδοξη Ἐκκλησία καὶ νὰ ἔλθει σὲ ἐπαφὴ μὲ τοὺς προκαθήμενους ὅλων τῶν θρησκειῶν, στοὺς ὁποίους νὰ προτείνει τὴν σύγκλιση μιᾶς νέας Οἰχουμενικῆς Συνόδου πανθρησκευτικῆς ἀντιπροσώπευσης μὲ ἕδρα τὴν Ἑλλάδα, κατὰ τὴν ὁποία θὰ καταθληθεῖ κάθε προσπάθεια ἔχ μέρους ὅλων τῶν μελῶν της, νὰ ὁμονοήσουν καὶ νὰ συναδελφωθοῦν μεταξύ τους, ἀποδεχόμενοι πρωτίστως τὸ κύριο αἴτημα τοῦ σεθασμοῦ τῶν ἀρχῶν κάθε θρησκείας καὶ τὴν ἀναγνώριση τῶν ἐκπροσώπων τῆς ὡς ἰσοτίμων μελῶν τῆς Συνόδου. Ἐὰν τοῦτο ἐπιτευχθεῖ, νὰ συνταχθεῖ τὸ καταστατικὸν τῆς Συνόδου. Στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα, ὡς μᾶς εἶναι γνωστόν, εἶχαν θεσπίσει τὶς ̓Αμφικτυονίες, ποὺ σκόπευαν στὴν συμφιλίωση τῶν ἑλληνικῶν πόλεων, οἱ ὁποῖες μποροῦν νὰ θεωρηθοῦν σὰν πρότυπο ἑνὸς νέου θεσμοῦ, παγκοσμίου ἐπιπέδου καὶ πανθρησκχευτικοῦ χαρακτήρα. Εὐχαριστῶ γιὰ τὴν Φιλοξενία Μὲ Φιλικοὺς χαιρετισμοὺς Νίκος Αρθανίτης Μακεδονίας 12, 14232 Ν. Ἰωνία Οἱ ἀρχές τοῦ ἑδραϊκοῦ μίσους κατὰ τῶν Ἑλλήνων Κύριε διευθυντά, Ἐπιτρέψτεμου μὲτὴν ἐπιστολή μου αὐτὴ νὰ συμφωνήσω μὲ τὰ γραφόμενα στὸ τεῦχος 135, σελ. 7825, ὑπὸ τὸν τίτλον «Γιὰ νά 'μαστε φίλοι...» καὶ μὲ ὑπογραφὴ Πὰν-Αἴολος. Ἐπειδὴ ὁ συνεργάτης σας ἀναφέρθηχεπερισσότερο σὲ ζητήματα θρη σκείας καὶ διαφορῶν στὴ διδασκαλία τοῦ Γιαχδὲ καὶ τοῦ Χριστοῦ, θὰ ἤθελα νὰ ἀναφερθῶ σὲ κάποια περισσότερα ἱστορικὰ στοιχεῖα [...]. Κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ἕλλη νικῆς κυριαρχίας τῶν Ἐπιγόνων τοῦ Μ. ̓Αλεξάνδρου ἡ ἡ Ἰουδαία ἐἔπη ρεάστηκε δαθύτατα ἀπὸ τὴ δύναμη τῆς Ἑλληνικῆς Σκέψης. Ἱδρύθηκαν γέες πόλεις μὲ ἑλληνικὰ ὀνόματα, ὅπως ̓Ανθηδών, Πύργος, Στράτωνος, Σελεύκεια, Ἵππος, Πέλλα, Δῖον κιλπ. καὶ ἀνακατασκευάστηκαν παλιότερες, ὅ ὅπως ἡ Σαμά-